پرش اول

شروعی دوباره...

2012-01-08T19:28:00.001+03:30

یادش بخیر زمانی که نه فیس بوکی بود و نه جی پلاسی!

یادش یخیر زمانهائی که مرتب تو توئیتر توئیت میکردم و توی وبلاگم چرندیات روزانه ی ذهن مغشوشم و با سرعت برق و باد روانه اینترنت میکردم.امروز پس از مدتها فیلم یاد هندوستان کردو با سرعت زایدالوصفی شروع به نوشتن متنی کوتاه کردم.از امروز دیگه سعی میکنم فیس نوردی و جی پلاس نوردی رو کم کرده و به همون سبک و سیاق گذشته وب نویسی رو از نو شروع کنم.

تا خدا چه خواهد....

قانون

2011-03-17T12:46:00.003+03:30

قانون چیست؟

چه کسی دیده است که قانون به همراه آفتاب از سوی دل آسمان آمده باشد؟

چه کسی دل خداوند را دیده و اراده و تدابیر وی را درک کرده است؟

در کدامین قرن فرشتگان میان مردم راه می رفتند و موعظه می کردند:

برای لذت از زندگی،ضعیفان را قدغن کنید؛یاغیان را با شمشیر بکشید و گناهکاران را با پاهای برنزین لگدمال کنید!!!

جبران خلیل جبران/چشم پیامبر/قانون

ترجمه : رضا رامز/ انتشارات بدیهه

روزهای آخر اسفند...

2011-03-15T01:00:00.001+03:30

روزهای آخر اسفند است و من تمام یازده ماه سترون را در این واپسین روزهای سال خلاصه کرده ام .در این روزهای آخر اسفند است که آسمان رگ غیرتش کرفته و گوشه چشمی به ما نموده که مبادا در عبور از خیابان های شلوغ شهر بدون باران عاشق شویم،و خود این تراژدی ناخواسته را کلید میزند!
روزهای آخر اسفند است و عزرائیل نبی یادش آمده است حساب های معوقه ی خود را بر روی زمین فانی تصویه نکرده است،و در طرفته العینی سفره ی هفت سینی را به حجله ی سیاهی مبدل میکند!
یا رب این روزهای آخر اسفند چه در خود دارد که در آن یازده ماه قبل از آن نمیتوان یافت؟
روزهای آخر اسفند برای پسته های خندان اما حکایت دیگریست،زیرا که فروردین،ماه خوشی برایشان نیست چرا که در روزهای آخر اسفند است که بهائی بس گزاف برایشان داده میشود و هر چه پس از آن است خزان عمر است و بس.
روزهای آخر اسفند است و ماهیان تنگ بلوری برای خود غوغائی راه انداخته اند چرا که میدانند شیشه ی عمرشان بسان تنگ بلور شکننده است.و اما من در روزهای آخر اسفند تازه یادم آمده است که فیل با آن وقار فیل گونه اش در هندوستان زندگی میکند و کاکائو در برزیل کشت میشود!

درب بی کوبه...

2011-02-11T14:36:00.001+03:30

بالاخره وبلاگ درپیت من هم مشمول ف ی ل ت رینگ شد!وبلاگی که حد و حدودش گیر دادن به شهرداری ها و اداره مخابرات و اداره دارائی و از این دست اقسام بود!
اما گوئی فراموش کرده بودم که شهرداری هم از مقدسات الهیست و نوشتن از آن و نقل کردن شعر احمد شاملوئی که یک دنیا برایش غش میروند گناهی نابخشوده است.نوشتن از خاطرات زمان خدمت سربازی و بیهوله روزهای کودکی را گوئی مرثیه ی کفرانه ای تصور نموده و باید خط بطلانش می کشیم که نکشیدم. به قول احمد شاملوی فقید:
باید اِستاد و فرود آمد
بر آستانِ دری که کوبه ندارد،
چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظارِ توست و
اگر بی‌گاه
به درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.
کوتاه است در،
پس آن به که فروتن باشی.
آیینه‌یی نیک‌پرداخته توانی بود
                                    آنجا
تا آراستگی را
پیش از درآمدن
                  در خود نظری کنی
هرچند که غلغله‌ی آن سوی در زاده‌ی توهمِ توست نه انبوهی‌ِ مهمانان،
که آنجا
         تو را
              کسی به انتظار نیست.
که آنجا
        جنبش شاید،
                        اما جُنبنده‌یی در کار نیست:
نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسانِ کافورینه به کف
نه عفریتانِ آتشین‌گاوسر به مشت
نه شیطانِ بُهتان‌خورده با کلاهِ بوقیِ منگوله‌دارش
نه ملغمه‌ی بی‌قانونِ مطلق‌های مُتنافی. ــ
تنها تو
        آنجا موجودیتِ مطلقی،
موجودیتِ محض،
چرا که در غیابِ خود ادامه می‌یابی و غیابت
حضورِ قاطعِ اعجاز است.
گذارت از آستانه‌ی ناگزیر
فروچکیدن قطره‌ قطرانی‌ست در نامتناهی‌ ظلمات:
«ــ دریغا
          ای‌کاش ای‌کاش
                    قضاوتی قضاوتی قضاوتی
                                                درکار درکار درکار
                                                                  می‌بود!» ــ
شاید اگرت توانِ شنفتن بود
پژواکِ آوازِ فروچکیدنِ خود را در تالارِ خاموشِ کهکشان‌های بی‌خورشیدــ
چون هُرَّستِ آوارِ دریغ
                          می‌شنیدی:
«ــ کاشکی کاشکی
                         داوری داوری داوری
                                                درکار درکار درکار درکار...»
اما داوری آن سوی در نشسته است، بی‌ردای شومِ قاضیان.
ذاتش درایت و انصاف
هیأتش زمان. ــ
و خاطره‌ات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاهِ ادوار داوری خواهد شد.
بدرود!
بدرود! (چنین گوید بامدادِ شاعر:)
رقصان می‌گذرم از آستانه‌ی اجبار
شادمانه و شاکر.
از بیرون به درون آمدم:
از منظر
         به نظّاره به ناظر. ــ
نه به هیأتِ گیاهی نه به هیأتِ پروانه‌یی نه به هیأتِ سنگی نه به هیأتِ برکه‌یی، ــ
من به هیأتِ «ما» زاده شدم
                                   به هیأتِ پُرشکوهِ انسان
تا در بهارِ گیاه به تماشای رنگین‌کمانِ پروانه بنشینم
غرورِ کوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنوم
تا شریطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدرِ همت و فرصتِ خویش معنا دهم
که کارستانی از این‌دست
از توانِ درخت و پرنده و صخره و آبشار
                                              بیرون است.
انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود:
توانِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن
توانِ شنفتن
توانِ دیدن و گفتن
توانِ اندُهگین و شادمان‌شدن
توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سُویدای جان
توانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاعِ شُکوهناکِ فروتنی
توانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانت
و توانِ غمناکِ تحملِ تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی عریان.
انسان
دشواری وظیفه است.
دستانِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بَدرِ کامل و هر پَگاهِ دیگر
هر قلّه و هر درخت و هر انسانِ دیگر را.
رخصتِ زیستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم دست و دهان بسته
                                                                                      گذشتیم
و منظرِ جهان را
                   تنها
                        از رخنه‌ی تنگ‌چشمی‌ حصارِ شرارت دیدیم و
                                                                              اکنون
آنک دَرِ کوتاهِ بی‌کوبه در برابر و
آنک اشارتِ دربانِ منتظر! ــ
دالانِ تنگی را که درنوشته‌ام
به وداع
        فراپُشت می‌نگرم:
فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه بود
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.
به جان منت پذیرم و حق گزارم!
(چنین گفت بامدادِ خسته.)

احمد شاملو/در آستانه/29آبادن1371

تلنبار افسوس ها در 28 سالگی!

2011-01-21T02:00:00.002+03:30

مدتهاست که یه جمله کوتاه از جلوی چشمام کنار نمیره : گذشته دیگه برنمیگرده.
بچه که بودم،یه ظبط کاست قدیمی و زوار دررفته داشتیم با یه نوار رنگ و رو پریده.این نوار کاست هر چی که فکر کنی توش آهنگ پیدا میشد!آهنگ های جور واجور و خاطره انگیز.
سن کمی داشتم ولی با یه آهنگ خیلی حال میکردم!
گنجشکک اشی مشی!
در کودکی این آهنگ را به خاطر لفظ گنجشک دوست داشتم،در نوجوانی آن را به خاطر فرهاد مهراد و در جوانی به خاطر کودکی و نوجوانی که دیگر برایم کیمیا شده بود.
بچه که بودم،توی محله قدیمی مان دوتا گودال کوچیک کنده بودیم و با گلوله های شیشه ای و پره دار رنگی بازی میکردیم! اونقدر سرگرم بازی بودم که حتی تکالیف مدرسه هم یادم میرفت.توکارم اونقدر خبره و ماهر شده بودم که اگه تو اون سن به جبهه میرفتم مطمئناً تک تیرانداز اول خط میشدم!
بچه که بودم، به خاطر بازی گل کوچیک روزی نبود که با پای خونی به خونه برنگردم.موقع بازی روی زمین نیمه آسفالت محله وقتی به خاطر لجبازی و سماجت با هم محله ای پاهام خونی میشد،تا آخر بازی قصد و هدفم مقابله به مثل بود و زدن اون!
بچه که بودم،آرزوی دیرینم خلبان شدن بود.پرواز را دوست میداشتم،بارها در خواب گوهینامه پرواز گرفته بودم! همیشه آینده را خوب پیش بینی میکردم. اما دریغا...
بچه که بودم،زمستان و بهمن برایم چیز دیگری بود.آهنگ های خاطره انگیز و تعطیلات مدرسه و یاد روز مردمان آزاده و شجاعی که حماسه بهمن را رقم زدند.بهمن را دوست میداشتم نه به خاطر ماهی که در روز آغازش متولد شده بودم بلکه به خاطرمتولد شدن تازه سرزمینم، اما دریغا...
دریغا که آینده آن طور که میپنداشتم نبود و نشد. به قول فرهاد : می اندیشم که شاید خواب بوده ام، می اندیشم که شاید خواب دیده ام، سرگردان نگاه می کنم، می آیم، می روم، آنگاه در می یابم که همه چیز یکسان است و با این حال نیست!
امروز که در زوال جوانی به سر میبرم و تلنباری از افسوس را در 28 سالگی بر دوش خود میکشم،بر گور پوسیده روزهای صمیمی و یکرنکی کودکی و پریشان روزهای نوجوانی خود زمزمه میکنم :
سپید پوشیده بودم با موی سیاه

اکنون سیاه جامه ام با موی سپید!

این تصویر را بهمن ماه 1388 در خرمشهر گرفتم.

ساییدن کشک!

2011-01-14T16:54:00.000+03:30

در زمانی که دانشچو بودم به توصیه ی یکی از بچه ها که چند تا سفر خارج از کشور رفته بود برای گرفتن کارت دانشچوئی بین المللی که دانشگاه تهران به نمایندگی از سازمان ملل متحد و موسسه ITIC از سال 1968 به دانشچویان متقاضی اعطاء می کند اقدام نمودم.این دوست ما که کله اش بوی قرمه سبزی میداد،چنان تعریف و تمجیدی از خدمات این کارت برای ما نمود که با خود فکر کردم احتمالاً سفر به ممالک فرنگ هزینه اش می شود معادل سفر به اهواز خودمان!
از قضاء این دوست فرهیخته ی ما یک کاتولوگ از شرکت های طرف قرارداد را به ما داد که کلهم اجمعین فرودگاهها و ایستگاه های قطار سراسر کشور و هتل ها و کلیه مراکز فرهنگی و تفریحی را هم شامل می شد.چرخ روزگار چرخید و من هم برای یه سفر کاری به تهران عضیمت نمودم و در ذهن خام و پارتیشن بندی نشده ی خود تصور نمودم در ممالک قانون مدار فرنگ تشریف برده ام!
در فرودگاه مهرآباد این کارت را به هر کس و ناکسی نشان دادم جز خنده ای ملیح و گفتن عبارت برو جانم کشکت را بساب جوابی نشنیدم!
سالهای سال است که علاقه دارم به خود تلقین کنم که شاید ما هم سوار لاک پشت توسعه و قانون مداری هستیم(نخواستیم ترن توسعه را) اما دریغا که اینها شعاری زیباست که در رمان های پائولو کوئیلوی برزیلی یافت میشود که آن را هم تازگیها به علت ساختار فتنه انگیزش که از کشفیات مهم وزارت ارشاد است از ما دریغ شده است!

پ.ن: اگر هنوز دانشجو تشریف دارین و در تنتان خارش را احساس می کنید و هوس خنده ی ملیح به سرتان زد به این لینک مراجعه کنید و تقاضای این کارت کاغذ پاره(لااقل در این مملکت خوبان و راستگویان عالم) را نمائید،شاید درب بر روی هر دو پاشنه برایتان چرخید و روزگار به کامتان گردید!!!

لینک به مطلب:
كارت بين المللي دانشجويان و اعضاي هيات علمي

کارتی که کاربردش در ایران جا گرفتن در کیف پول است!

ماجرای کوکال ها و استوار کهریزکی

2010-11-29T19:14:00.001+03:30

هيومورسيون عقیده دارد: هدف از بداهه «كلام ناانديشيده» پردازي، كاوش در شخصيت، روابط و مناسبت ها و موقعيتها است، اما در وراي همه اينها هدف بداهه پردازي، كاوش در خود بازيگر، قلمرو شناخت ناخودآگاه، خاطره ها و عواطف او مي باشد.
دیروز 07/09/89 با پسر عموی گرامی در حال خوردن نوعی بسکوئیت محلی به نام غیر متعارف «کوکال» بودیم که به علت گیردادنها و کنایه های پسر عمو و دست انداختن من، که آدم شکلات ترک و اتریشی رو ول میکنه از این ها آتا آشغالها میخوره!!!یه خاطره از دوران آموزشی خدمت سربازیم به ذهنم خطور کرد که با خودم گفتم بد نیست مکتوب کنم.
روزهای اول آموزشی را در پادگان خرمنکوه در شهرستان فسا میگذراندم.انسان شوخ و اهل ریسکی بودم و مدام سر به سر این و آن میگذاشتم.در یکی از روزهائی که ما را برای آموزش های رایج نظامی به محل مخصوص رژه میبردند،به سرم زد دستیار افسر آموزش که استواری اصالتاً بوشهری و ساکن استهبان بود و چهره ی فوتوژنیک و هارمونیکی داشت(مخصوصاً آن چهره ی مثلث برمودائی و موهای وزوزی اش) را کمی سوژه کرده و سر به سرش بزارم.
از قضاء این دفعه را در محاسبه اشتباه کرده و به عبارتی به کاه دان زده بودم.استوار با حالتی که فقط در زندان ابوغریب و گوانتانامو و همین کهریزک خودمان میتوان یافت،قصد تصویه حساب با من را نمود!
استوار با خشم انتقام جویانه ای مرا به دستشوئی ها و سرویس های پادگان هدایت کرد. پادگان در حوالی دهه ی 40 و توسط مستشاران آمریکائی ساخته شده بود و سنک سرویس بهداشتی هایش از سفیدی به رنگ های مختلفی گرائیده بود، و به من امر کرد که تا زمانی که رنگ این سنگ ها را به رنگ مدل کارخانه ایش در دهه ی 40 برنگردانم حق ورود به آسایشگاه را ندارم!
با فرچه ای که استوار کهریزک نما و خشمگین به دست من سپرد از ساعت 9 صبح لغایت 11:30 مشغول عمل قبیه فرچه کشی بر روی سنگ های سرویس بهداشتی شدم و هر چه کوبیدم و صائیدم به درب بسته شش قفل بر خوردم!
اوایل فرچه کشی تا یک ساعت تمام خاندان نبوت این استوار کهریزک منش را بر باد فنا دادم که این بلا را بر سرم آورده بود ولی این کارها دردی را دوا نمیکرد و استوار هم از خر شیطان پائین بیا نبود که نبود.تمامی گزینه های مسالمت آمیز را بررسی و مرور نمودم که یادم آمد در روز خداحافظی از خانه و کاشانه مادر بزرگ گرامی دو سه کیلو از همین بسکوئیت های محلی«کوکال» را که بسکوئیتی سفت و سنگی بود در توشه ی ما گذاشته،شاید در لحظاتی که روده ی بزرگ با روده ی کوچک گلاویز شد چاره ساز گردد.
استوار خشمگین و کهریزکی هر نیم ساعت یک بار مراجعه و ناظر پیشرفت کار میشد و پوزخند ملیحی میزد و میرفت.در یکی از همین آمدن و رفتن ها به او پیشنهاد دادم که اگر من را از فرچه کشی خلاص کنی روح و روانت را شاد خواهم کرد و بدین ترتیب پیشنهاد رشوه ی بسکوئیتی به او دادم تا شاید از خیر این کار بگذرد.
استوار سست تر از آنی بود که تصور میکردم و هنوز پیشنهاد من از نوک زبان به کلام مبدل نشده بود قبول کرد! با من سراغ ساک لباس هایم آمده و تمامی بسکوئیت ها را از من گرفت و شرش را از من کم کرد و در موقعی که داشت شر خود را کم میکرد،با خود بلغور نمود که تو هم شمس اللهِ خوبی هستیا!!!
یک نگاه متعجب به استوار و یک نگاه به اتیکت روی یونیفورمم کرده و در لحظه ای به اسم خودم شک کردم،متعجب که اصلاً نام من شمس الله نیست! بعد از ظهر که با بچه ها در مورد این موضوع بحث و جدل میکردم و کلی سوژه ی خنده شده بودم آخر سر مسأله را بر روی واژی شمس الله نگه داشته و به بچه ها گفتم جریان شمس الله چه بوده؟
تورج که اصالتاً کازرونی بود و با هم به فسا اعزام شده بودم زد زیر خنده و گفت در اینجا به اصطلاح به انسانهای هالو و برای سوژه کردن میگویند شمس الله و مبارکه که تو هم مث ما از این واژه ی دل انگیز بی نصیب نموندی! بعدها من متوجه شدم تک تک بچه ها را هم شمس الله و هم فتح الله نام گذاری کرده و کلی ما را دست انداخته اند!!!
فردا صبح هم که طبق روال روزهای گذشته مشغول ورزش صبحگاهی و تمرین رژه شدیم،در صف عریض و طویل رژه،استوار کهریزکی مدام با چشمان نافذش دنبال من میگشت که به خیال خود کاسبی دیگری راه بیندازد اما این دفعه را روی دست خورده بود،زیرا که همچون مارگزیدگان از ریسمان سیاه و سفید میترسیدم و نه قصد سوژه کردن داشتم و نه شمس الله دیروزی بودم!

پ.ن: کوکال نوعی بسکوئیت محلی،قطور و سفت است که از آرد گندم، آرد برنج، روغن حیوانی، شکر، گلاب و زعفران که در منطقه ی بندرماهشهر و حومه درست می شود.

تصویری از این بسکوئیت کذائی!

لینک به مطلب:

خاطرات خدمت سربازی(قسمت اول)

خاطرات خدمت سربازی(قسمت دوم)

خاطرات خدمت سربازی(قسمت سوم)

زندگی در دواطاقه ها

یائسگی فرهنگی

2010-11-22T00:26:00.002+03:30

در مغازه های بسیاری از کسبه و در اغلب قریب به اتفاق منازل ما ایرانی ها مجسمه های کوروش و کتیبه ی معروف حقوق بشرش به چشم میخورد،و در بهترین حالت ممکن جایش در ویترین مغازه و یا بوفه و طاقچه ی منازلمان است!
حضرت ابراهیم با تمام مشقتی که تحمل نمود روزی فکر نمیکرد در سرزمینی در حوالی بتخانه ای که تبر بر نابودیش بست،از تندیس انسانهای آزاده و بزرگ مرتبه های سرزمینی برای پز دادن استفاده شود و رسالت اصلی که این مردمان به تندیس کشیده داشتند به باد فراموشی سپرده شود و قسمت تجملات و زیبائی این رسالت ها رخ نمای هر کوچه و برزن گردد.
در ایران امروز کورش و تندیسش شده فخر فروختن برای موجوداتی که داعیه ی انسانیتشان فقط حمل گردنبند فروهر باستان،یادگار پیشینیانشان است و کرامت انسانی را به کناری زده و در ویترین ها حبس نموده اند.
امروز دیگر برای دیدن یک فیلم وسترن زحمت روشن کردن پیچ تلوزیون را بر خود نمیخرم و با یک قدم زدن در خیابان صحنه هائی واقعی و بدون اغراق را بدون خریدن حتی یک بلیط زوار درفته ی سینمای وطنی به تماشا مینشینم(نمونه اش را همین دیروز 30/8/89 دیدم،که سه جوان نشسته بر ترک موتور با یک میله گرد بر کمر جوانکی به انتظار تاکسی در حاشیه خیابان کوبیدند،حال بدون ابنکه جوانک مضروب را بشاسند و یگانه هدفشان خالی نمودن انرژی انباشته شده بود!)
سالیانه هزاران انسان به سفر آسمانی حج میشتابند و هزاران هزار پول را صرف این میکنند که لفظ حاجی را بر پیشانی اشان زده شود و حال آنکه تاریخ بیدار،هر دم بر پیشانی ما انگ رزالت و بیچارگی میزند که نتیجه اش برای ما یائسگی فرهنگ ایران زمینیست که داعیه ی بشر دوستی اش به گواه کتاب های خالی از محتوای درسی اش آسمان هفتم را نشانه رفته است.
شاید عده ای تصور کنند که تراژدی میدان کاج تهران یک نقطه ی سیاه در تاریخ این مملکت باشد اما آیا به راستی چنین است؟
این سرزمین نقطه های سیاهی در تاریخ خود دیده که این حادثه در برابر آن همه اجحاف خود کرده در حد صفر و ناچیز است.ملتی که همه حال به دنبال اسطوره سازی و استوره کشی بوده برای پر کردن خلاء فرهنگی خود.
اخیراً در شبکه پر طرفدار اجتماعی فیس بوک صفحه ای باز شده(اینجا+اینجا+اینجا) جهت نکوهش و ابراز تنفر از لیلا اوتادی بازیگر زن سینما،که جرمش شایعه برای بازی در یک فیلم پرحاشیه است که خود از آن بی اطلاع است و به کرات توسط افراد مختلف تکذیب شده است!
در این صفحاتی که در فیس بوک برایش درست کرده اند هم عده ای انسان ساده لوح عضو گشته و مطالبی هم ذکر نموده اند و خود بریده وخود دوخته اند بدون اینکه زحمت این را به خود دهند و تصور کنند که مجرم کس دیگریست! فردا هم آخر سر در این بازی کودکانه و لج بازانه طرف مقابل هم همین بازیگر بیگناه را به عرش برده و تندیسی به او میدهد!
در ایران امروز مردم به دو گروه تقسیم گشته اند.گروهی به دنبال ماهی گرفتن از آب گل آلود و فتح الفتوح و گروه دوم تلاش برای نباختن وزنده ماندن.و در این بین هر آئینه انسانیت ذاتی جایش را به توحش ذاتی میدهد.

ميان ِ کتاب‌ها گشتم

2010-11-08T02:00:00.001+03:30

میانِ کتاب‌ها گشتم
میانِ روزنامه‌های پوسیده‌ی پُرغبار،
در خاطراتِ خویش
در حافظه‌یی که دیگر مدد نمی‌کند
خود را جُستم و فردا را.
عجبا!
جُستجوگرم من
نه جُستجو شونده.
من این‌جایم و آینده
در مشت‌های من!

احمد شاملو/مدایح بی صله/ميان ِ کتاب‌ها گشتم/1360

شهر هنوز نفس میکشد!

2010-10-29T02:51:00.008+03:30

غلطان غلطان به خانه میرسم و سر را در گروی صفحات مغشوش وب و دل را در گروی شنیدن اخبار امید بخش نثار نجواهای مه گرفته میکنم که شاید فصلی دیگری به رویم گشوده و گوش شیطان های زمینی و آسمانی کر به رویمان گشوده گردد،دریغا که نه در صفحات سراسر میکروب آلود وب و نجواهای فتنه انگیز تلوزیون منظر امیدوارانه ای نمیبینم.

زنهار سری به دشنه در دیس شاملو میزنم که شاید کمبودها و گسل های ذهنی ام را از ورطه ی شکست رها کند، تن صدای لرزان احمد به من الهام میبخشد که شهر هنوز نفس میکشد.

از منظر

در دلِ مِه
        لنگان
    زارعی شکسته می‌گذرد
پادرپای سگی
گامی گاه در پس و
         گاه گامی در پیش.
وضوح و مِه
      در مرزِ ویرانی
                   در جدالند،
با تو در این لکّه‌ی قانعِ آفتاب امّا
مرا
   پروای زمان نیست.
خسته
با کولباری از یاد امّا،
بی‌گوشه‌ی بامی بر سر
                             دیگربار.
اما اکنون بر چارراهِ زمان ایستاده‌ایم
و آنجا که بادها را اندیشه‌ی فریبی در سر نیست
به راهی که هر خروسِ بادنمات اشارت می‌دهد

باور کن!
کوچه‌ی ما تنگ نیست
شادمانه باش!
و شاهراهِ ما
از منظرِ تمامی آزادی‌ها می‌گذرد!

احمد شاملو/دشنه در دیس/از منظر/دی1355/رم ایتالیا

لینک دانلود شعر با صدای احمد شاملو

سوزن و جوالدوز

2010-10-20T01:47:00.002+03:30

مهران مدیری در جدیدترین اثرش که قهوه تلخ نام دارد با زجه ی فراوان و ملتمسانه بیان می دارد که جان من،جان من،قهوه ی تلخ را کپی نکنید و کپی نخرید و به کسی هم کپی ندهید.در حالی که این امر در کشورهای قانون مدار با شکلی دیگر و بدون این ادبیات لورل و هاردی گونه استفاده می شود و انصافاً سالهاست کسی با این نوع قانون هیچ گونه مشکلی ندارد و جزء لاینفک قانون و فرهنگشان پذیرفته شده است.
به نظر حقیر نگارنده،کار مهران مدیری گرچه کمی خنده دار است و مخصوصاً با این چهره ی فتوژنیک حس و حال عجیبی به مخاطب القاء می کند،اما دارای پیام هائیست که برای اولین بار در عرصه ی فرهنگ و هنر این مملکت جزر و مد گونه به دیدگان نمایان می شود.
فیلم و اثری که با صرف میلیون ها تومان و صرف وقت فراوان برای عرضه آماده شده و عده ای (خود حقیر هم از آن دسته ی افرادی بودم که در به در به دنبال کپی آن چک و چانه زدم!!!) با صرف کمترین زحمت در پی تهیه ی آن.
البته خانه از پای بست ویران است،و به قول معروف در خانه ای که پدر خانه به عمل شریف دزدی در روز روشن اشتغال دارد از مردم نوعی و فرزند صغیر،دیگر چه انتظاری میتوان داشت؟
در خانه ای که پدر خانه این عمل وقیعانه را در جلوی چشمان میلیون ها نفر در تلوزیون اجراء میکند دیگر راهی برای مهران مدیری نمی ماند جز جان خود را قسم دادن که شاید بیننده به خاطر عذاب وجدان جان مهران مدیری از خیر کپی آن بگذرد!
دیشب پس از ماه ها که از یک کیلومتری تلوزیون داخلی رد هم نمی شدم،مشغول تماشای دیدار تیمهای فوتبال میلان ایتالیا و رئال مادرید اسپانیا شدم.برایم بسیار جالب بود هر دو دقیقه به صورت متناوب صحنه های گل رئال مادرید را به کرات پخش میشد،چنان بساطی برایم درست شده بود که فکر کردم یحتملاً کارگردان اسپانیائی بازی انسان خل وضعیست یا قاعدتاً طرفدار دو آتیشه ی مادریدیهاست! ناگهان متوجه شدم در هر کات تصویر ناخوداگاه تصویر آرم و لوگوی شبکه ی ورزشی الجزیره قطر بسان برق و باد از کنار تصویر تلوزیون داخلی گرگم به هوا میرود و یک لوگویی به اندازه ی سینی چای مادربزرگ حقیر نگارنده در سمت راست تصویر به چشم میخورد که اصولاً کار حضرات صدا و سیمای ماست که من را یاد شلوارهای چینی با برچسب ترک و مارکهای مشهور تولیدی البسه ی اجنبی می اندازد که برای فریب ما مردم همیشه در صحنه طراحی گردیده و برای همین آفریقائیها عقیده دارند: فریب کاری و دروغ شكوفه مي آورد، اما ميوه ندارد!
اصولاً از آنجائی که در این 28 سال زندگی دم و بازدم گونه در جنوب کشور ساکن بوده ام و به خاطر شرایط جوی و هوای شرجی،همیشه سیگنال کانالهای کشورهای عربی منطقه از کانالهای وطنی بهتر دریافت میشود،در طول عمرم حتی یک بار(به جرأت بر روی تمام مقدساتم قسم میخورم) ندیده ام تلوزیون آنها یک بازی ورزشی و فیلم سینمائی را به صورت دزدی پخش نماید و در کشور فقیهان حال که به ادعا و حدسیات شصت و سه درصد مردمش،کشور عدل علی نام دارد این عمل را به بهترین وجه ممکن انجام می شود و اصولاً کوچه ی بن بست علی چپ کاربردی بس فراوان دارد!
در این حالت چه انتظاری میتوان داشت که شکلات دزدی نگون بخت در یک قنادی با وسعت یک آلونک سه در چهار،یک دزد همه فن حریف قهار در ملک و زمینی به وسعت ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ متر مربع نگردد!

روز جهانی کودک و تابوی جوخه ها

2010-10-10T02:08:00.004+03:30

در بد زمان و دنیائی روزگار میگذرانیم،در گوشه ای از این پهنای ناهمگون کودکی در پی استشمام رایحه های وجودی انسانیت و محبت و در طرفی دیگر کودکی در انتظار لحظه ی موعود مرگ.
امروز در شرق ندا و فریاد کودک شرقی فقط زنده ماندن است و بس، و هر دم خود را آماده ی پرواز بر فراز جوخه های دار روزگار میکند.
آری جشن واقعی کودک شرقی زمانی خواهد بود که تابوی جوخه ها در هم شکسته شود و بر نعش بی جان خود سوگواری نکند!
فریدون مشیری عقیده دارد:
نمي خواهم بميرم، با كه بايد گفت؟
كجا بايد صدا سر داد؟
                 در زير كدامين آسمان،
                            روي كدامين كوه؟
كه در ذرات هستي رَه بَرَد توفان اين اندوه
كه از افلاك عالم بگذرد پژواك اين فرياد!
كجا بايد صدا سر داد؟
فضا خاموش و درگاه قضا دور است
زمين كر، آسمان كوراست
نمي خواهم بميرم، با كه بايد گفت؟
اگر زشت و اگر زيبا
اگر دون و اگر والا
من اين دنياي فاني را
هزاران بار از آن دنياي باقي دوست تر دارم.
به دوشم گرچه بارغم توانفرساست
وجودم گرچه گردآلود سختي هاست
نمي خواهم از اين جا دست بردارم!
تنم در تار و پود عشق انسانهاي خوب نازنين
بسته است.
دلم با صد هزاران رشته، با اين خلق
             با اين مهر، با اين ماه
                         با اين خاك با اين آب ...
                                                 پيوسته است.
مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نيست
توان ديدن دنياي ره گم كرده در رنج و عذابم نيست
هواي همنشيني با گل و ساز و شرابم نيست.
جهان بيمار و رنجور است.
دو روزي را كه بر بالين اين بيمار بايد زيست
اگر دردي ز جانش برندارم ناجوانمردي است.
نمي خواهم بميرم تا محبت را به انسانها بياموزم
بمانم تا عدالت را برافرازم، بيفروزم
خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پيش پاي فرداهاي بهتر گل برافشانم
چه فردائي، چه دنيائي!
              جهان سرشار از عشق و گل و موسيقي
و نور است ...
نمي خواهم بميرم، اي خدا!
                             اي آسمان!
                                     اي شب!
نمي خواهم
             نمي خواهم
                          نمي خواهم
                                     مگر زور است؟
صفحه ی ویژه بنیاد کودک در فیس بوک »»»

روز جهانی "کودک" مبارک...

براستی،نگاه های این کودک چه چیز را نشانه گرفته است؟

پوست ها و مغزها

2010-10-02T01:56:00.002+03:30

اینجا آفريقا نيست، اينجا ايران است . اينجا خوزستان ، قلب ايران است.
اينجا خوزستان است، پاره تن كشور ايران. اگر روزي قلب اين منطقه نتپد كشور ايران فلج خواهد شد. مردم اين استان بر روي درياي نفت زندگي ميكنند و هزينه هاي كشور از فروش نفت اين منطقه تهيه مي شود .

با هزار سعی و کوششی وصف ناشدنی و رشادتی بی بدیل و خونابه هائی لبریز در جام پر از تهی زهر، جنگ را گذران نمودیم و به امید افقی که به ما بشارتش داده بودند شب را به صبح و صبح را به شب وام گذاردیم،شاید که آفتاب دلیل آفتاب باشد.
و امروز که بیست و یک سال از آن نبرد خانمان سوز و تاریخ کُش میگذرد همچنان بر خرابه های ویرانه ها مشغول روضه ی رضوانیم و در پی نبش قبر شیون های مادران مرثیه سرائی می کنیم.
شهادت در راه پاسداری از وطن نهایت رحمت خداوند است اما آموزش آن به کودکانی که در شناخت دست چپ و راستشان دچار تردیدند کاری بس نابخردانه و بی عاقبت جلوه میکند.جنگ از سرزمین ما رخت بر بسته است اما عده ای همچنان در پی تعلیم فرهنگ شهادت و جبهه و جنگ روزگار را بر مراد میگذرانند.
جنگ هر چه که بود و هر آنچه طرفین به تصویرش کشیدند،با تمام آن فجایع و افتخاراتش که کل فلسفه ی جنگ خود به خود دارای هیچ نوع افتخاری نیست بر ما تمام شد.نوشتن مقاله ها و کتاب ها در مورد رشادتهای دلاوران به نوبه ی خود دارای اشکال نیست اما توصیه به جنگ و فرهنگ شهادت و خونیزی از پایه دارای اشکال است و پرواضح است عده ای در پی گرفتن آب گل آلود از فلسفه وجودی جنگ هستند.
امروز دیگر پس از بیست و یک سال از پایان جنگ هشت ساله،افکار نوجوان و جوان پذیرای چنین فرهنگی نیست و جامعه در حال پوست انداختن و گذر به مرحله ای دیگر است.تا همین چند سال پیش تمام هم و غم شمالی سفر یه جنوب و جنوبی سفر به شمال بود،اما آمار میگوید که این روزها میل سفر به کشورهای همسایه و توریستی رو به افزایش است و این خود ثابت میکند که جامعه در پی افقی که دیگر تصورش را در کشور خود نمیکند سراسیمه و شتابان است.
چند روز پیش در محفلی بنشسته بودم که بلندگوی مسجد محل موزیک ها و مارش های نظامی زمان جنگ را پخش مینمود و به ناگاه بحثمان به طرف جنگ رفت.شخص میان سالی که بازنشسته ی یکی از شرکت های منطقه بود و در ساز مخالف زدن شهره ی آفاق است لب گشود که از شرایط راضیست و استدلالش این بود که در زمان سابق در منزلشان پنکه هم نداشته اند و در حال حاضر کولر دوتکه و انواع ماشین(پراید-پژو-سمند) دارند !!!
بدون اینکه از حبی از سابق داشته باشم و اینکه اصولاً من خود ثمره ی این انقلابم و در آن دوران وجود خارجی هم نداشتم و یا اینکه بغضی از انقلاب داشته باشم او را به چالش کشیده و بیان کردم: میزان سنجش سطح رفاه و خوشی مردم یک مملکت با سرزمین مجاور است و نه با سی سال قبل که امکانات جامعه در حد یک روسپی خانه بود و بس!
همین کشور ترکیه که به گواه سازمان خزانه داری و جهانگردیش میزان درآمد غیر نفتی آن کشور از میزان درآمدهای نفتی ما هم بالاتر بوده است و در مدت کوتاهی از کشوری راهزن و ناامن به کشوری توریست پذیر مبدل شده است و اگر بخواهیم مثال کوتاهی بدون تعصب بیجا بزنیم به همین خوزستان و بلوچستان و کردستان میتوان اشاره کرد که در برخی از این استانها آب شرب هم حکم کیمیا را دارد و فقر فرهنگی و تعصبات قومی همه ساله عده ای را رهسپار سینه ی قبرستان ها میکند.
امروز دیگر موسم خوشی و سازندگیست نه موسم جنگ و ادبیات سخیف جنگ طلبانه و این تصاویری که در انتهای مطلب و (اینجا) هست خود گویای چیز دیگریست،و حق مطلب را به گونه ای دیگر ادا میکند!
اینجا آفريقا نيست، اينجا ايران است . اينجا خوزستان ، قلب ايران است.
اينجا خوزستان است، پاره تن كشور ايران. اگر روزي قلب اين منطقه نتپد كشور ايران فلج خواهد شد. مردم اين استان بر روي درياي نفت زندگي ميكنند و هزينه هاي كشور از فروش نفت اين منطقه تهيه مي شود .
ادامه ی تصاویر در این لینک(+)

یکی از محله های اروند

آب شرب منطقه آبادان و حومه

عصر جدید

2010-09-28T02:22:00.000+03:30

در شرق امروز دو فکر با همدیگر به مبارزه بر می خیزند: فکر قدیم و فکر جدید.اما فکر قدیمی بر امر خود غلبه می کند،زیرا نیروی او کم توان و اراده ی او به هم ریخته است.
در شرق ،بیداری نهفته است که خواب را فریب می دهد.آری بیداری پیروز است،زیرا خورشید سردار آن و فجر ارتش آن است.
در شرق امروز دو سرور است،سروری که امر و نهی میکند و از او اطاعت می شود،ولی پیر و در حال مرگ است و سروری آرام با آرامش صاحبان راز و ساکت با سکوت حق است،ولی ستمگری چیره دست است که هدف خود را می شناسد و به شخصیت و شایستگی های خود ایمان دارد.
در شرق امروز دو مرد هستند؛ مرد دیروز و مرد فردا،پس کدام یک از آنها تو هستی ای شرق،هان،پس به من نزدیک شو تا در تو جستجو کنم،نگاهت کنم و صفات چهره ی تو و ظاهر تو را ثابت کنم که از آیندگان به نوری با رفتگان به تاریکی.
بیا و به من بگو تو چه هستی و کیستی؟
آیا سیاستمداری که در نهان خویش می گوید: «می خواهم که از امت خود بهره ببرم» یا غیرتمندی هیجان زده که با خود زمزمه می کند: «در اشتیاق هستم که به امتم نفع برسانم» اگر نفر اول بودی،خاشاک و انگل هستی، و اگر نفر دومی بودی پس زمینی سبز در صحرایی.
آیا تاجری هستی،که از احتیاج مردم وسیله ای برای سود و تورم می سازد؟ پس ضروریات زندگی را احتکار می کند تا آنچه را که به درهمی خریده است به دیناری بفروشد؛ یا مردی ساعی و تلاشگر که تبادل میان بافنده و زارع را آسان می کند و از خودش حلقه ای میان راغب و مرغوب می سازد.
پس به آنها فایده می رساند و از آنها با عدالت استفاده می کند؟
اگر نفر اول بودی،پس تو مجرم هستی،چه ساکن قصر باشی یا زندان و اگر نفر دوم بودی،پس تو نیکوکار هستی،چه مردم از تو تشکر کنند،چه نا سپاس باشند.
آیا روزنامه نگاری هستی که فکر و مبدأ خود را در بازار برده فروشان می فروشد،رشد می کند و بزرگ می شود با آنچه که اجتماع از اخبار مصیبت ها و بدبختی ها دسته بندی میکند و مانند مردارخواری گرسنه به جز روی لاشه گندیده فرود نمی آید؟
یا معلمی ایستاده روی منبری از منبرهای شهر که از حوادث روزگار کمک می گیرد تا مردم را نصیحت کند،پس از اینکه خودش از آنها پند بگیرد.
اگر نفر اولی بودی،پس تو ابله و همچون زخمی هستی،و اگر دومی بودی پس تو دوا و مرهمی.
آگاه باش،پس از نفس خود بپرس و از او در آرامش شب در حالی که از ازمخدرهای محیط خود به هوش آمده ای،بازخواست کن که آیا از بردگان دیروز هستی یا آزادگان فردا؟

عصر جدید/اندیشه های نو و شگفت

جبران خلیل جبران

تجربۀ نسخۀ منسوخ

2010-09-16T01:43:00.008+04:30

مونتین عقیده دارد؛ قضاوت فوري درباره چيزهايي كه جنبه هاي مختلف دارند، دليل كم عقلي و ديوانگيست.
یه چند صباحی به دلیل فوت یکی از بستگان و همچنین گرمای هوا که دیگر همزیستی مسالمت آمیزی با ما دارد،سر و صورت خود را اصلاح نکرده و روزگار خود را در کمال آرامش و در فضائی دیگر گذران مینمودیم.در این مدت که تقریباً یک ماهی میشد که با این چهره ی جدید و ناخواسته به هر مکان قدم میگذاشتم،نگاه ها رنگی دیگر به خود گرفته بود.در جائی،جنس نگاه ها بر من از نوع چپ و حب و بغض بود.در جائی دگر از جنس تعظیم و ادبیات کلیشه ای فیلم های حماسی جبهه ها و دهه شصت.
در یکی از همین روزهای پرتلاطم عید فطر،در حالی که در محل کار خود سرگرم کارهای روزمره می بودم،زنی میانسال و محجبه که برای حل مشکلش مراجعه نموده بود و بدون اینکه کار و مشکلش ربطی با من داشته باشد و اصولاً با جائی دیگر کار داشت،گوئی که کسی جز من در آنجا نبوده و نیست،و بی توجه به همکاران سلامی از جنس دیگر با من نمود و در آخر با ذکر قبول بودن طاعات و عبادات تنها با من بدرود گفته و دور شد،بدون اینکه حتی داند من طاعات و عبادتی داشته ام یا خیر.گوئی که ظاهر جدید من او را به گمراهی کشانده باشد.
در این سالهای کوتاه عمرم سلام و احوال پرسی های مختلفی با هزاران قشر مردم داشته ام و اصولاً در ذاتم حتی به در و دیوار هم سلام کرده ام ،چنینش برایم تازگی داشت.
اصولاً از آن که انسانی هستم که برای کوچکترین مسئله ای دچار پریشانی و انبساط فکر میشوم،یه دو سه روزی این مسئله را آنالیز و حلاجی نموده و بدین نتیجه رسیدم که موطن ما بیش از هر زمان و هر کشور دیگر دچار حس ظاهر بینی مفرط میباشد،که در اکثر مواقع این حس با چاپلوسی و تملق درآمیخته شده و معجون سحر آمیزی به نام عوام میسازد که سالیان سال این وطن را رها نمیکند و هر دم و دهه ای با شکلی دیگر سر بر می آورد. گاهی با شکل کراوات و گاهی دیگر با شکل چفیه و گاهی دیگر ...
قرن هاست که هر آن چیز را که دلخواه کرسی نشینان وقت باشد،به خوردمان داده و تقاضای عافیت ننموده.باری چنین است که هر آئینه دچار سوء هاضمه و بالا آوردن قوت نانی میشویم که خود در مزرعه ی تاریخ با رنج و خون کاشته بودیم.
باری،آیا وقت آن نرسیده که بر آموخته های منسوخ گذشته گان خود که عمری بر طبل نادانی و انحطاط میکوبیدند خطی به بلندای بطلان کشیده و زندگی و خود و هم نوع خود را با نگاهی دیگر و بدون هیچ پیش زمینه و هاشوری و بایدها و نبایدهای دیکته شده تصور کنیم؟
باری،آیا وقت آن نرسیده که دینمان را از پشت چهره و چهره خود را از پس دینمان رها ساخته و آن باشیم که دینمان فدای چهره ی نقاب گونه مان نگردد و چهره و ذاتمان در پشت دینمان سنگر نگیرد،که عاقبتش سقوط دین و قحطی انسانیت است.

روایت تف سید و بُز اخفش!

2010-09-07T03:31:00.002+04:30

برنارد شاو عقیده دارد؛ ما از تجربه کردن می‌آموزیم که انسان هیچگاه از تجربه کردن چیزی نمی‌آموزد.
سال 1370 بود و من در انفوان کودکی ایام میگذراندم.کلاس چهارم دبستان بودم و بالطبع درس ریاضی عیار دانش آموز زرنگ را تعیین میکرد.یه روز یادم میاد که امتحان قوه(اشتباه نگیرین،منظورم باطری نیست!)ریاضی داشتیم،درست یادم نمیاد اما این و به خاطر دارم که هفته ی منتهی به امتحان،اصلاً لای کتاب و درس و مشق و باز نکرده بودم و مشغول ول گشتن توی کوچه و بازار بودم.
تا روز امتحان به روی مبارکمان نیاوردیم و خود را به کوچه ی علی چپ زدیم،اما یکی از بچه های محله که از قضاء هم کلاسی ما هم بود،نتونست جلوی دهان غار علی صدرش و بگیره و قضیه رو به خونه ی ما،لو داد.
قضیه به گوش مادر که رسید قشقرق و الم شنگه ای راه انداخت که نگو. یه آشنای مسنی ما داشتیم که هفته ای یه بار به خونه ی ما رفت و آمد داشت و توی همین یه روز آمار کل هفته و مشاهداتش رو از سیر تا پیاز واسه اهل خونه بازگو میکرد.ما بهش میگفتیم سید،و این بنده خدا هم جوگیر و از خوشحالی یه شال و چفیه ی سبز رنگ روی سر و گردنش گذاشته بود و کلی با خودش حال میکرد،میتونم تصور کنم که اون لحضات مث برادران ویلبر رایت انگار توی آسمون بال بال میزد!
از قضاء روزی که امتحان ریاضی داشتم سید هم توی خونه ی ما بودش.جر و بحث من با مادر به نتیجه ای نرسید و مادر مجبور شد به سید رو بندازه که یه کاری واسش کن شاید امروز آبروی ما رو نریزه!
سید اولش یه نیم نگاهی از جنس مسیحا به من کرد و گفت؛ آی پسر بیا نزدیک.درنگ کوتاهی کردم و حالتی از ترس و اضطراب پیش سید رفتم.سید انگشت اشاره اش رو توی دهانش گذاشت و یه قطره آب دهانش رو،روی پیشونی من مالید و گفت خیالتون تخت تخت!
زنگ آخر امتحان ریاضی داشتیم و کل روز و من توی هیچ کدوم از کلاس ها نرفتم و توی راهروی پشت کلاسها نشستم و شروع به درس خوندن کردم.به خودم هزار تا فحش جور واجور میدادم که ای کاش درسم و خونده بودم.توی تخیلات خودم همش به چهره عبوس معلم فکر میکردم که جلو کل بچه ها پاهام و به فلک بسته.
خلاصه از ترس تنبیه و نه به خاطر سید و غضب مادر امتحان رو با خوبی و خوشی دادیم و نمره ما شد 19/75 .
خونه که رسیدیم اولین کاری که کردم نمره و برگ امتحانی رو به مادر نشون دادم و کلی به به و چه چه سر دادم. اون روز گذشت و فکر کنم شب جمعه بود که مادر رفته بود روضه خونه یکی از آشنا ها،مراسم روضه ی زنونه بود و من توی حیاط منزلی که محل روضه بود پرسه میزدم.
بحث سر معجزات الهی بود،و هر کسی از ضن خود مقداری بلغور میکرد!یکی از فلان امام زاده و بقعه میگفت و دیگری هم از ....
این مادر ما که میخواست از قافله عقب نمونه قضیه تف سید و امتحان ریاضی ما رو با آب و تاب واسه همه نقل میکرد.هفته ای نگذشته بود که عرضه و تقاضاء واسه تف سید رو به افزونی گشت!
دیگه این سید ما به جای یه روز توی هفته یه روز توی یه ماه هم نمیومد سروقت منزل ما! خلاصه این تف سید ما شده بود شفاء بخش و بقیه شده بودند بُز اخفش!
هر چی ما اون روزها توی سر میزدیم که ایهاالناس؛بابا من از ترس تنبیه معلم و سه ساعت تمرین پشت کلاسها تونستم نمره ریاضی رو بیارم ولی کو گوش شنوا.
هر چی خودم و تیکه و پاره میکردم که ایهالناس این سید ما عمرش ربع رکعت نماز نخونده،شفاعتش کجا بود،جوابی نمیگرفتم و پاسخشان این بود که در مورد اولاد پیغمبر و خدا بد نگو که غضب میشیا!
شده بود که واسه اولین بار آرزو میکردم که ای کاش درس نخونده بودم و فلک آقا معلم عبوس رو به جان خریده بودم و این نمره ی ننگین و نه!
روزها و ماه ها و سالها از آن ماجرا می گذرد و من همچنان بر اصول اولیه ی خود پایفشاری میکنم که آن ماجرا آن نبود که میپنداشتید،اما کماکان درب بر روی یک لنگه میچرخد و مرغ همچنان یک پای دارد و بس.

پندهای پرش اولی: لطفاً کلاهتان را محکم بچسبید چون این ماجرا در سال 1370 اتفاق افتاده بود و هنوز دوچرخه سواری و کشتی و شنا در تلوزیون حرام شمرده نشده بود،پس سعی کنید تند نروید،چون هم دوچرخه حرام هست و هم شنا و هم کشتی و هم نگاه کردن به آنها!!!

پ.ن: بُز اخفش، اصطلاح است برای کسی که ندانسته بعلامت تصدیق سر بجنباند. (دائرة المعارف فارسی). کسی را گویند که مطلبی رانفهمیده تصدیق کند. (فرهنگ فارسی معین). اصل این ضرب المثل از آنجاست که گویند اخفش زشت چهره بود و کسی با او مباحثه نمی کرد. او بزی داشت که مسائل علمی را مانند همدرس بر او تقریر میکرد و بگفتۀ برخی تا بز مزبور آواز نمی کرد همچنان تقریر مینمود و آواز کردن او را دلیل تصدیق می پنداشت. و این معنی مثل شد. (از دائرةالمعارف فارسی) (از فرهنگ فارسی معین) (از آنندراج). مؤلف ثمارالقلوب آرد: بز اخفش مصحف بز اعمش (عنز اعمش) است، بدان مثل آرند برای کسی که در مقامی قرار گرفته که شایستگی آنرا ندارد، بدانجهت که فرد صالح موجود نیست. و اصل آن چنین بود که هر وقت اعمش هیچ کس از یاران خود را برای مباحثه نمی یافت با بز خود به محادثه و مباحثه می پرداخت، زیرا هم از بی کاری بیزار بود و هم از فراموش شدن مطالب می ترسید و هم برکار تدریس و روایت بسیار مایل بود. بهمین جهت بز اعمش ضرب المثل شد در آنچه ذکر شد و دربارۀ مخاطبی که نمی فهمد. (ثمارالقلوب فی المضاف و المنسوب ص 131)
لغت نامه دهخدا

اکنون شیپور نبرد را به صدا در آور

2010-09-01T18:42:00.007+04:30

ديروز(1389/06/09) روز جهاني وبلاگ نويسي بود.جهان ما با وارد شدن به قرن بيست و يکم وارد مرحله ديگري از رويکردهاي اجتماعي شده است.برخي از اين رويکردها در برخي از افق هاي گيتي به مثابه ي زندگي روزمره مورد قبول قرار گرفته و جزء فعاليت هاي متداول مردم شده.و در افق هاي ديگر کره خاکي اين مسأله محل لشکرکشي هاي حکام و اعاده ي حيثيت دگرانديشان و جوانان.
جهان ما با آن همه پيچيدگي فرهنگي و اجتماعي که ثمره ي قرن بيستم بود ديگر نميتوانست جوابگوي خيل عظيم تفکر و نبوغ و انديشه هائي باشد که ساليان متمادي در پس پرده ي روزنامه ها و نشريات هفتگي خاک ميخورد و اجازه ي نشر و تکثير پيدا نميکرد.جهان قرن بيست و يک،ديگر در يک بُعد من خلاصه نميشد و اين بُعد من در مرحله گذار به من ها مبدل شده بود و به دنبال اعاده ي فتوحات از عرصه هاي مختلف اجتماع،اعلام موجوديت مينمود.
موج نوين وبلاگ نويسي خيل عظيمي از کشورهاي گيتي را در نورديد و با نگرش آلترناتيوي خود زنگ خطر را براي کشورهائي که در برابر اين تغييرات مقاومت مينمودند به صدا در مي آورد.ديگر شخصي براي رساندن صدا يا فکر و انديشه و يا اثر هنري خود نيازي به تلوزيون و روزنامه ها نداشت و براحتي با يک وبلاگ يا ميکروبلاگ ميتوانست بازخورد فکري خود را در هر جاي اين جهان به جائي ديگر برساند.
در گذشته برخي از ممالک در پناه آنچه عقب افتادگي تکنولوژيک ناميده ميشد هر آن را که خود صلاح ميدانستند بر ديگري و مردم ناآگاه خود ديکته و اجرا ميکردند،بدون آنکه خود را ملزم به پاسخي براي آنچه انجام ميدادند کنند و عموماً رسانه ها را نيز که در اختيار و بودجه ي خود بود را ملتزم به انتشار افکار و تأئيد رفتار خود مينمودند.
امروزه ديگر نميشود به راحتي به کشوري ديگر لشکر کشي نمود و عموماً جهان پرسشگر هر آينه سوالهاي بيشماري را نثار رهبران و سردمداران ممالکي ميکند که بر خلاف جريان آب شنا ميکنند.درجهان عصر حاضر با راه انداختن يک وبلاگ و يا استفاده و عضو شدن در سرويس هاي ميکروبلاگ(توئيتر-فرندفيد و ...) ميتوان آتش جنگ را از آنچه که هست خاموشتر و کم رمقتر نمود.
بر خلاف تصور برخي،موج نوين وبلاگ نويسي نه توان آن را دارد که عملي را به مسئول و شخصيت سياسي يا فرهنگي ديکته نمايد و يا آنکه تهديدي براي استقلال سرزميني باشد و عمده تلاشش رساندن صداهاي خاموشي ميباشد که در پستوي سانسورها خاک ميخورد و اجازه ي تکثير و نشر پيدا نميکند.

پ.ن: نام اين پست از نام يکي از ترانه هاي برايان آدامز الهام گرفته شده است/.

لينک دانلود ترانه با ترجمه فارسي آن(4Shared)
لينک دانلود ترانه با ترجمه فارسي آن(Windows Live SkyDrive)

اکنون شيپور نبرد را به صدا در آور

اکنون شيپور نبرد را به صدا در آور، آنرا تنها براي من بنواز
وبا تغيير فصلها، به ياد اور که من چگونه بودم
حال نمي توانم ادامه دهم، حتي نمي توانم دوباره آغاز کنم
هيچ چيز برايم باقي نمانده، به جز قلبي تهي

من سربازي زخمي ام، پس بايد دست از نبرد بشويم
ديگر چيزي در انتظارم نيست، مرا از اينجا دور کن
يا همين طور که افتاده ام رهايم کن

اکنون شيپور نبرد را به صدا در آور، به آنان بگو اهميتي نمي دهم
هيچ جاده اي نميشناسم، که به مقصدي ختم شود
احساس مي کنم، بدون چراغ در تاريکي زمين خواهم خورد
همانجا دراز ميکشم، خيال ندارم ادامه دهم

آنگاه از بالاي بلندي، از مکاني دور دست
صدايي مرا مي خواند که، به ياد آور چه کسي هستي
اگر خود را ببازي، به زودي شهامتت را نيزخواهي باخت

پس امشب قدرتمند باش و به ياد اور چه کسي هستي
آري تو اکنون يک سربازي، که در ميدان نبرد مي جنگد
تا بارديگرآزاد باشد واين ارزش جنگيدن را دارد ...
برايان آدامز

Sound The Bugle now

Sound the bugle now, play it just for me
As the seasons change, remember how I used to be
Now I can't go on, I can't even start
I've got nothing left, just an empty heart

I'm a soldier, wounded so I must give up the fight
There's nothing more for me, lead me away
Or leave me lying here

Sound the bugle now, tell them I don't care
There's not a road I know, that leads to anywhere
Without a light feat that I will, stumble in the dark
Lay right down, decide not to go on

Then from on high, somewhere in the distance
There's a voice that calls, remember who you are
If you lose yourself, your courage soon will follow

So be strong tonight and remember who you are
Yah you're a soldier now, fighting in battle
To be free once more and that's worth fighting for…
Bryan Adams

دیپلماسی انسان و دیپلماسی غیر انسان

2010-08-30T03:09:00.007+04:30

مدتهاست که یک تراژدی عیارگونه به اسم جشن عاطفه ها برگذار می نمائیم و خود نمیدانیم هدفمان از طرح و اجرای چنین اعمال و رفتاری چیست.در زلزله ها و بلایای طبیعی و خانمان سوز از حسن اعتماد دیگران سوء استفاده میکنیم و کمک های انسان دوستانه اشان را در بازار سیاه به فروش میرسانیم و دست آخر خود را اشرف مخلوقات و دایه ی مهرباتر از مادر تصور نموده و بر علوم انسانی تازیانه میزنیم بی آنکه به جای شناخت انسان کمی هم در مورد علوم حیوانی و جانور شناسی تحقیق و تفحضی کرده باشیم!
یکی از دوستان در صفحه ی فیسبوکم،یک لینک ویدئو قرار داده بود که با کلیک بر روی لینک به یوتیوب منتقل شدم.آن طور که مشاهده و تصور نمودم این ویدئو مثال کامل و گویائی از یک دیپلماسی بین دوگونه از موجودات زنده ی کره ی خاکیست که نه ادعای اشراف بر جهان را دارند و نه مدعی اخلاقیات.جوجه اردکی که بنا بر حس غریزه ای که خداوند در نهادش قرار داده مقداری غذا را از روی تخته سنگی با منقارش گرفته و مانند یک مادر در دهان ماهیانی که گرداگردش قرار دارند مینهد!
ای کاش و ای کاش و هزاران ای کاش به جای ادعاهای پوچ و پوشالی و اخلاق معابانه و سیخونک زدن به دیگران و تباه کردن فرصتها،کمی هم از علوم حیوانی و جانورشناسی بهره ای برده بودیم!
موریس مترلینگ میگوید؛ روزي كه بشر كاملاً به ناداني خود پي برد، به موفقيت بزرگي دست يافته است؛ زيرا دانش در اين دنيا چيزي جز پي بردن به ناداني نيست.
باشد که تا عمرمان بر مدار هستی میگردد،به راه راست هدایت شویم...

پ.ن: پیشنهاد میکنم اگر به هر نحوی تماشای این ویدئو در وبلاگ به عللی که میدانیم و میدانند میسر نبود از لینک های زیر برای تماشا و یا دانلود استفاده کنید./.

لینک تماشای ویدئو در یوتیوب

لینک دانلود ویدئو در (4shared)
لینک دانلود ویدئو در(Windows Live SkyDrive)

دروغ(سیم و زر)

2010-08-26T03:04:00.000+04:30

وقتي که سيم حکم کند، زر خدا شود
وقتي دروغ داور هر ماجرا شود
وقتي هوا، هواي تنفس، هواي زيست،
سرپوش مرگ، بر سر صدها صدا شود
وقتي در انتظار يکي پاره استخوان
هنگامه‌اي زجنبش دُم ها بپا شود
وقتي به بوي سفره‌ي همسايه، مغز و عقل
بي اختيار معده شود، اشتها شود
وقتی که سوسمار صفت پیش ِ آفتاب
يک رنگ، رنگ ها شود و رنگ ها شود. . .
وقتي که دامن شرف و نطفه گيرِ شرم
رجّاله خيز گردد و پتياره زا شود،
بگذار در بزرگي‌ ِ اين منجلاب يأس
دنياي من به کوچکي‌ انزوا شود!
«سیمین بهبهانی»
صفحه ی ویژه سیمین بهبهانی در ویکی پدیا
اشعار سیمین بهبهانی در آوای آزاد

ملت زنده کش و مرده پرست

2010-08-24T02:43:00.013+04:30

اگر اهرام ثلاثه ی مصر با داشتن سه هرم مثلثی در دنیا از عجایب هفت گانه ی گیتیست،ملت ایران هم با داشتن سه حرف منفصل (م ل ت) از شگفتی های روزگارست!
ملتی که از دیر باز بر مردگانش تقدس والائی مینهد و خواه آنکه چه بسا همین مرده گان را در زمان حیات با خِفت و خواری از خود رانده باشد.
ملتی که تا زنده ای راهی به افکار پرطلاطمش نداری و بسان گلیم و جاجیم مادربزرگ میمانی که بعد از مرگش میشود جزء آثار باستانی و یادبود دوران های زجر و محنت های او.
دیشب(1389/06/01) به مراسم ختم و هفتم یکی از عزیزان سفر کرده رفته بودم.از قضا یکی از مداحان اهل بیت هم به منزل عزیز سفر کرده ی ما شرف یاب شده بود و قصد خواندن زیارت عاشورا را داشت.زیارت عاشورا که شروع شد عده ای شروع به گریه و زاری کردند و من بدون توجه به گریه زاری کسانی که حتی این آشنای ما رو بیشتر از دو بار هم ندیده بودند شروع به خوندن قرآن!
توی ساز باد مخالف بودم که یکی از کسانی که در مجلس بود،گفت؛ مگه نمیبینی که مداح داره زیارت میخونه؟ تو چرا داری قرآن میخونی؟ الان موقع خوندن قرآنه؟یعنی تو زیارت عاشورا را قبول نداری؟
سری جنباندم و با زبان بی زبانی به آن شخص فرمودم که ما یکی را لطفاً بی خیال شوید،و بگذارید با درد خود در گور خود بیارامیم!
مراسم که تمام شد،یکی از شور دعا میگفت و دیگری از این،که یارو مداحه سنگ رو هم به گریه وا میداره،و توی این میون تنها کسی که محلی از اعراب نداشت این عزیز سفر کرده ی ما بود!
بعد از مراسم که چشمم یه این طرف یاوه گو افتاد که میخواست من و به اصطلاح خفت کنه گفتم؛ توی مراسم قصد نداشتم جوابت رو بدم،اما خدائی زیارت عاشورا چه ربطی به این عزیز سفر کرده ی ما داشت؟
برو از همون کسی که الفبای دینی رو یادت داده بپرس تا فرق قرآن با زیارت عاشورا رو یادت بده چون من هر چی بگم تو از سوزش تحتانی فرضش مینمائی!
کاش به جای گریه و زاریهای عبس و بی فایده کمی برای شادی روح مرحوم سوره ای تلاوت میکردی نه این که از غم آرزوهای برآورده نشده ی خودت زار و زار گریه کنی،این عزیز سفر کرده ی ما وسیله بود در حالی که هدف خود خودت بودی!
هدف از ذکر این داستان فلاش بکی به شیوا نظر آهاری عزیز و دوست داشتنی بود.کسی که یار و یاور مظلومان و یتیمان بود و امروز بی کس و تنها در یک سلول یک متر و نیمی آهنین.
شیوا تا هست از او بگوئیم زان که رفت دیگر چه سود به نوشتن و گفتن ما مردم زنده کش و مرده پرست.

شیوا در حال ساخت سرپناه برای کودکان کار و خیابان

شیوا در حال عیادت از کودکان بی سرپرست

براستی سزای چنین خنده ای سلول یک متر و نیمیست؟

لینک به مطلب(بروز شده)

ویدئوی کوتاهی در مورد شیوا نظرآهاری(یوتیوب)

لینک دانلود ویدئوی خودمونی با شیوا نظرآهاری

هدفمند کردن یارانه ها یا رایانه ای کردن جیب های خالی!!!

2010-08-20T15:27:00.005+04:30

پیشنوشت: هشت ماه پیش در تاریخ 9 آذر 1388 پستی با مضمون هدفمند کردن یارانه ها یا رایانه ای کردن جیب های خالی ،نگاشتم که به علت اوضاع پیچیده ی کشور در آن ایام بازخورد مناسبی نداشت و توجه چندانی به آن نشد،از این رو آن را دوباره منتشر میکنم تا ضمیر فراموشی به سراغمان نیاید!!!

مدتهاست که در مورد واژۀ هدفمند دارم تحقیق و تفحض می نمایم.هر چه کتاب و سایت های اقتصادی و فرهنگ لغت مالی و اقتصادی و ریاضی رو مرور میکنم به این شکلی که آقایون تو بوق و کرنا میکنند چیز دهان پرکنی واسه متقاعد کردن خود پیدا نمیکنم.از یه طرف آقایون میگویند بحران اقتصادی و تحریم ها در کشور ما هیچ تأثیری ندارد .خب به چه دلیلی؟ به این دلیل که ما در کشور تمامی کالاهایمان مشمول یارانه داخلی میشود و به هیچ وجه تورم و بالا و پائین رفتن قیمت پایه در سفره مردم جائی ندارد!
روزی دگر بار میگویند؛که قیمت واقعی بنزین 700 تومانه و ما با یارانه دولتی لطف میکنیم به مردم صدقه میدهیم که میشود 100 تومان! یعنی تو کشور آمریکا و امارات مردم دارن 700 الی 1000 تومان واسه یه لیتر بنزین هزینه میکنند ولی ما داریم لطف میکنیم به ملت ! حالا من نمیدونم که دم روباه و باورکنم یا قسم حضرت عباس رو. خب تا اینجا همۀ حرف آقایون منطقی و درست و هیچ کسی هم دوست نداره دولت به خاطر این که مردم یه مسافرت بی ارزش برن و حال و هوائی عوض کنند ضرر کنه و متعاقبش کشور توی بحران مالی فرو بره،پس ما هم میگوئیم بنزین بشه 700 تومان.ولی آقایون که همه به لطف دانشگاه های مجهول الهویت دارای دکتری اقتصاد و MBA هستن و ادعاشون سر به آسمون هفتم میره، یکم به اون مغز ام القرائیشان فشار بیاورند که اگر در کشور امارات و یا آمریکا بنزین 700 تومانه ،درآمد یه کارگر ساده 3،000 دلار ناقابله که به پول سراسر با ارزش! ما میشود 29،865،000 ريال !
یک روز در کنفرانس ها و میزگردها نظام ها و نظریه های جهانی شدن رو ملامت و رد میکنن،ولی وقتی پای سود و منافع خود میاد وسط،میگویند که اقتصاد جهانی دارد فراگیر میشود و ما هم دیر یا زود باید برویم به سمت جهانی شدن،هر وقت هم کفگیرها به ته دیگ خورد افاضه میفرمایند؛ که نظام های جهانی و سرمایه داری رو به شکست و انزواست! فردا هم خودمان سر از ونزئولا و بولیوی و بنین و بورکینافاسو و کشورهای از این دست واسه سرمایه گذاری در می آوریم!!!
پلیتیکی که آقایون دارن میزنن مثل مفاهیم اولیه برنامه نویسی زبان C میماند که :

int x,y ;
x = 10 ;
y = ++ x ;

که با اجرای دستور دوم مقدار 10 در x قرار میگیره و با اجرای دستور سوم،ابتدا یک واحد به x اضافه میشه و بعدش مقدار حاصل در متغییر y قرار میگیره.پس با این حساب y برابر 11 خواهد شد،با این تفاسیر به دستور بعدی توجه کنید :

int x,y ;
x = 10 ;
y = x ++ ;

که با اجرای دستور دوم،مقدار 10 در x قرار میگیره و با اجرای دستور سوم،مقدار فعلی x در y قرار میگیره و بعدش یک واحد به خود x اضافه میشه! آخرش چی میشه ؟ مقدارy برابر 10 ولی مقدار x برابر 11 خواهد شد!!!
یعنی به عبارت ساده وقتی دوتا + ساده که پشت x قرار میگرفت، y میشد 11 ولی وقتی همین دوتا + بی خاصیت جلوی x قرار میگرفت خود x میشد 11
با این مثال ساده ای که زدم میشه به یه حساب سر انگشتی و ابتدائی فهمید که خیری از هدفمند کردن یارانه ها به کسی نمیرسه.اگه هم بخوام یه مثال خودمونی بزنم این میشه:
مثلاً با یارانه دولتی اشتراک برق ما در یه دورۀ دوماهه میشه 50،000 تومان ولی بعد از هدفمند کردن یارانه ها این رقم میشه حول و حوش 350،000 تومان! آخر سر هم میان ماهی 25،000 تومان میدن مردم که بگن داریم به مردم پول میدیم که اختلاف رقم های یارانه دولتی با یارانه نقدی جبران بشه! خب یه بچۀ شیرخواره و در قنداق هم متوجه میشه که اختلاف 280،000 تومانی چی میشه؟

و قلم توتم من است...

2010-08-18T02:06:00.000+04:30

و قلم توتم من است...
بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم به صلیبم کشند ، به چهار میخم کوبند ، تا او که استوانه حیاتم بوده است ، صلیب مرگم شود ، شاهد رسالتم گردد ، گواه شهادتم باشد تا خدا ببیند که به نامجویی ، بر قلمم بالا نرفته ام ، تا خلق بداند که به کامجویی بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته ام.

(دکتر علی شریعتی)

and the pen is my totem…
Let them crucify me on my tall, sincere and mighty pen. Let them impale me until the pen which has been a pillar for my life becomes a cross for my death, an evidence for my vocation and a witness for my martyrdom so that the lord finds out that I have not scaled my pen to rise to dignity and people find out that I have never sat at a table to fulfill myself by eating the taboo meat of my totem
(Dr. Ali Shariati)

زندگی در دواطاقه ها

2010-08-14T11:04:00.005+04:30

دی ماه 1381 پایگاه پنجم شکاری شهید اردستانی و من جوانکی تقریباً 20 ساله.یک روز پاسداری و یک روز استراحت،که در ظاهر لفظ استراحت بر آن بود،چرا که از 24 ساعت استراحت 8 ساعت آن در آش و لاش شدن من میگذشت و الباقی در فرار از ارشدها و حضور و غیاب و نماز جماعت.
تقریباً تمام پست های پاسداری و نگهبانی پایگاه را در زمستان پاس داشتم،یک شب در بیابان برهوت و همنشین با یک سگ بی کس در کنار رادار و نیم روزی دیگر در کنار اطاق VIP عملیات و روزی دگربار در شیلترهای پروازی.
بوی عید به مشام می رسید و نزدیک دو ماه بود که نه تماسی با من گرفته میشد و نه از مرخصی هفتگی و ماهانه خبری بود.پی اش را گرفتم فهمیدم تماس نگرفتنها به دلیل فراموشی خانواده نبوده بلکه سویچینگ خط را وصل نمیکرد و مواقعی که ارتباط وصل بود من در گوشه ای پرت،مشغول پاس داشتن ها.
آخرین صبحگاه مشترک سال،تیمسار بعد از مدتها آماده ی حضور در صبحگاه مشترک بود.از صبح ساعت 5 رمق مان را کشیده اند که احیاناً در حضور تیمسار سوتی ندهیم.
سه ماه بود که به پایگاه تقسیم شده بودم و در این مدت حتی یک بار هم تیمسار را زیارت نکرده بودم،ولی از قدیمیها شنیده بودم که تیمسار اعمال و رفتارش عشقیست و تا خبری نباشد تنش را تکان نمیدهد و صبحگاه بیا نیست که نیست!
حس میکردم کارم از آنچه که به نظر میرسید زارتر شده است،بعد از کلی بلغور کردن و شعر بافتن های رایج یک فرمانده،ذکر نمود؛که به دلیل حمله ی ایالات متحده(تیمسار بسان روزهای جوانی آمریکا را ایالات متحده خطاب کرد)به عراق،کلهم اجمعین مرخصی ها لغو و در حالت آماده باش می باشیم.
حس میکردم که این اولین عید نوروز را رو دست خورده ام و در افکارم تمام گزینه ها را مرور میکردم.فرار از فنس ها و حصارهای امنیتی پایگاه که 14 کیلومتر مسافت داشت،گرفته،تا پاچه خواری های معمول و رایج در آن فضای منحوس!
اما نه،من به این ادبیات نامتجانس پاچه خوارانه آشنا نبودم و کلاً نزدیک شدن به فنس ها هم کاری نابخردانه بود،چرا که برای پاسداری از فنس ها و حریم پایگاه سگهای دو متری و غول پیکر از آلمان خریداری شده بود،بنابراین عطای رفتن را به لقاء بخشیده و در افکارم حس ماندن و سوختن و ساختن رو القاء نمودم!
هر طوری بود ایام عید و فروردین را گذراندم.شانس و اقبال از غیب سر برآورد و پدر یک آشنا و واسطه را گیر آورد و من را از شر پاسداری دادن در آن فضای رعب و وحشت ها رها ساخت.
اردیبهشت ماه 1382 و من را برای قسمت تأمین مسکن که یکی از قسمت های اداری پایگاه بود از گروهان پاسداری ثارالله کسر کرده و به منازل سازمانی پایگاه کوچ دادند.محل جدیدم در دو اطاقه های پایگاه بنا بود.معماری پایگاه طوری بود که در دو اطاقه ها درجه داران مجرد و تبعیدی و در سه اطاقه ها افسران جوان و موی دماغ و در چهار اطاقه ها افسران قدیمی و زواردرفته و در پنج اطاقه ها خلبانان و فرماندهان ارشد اسکان داشتند.
اوایل زندگی در مکان جدیدم غریب مینمود،و من در دوران نقاهت پس آن دوران سخت قرار داشتم.روزها و شبها سپری میشد و من تنها در یک دو اطاقه در میان افکارم ولو بودم و کار هر روزم شده بود باز و بسته کردن پیچ تلوزیون!
مدتی زمان برد تا با محیط جدید خو گرفتم،کم کم برای خرید نان و مایحتاج زندگی تنها،به بازار پایگاه میرفتم و ارتباط من از تلوزیون و تخت خوابم به محیطی دیگر بسط داده میشد،بی آنکه خود دانم و حس کنم.
خرداد ماه نزدیک بود و با دوچرخه ای که در اختیارم بود،سخت مشغول آمار گرفتن از خانه هائی بودم که ساکنانشان یا بازنشسته شده بودند و یا منتقل ولی خانواده هایشان هنوز در پایگاه ساکن بودند.
تلوزیون سیاه و سفیدی بود که با مبلغ 8500 تومان از سرباز قبلی که اهل کامیاران بود خریده بودمش،آنجا بیشتر در جریان جنگ عراق قرار میگرفتم و بیشتر وقت من با آن تلوزیون سیاه و سفید میگذشت،آنجا تمام دنیا را سیاه و سفید میدیدم!
در دو اطاقه ها زندگی جور دیگر جریان داشت.درجه دارانی که در میان محیط نظامی و پادگان میدیدم در این فضا رخ و صورتی دگر داشتند.بیشتر که وارد جزئیات میشدم بر ابهاماتم افزوده میشد.
در آن زمان کله ام بوی قرمه سبزی میداد و از هر نوع بازخورد اجتماعی و محیطی به دور بودم!
در پشت دو اطاقه ی ما که دو اطاقه ی اول بود چند تا جوانک بودند که در گردان نگهداری هواپیماهای جنگنده مشغول انجام وظیفه بودند،اهل اندیمشک بودند و دنیای پیچیده ای داشتند!
کم کم به دلایلی که همه ی ما ایرانی ها در آن مشترکیم(مثل قرض گرفتن نان و نمک و فلفل) ارتباطمان بیشتر و بیشتر شد.چون هم سن و سال هم بودیم از لحاظ برقرای ارتباط مشکلی نداشتیم و ارشد و زیر دست و این ادا اطوارهای رایج نظامی حالیمان نمیشد!
روزها که همه سرگرم کارهای محوله بودیم و شب ها در جوار هم.قبل از این که راهی خدمت شوم،پدر طی یک عملیات پیچیده ی نصحیت طلبانه و توجیه همه جانبه،به من گوشزد نموده بود که با نظامی جماعت دمخور نشو که کاری بس خطرناک و خسران آور است! پدرم حق داشت،چون رنگ سربازی را ندیده بود و یا هر چه میدانست از نظامیان آن دوره بود و نه از این دوره ی رنگ پریده و مردود!
آنجا به واقعیت های ملموسی رسیدم که قبل از آن تلوزیون و روایت فتح برایم حکایت رستم و سهراب را به خوردمان میداد. و سعی در وراونه جلوه دادن حقایقی داشت که خود در حال گذران از آن بودم.آنجا حکایت علی بابا و چهل دزد بغداد را با دیدگان خودم لمس کرده و تجربه نمودم!
کسانی که به خاطر نبود کار و شغلی مناسب در آن شرایط قرار گرفته بودند و هیچ گونه شباهتی با مهره های مجسم کرده ی آقایان نداشتند.همه در بزم و الواطی بودند و روزها را با بسم الله و تقبل الله و شبها را با نوش و سلامتی و لفظ همین امشبه رو عشقست میگذراندند!
و من همچنان بسان تلوزیون سیاه و سفیدم دنیا را در دو رنگ سیاه و سفید تجسم نموده و تفکر میکردم که اینان،چگونه میخواهند از این کیان بی رمق پاسداری نمایند!

شاید ادامه داشته باشد./.

یکی از روزهائی که بدرقه ی رفتن بودم(مهرماه 1381)

لینک به مطلب:
خاطرات سربازی(قسمت اول)
خاطرات سربازی(قسمت دوم)
خاطرات سربازی(قسمت سوم)

نشانه(ابراهیم در آتش)

2010-08-05T00:21:00.005+04:30

شغالی گر
ماه بلند را دشنام گفت
پیرانشان مگر
نجات از بیماری را
تجویزی اینچنین فرموده بودند.
فرزانه در خیالِ خودی
اما
آن که به تندر
پارس می کند،
گمان مدار که به قانونِ بوعلی
حتي جنون را
نشانی از این آشکاره تر
به دست کرده باشند.
احمد شاملو/ابراهیم در آتش/نشانه/1352
لینک دانلود شعر با صدای احمد شاملو

پینوشت: از دوستان و سرورانی که به این وبلاگ سر میزنند خواهشمندم که نظر و تفسیر خود را از این شعر شاملو ابراز کرده و ذکر کنند؛اساساً منظور و اشاره ی شاملو به چیست؟

حکایت مورچه و مورچه خوار

2010-08-02T16:01:00.005+04:30

عموی مورچه: مورچه جان،چند وقت دیگه مونده به گزینش؟
مورچه: بیست روز دیگه عمو جان
عموی مورچه: خب مورچه جان بهتره این بیست روز رو بشینی توی خونه و هر چی توی این چهار سال زحمت کشیدی و خون دل خوردی یه مروری کنی تا رو سیاه نشیم،یادت باشه هر جا خسته و دلسرد شدی به آینده فکر کن!
مورچه: اگه بخواد از منابعی که من خوندم سوال بپرسه مطمئن باش،خیالی نیست.فقط میمونه متفرقه که دادم از کتاب فروشی واسم بیارند.

تمثال مبارک حضرت مورچه خوار و جناب مورچه

روز گزینش:
مورچه خوار: خب مورچه جون،طرفدار کدوم تیم ورزشی هستی؟
مورچه: آقا،آقا،طرفدار تیم ملی فوتبال آلمان هستم.
مورچه خوار: طرفدار کدم تیم!؟! یعنی تو طرفدار تیمی هستی که توی سازمان ملل به ضرر ما رأی میده؟!؟
مورچه خوار: نظرت در مورد کشورهای ترکیه و برزیل و چیه؟
مورچه: من زیاد در مورد این دو کشور اطلاعی ندارم،اما توی اینترنت خوندم که کشور ترکیه کشور لائیکیه!
مورچه خوار: پس تو توی اینترنت هم میری!!!
مورچه خوار: معمولاً جوون ها توی سن شما زیاد روزنامه میخونند،خب نظرت در مورد مطالعه و روزنامه خوندن چیه؟
مورچه: من زیاد روزنامه نمیخونم اما اگه وقت کنم و درس و مشق بهم اجازه بده،از توی اینترنت سایت های خبری رو یه دیدی میزنم.
مورچه خوار: پس تو زیاد توی اینترنت میری!
مورچه خوار: مثلاً چه سایتها و خبرگذاری هائی رو مرور میکنی؟
مورچه: زیاد فرقی ندارند هر کدومشون که به واقعیت نزدیک باشند!
مورچه خوار: کیهان و خبرگذاری فارس رو هم میخونی؟
مورچه: زیاد نه،اما روزنامه ایران و اعتماد رو گه گاهی میخونم!
مورچه خوار: که این طور....؟
مورچه خوار: در موقع رفع حاجت از کدوم طرف بدنت وارد مستراح میشی؟
مورچه: زبونم لال،این چه حرفیه؟ توی اون موقع کی یادشه که چطور میره تو!
مورچه خوار: پس تو زیاد هم التزامی به سنت ها و سیره ی بزرگان نداری؟
مورچه خوار: از چه رنگی خوشت میاد؟
مورچه: چون به حضرت علی علاقه ی خاصی دارم از رنگ سبز!
پس از یک ساعت
مورچه: آقا،نمیخواین در مورد خطوط انتقال و توزیع و سیستم های انرژی چیزی بپرسین؟
مورچه خوار: در مورد چی؟خب وقتت تمومه بچه جون میتونی از روابط عمومی و امور اداری هفته ی بعد جواب گزینش رو بگیری.
عموی مورچه: خب مورچه جان؛چه کردی حاظر جواب بودی؟
مورچه: عمو جان هر چی خونده بودم و بلد بودم ازم نپرسید،فقط یه سری سوالات چپندرقیچی بود که پرسید و منم راستشو گفتم!
نتیجه مصاحبه در گزینش:
آقای مورچه،شما نتونستید واجب شرایط استخدام بشید!!!

پ.ن: داستان بالا را با کمی تغییرات در اسم و و رسم نگاشتم،و مورچه پس از این ماجرا در دانشگاه امپریال کالج لندن پذیرش فوق لیسانس در رشته ی برق با گرایش سیستم های کنترل و استخدام در یکی از شرکت های خصوصی بریتانیا در موضوع تولید برق با توربین های بادی را اخذ نمود./.

بسامدهای فرهنگی ما

2010-07-30T03:06:00.008+04:30

سال 1366 بود و من کودکی پنج ساله بودم،پر شر و شور و خالی از بسامد های فرهنگی کودکان وقت در کشوری دیگر.یادم می آید در همین سالها بود که با فلسفه ی وجودی ویدئو و فیلم آشنا شدم.از این و آن شنیده بودم که فلانی را به خاطر حمل و نگه داری ویدئو احضار و جریمه کرده اند.ویدئو برایم غول بی شاخ و دمی شده بود که در رویاهای مغز پنج ساله ام فرصت حلاجی پیدا نمی کرد.
اولین بار که یک ویدئوی چوبی هیتاچی را دیدم،تا یه هفته،خواب را از چشمانم ربوده بود و برایم به صورت مسأله ای لاینحل شده بود.بدون اینکه بتوانم با این ابزار آشنائی کوچکی داشته باشم در تن و روحم لرزش و ترس عجیبی حس میکردم.
سال 1367، همسایه ما را به دلیل داشتن یک ویدئوی کهنه و زوار درفته احضار کرده بودند.به اندازه ده سال بر غنای فکری ام افزوده شده بود.دیگر آن ترس یک سال قبل را نداشتم اما برای چراهای خودم هم جوابی پیدا نکرده بودم!
در همین سال بود که برای اولین بار چشمم به جمال این وسیله سمعی و بصری روشن شد،شوی تلوزیونی طنین بود.در همین سال هم اولین فیلم سینمائی(از سری داستانهای صمد آقا)غیر از تلوزیون داخلی رو نگاه کردم.جنگ پایان یافته بود و تلوزیون داخلی سرمست از فتح الفتوح،فرصتی برای پخش برنامه ای متناسب با روحیات من پیدا نمیکرد.
چون شهر ما در مجاورت خلیج فارس و کشورهای عربی منطقه قرار داشت به طور ناخودآگاه و غریزی در خود کمبود فرهنگی شدیدی احساس کرده و به سوی کانال های تلوزیونی منطقه گرایش عجیبی پیدا کردم.در حالی که همه دنبال هوای خوب و زمستان بودند،من در رویاهای خودم آرزوی آمدن تابستان و هوای شرجی میکردم،زیرا که در هوای شرجی کانالهای تلوزیونی منطقه با کیفیت بهتر و شفاف تری دریافت میشد!
همه جا صحبت از جنگ و روایت هائی از این موضوع بود و من و افکار کودکانه ام بیزار از این تراژدی های فرصت سوز. به هیچ عنوان نمیتوانستم با کانال های داخلی ارتباط دوسویه ای برقرار نمایم و یک جور کشش معکوسی را در خود احساس میکردم.
سالها گذشت و سر و کله ی ماهواره در کشور پدا شد،کانالهای فارسی به سرعت برق و باد در این ورطه ی صدا و تصویر نمود پیدا کردند.محدودیتها هنوز و همچنان برقرار بود،ولی به سرعت آوازه اش به کوچه و برزن رخنه کرد ولی تلوزیون و رسانه ی داخلی همچنان در همان خط آغازین خود قرار داشت!
به تدریج فاصله ای که در سال 67 برایم رخ داده بود را در دبیرستان و در سال 76 بین هم سن و سالانم مشاهده می کردم.بحث تهاجم فرهنگی در کشور بالا گرفته بود،در دبیرستان هم بی نصیب نبودیم و چه در کتاب و چه در کلاس مورد غضب و اشاره بودیم،بی آنکه خود بدانیم چرا این همه اشاره به ما،که خود محصول این ساختاریم؟!؟
یا ما راه را اشتباه رفته بودیم و یا این که ساختار و کتاب و اپیدمی های درسی نتوانسته بود نقش خود را برای اهداف مورد نظر آقایان به خوبی ایفا کند.
هر چه بود تقصیر ما نبود،چون ما در حال تکامل و یادگیری بودیم،و بری از این جریاناتی که در زیر پوست جامعه اتفاق می افتاد!

ساعت 1:30 نصف شب،در گوشه ای کز کرده ام و دارم سماق میمکم! گوشی موبایلم زنگ میزند.خاله ام بعد از 5 سال یاد من کرده است.عجیب تر از آن که شماره ی دیگرم را بنی بشر جز مادر جان و یکی دوتا از بچه ها ندارند،شاخ در می آورم که این موقع با من چه کاری دارد.ازش میپرسم،چیه خاله جان اوامر چیست،راه گم کرده ای؟میگوید؛سوال پیچ نکن ،زود بدو بیا کار مهمی باهات دارم!
تا رسیدن به درب منزلشون با خودم هزاران فکر میکنم که نکند کاسه ای زیر نیم کاسه باشد و یا شایدم دسته گلی به آب داده باشم.نزدیک میشم و زنگ آیفون را میزنم فقط میگوید؛ بیا تو!
سلام میکنم و وارد میشم،بدون جواب دادن میگوید؛تو بلدی این فارسی وان را برایم روبراه کنی؟
با ترس و دلهره و کمی چاشنی طعنه به او میگم؛مگر تو کانالهای اسلامی وطنی و تفسیر موضوعی قرآن را نگاه نمیکنی و منتقد برنامه های ماهواره ای نبودی؟
خاله خانم،تقصیر را به گردن ننه جان میندازد،که 95 سال سن دارد، که عمرش زیاد نگاه فیلم و سریالهای وطنی هم نکرده چه رسد به فارسی وان! اما مثل اینکه این دفعه را اشتباه کرده بودم و ننه جان،اسم تمامی بازیگران فیلم های این کانال را از بر است! تازه داشت کلی بد و بی راه میگفت؛که چرا مدتیست این کانال هی قطع و وصل میشود!
کاری به ساختار و شالوده ای این کانال ماهواره ای ندارم و هدفم برسی این کانال نیست،ولی باید قبول کرد که دیگر کانالهای داخلی(دولتی)کششی برای جذب مخاطب و برقراری ارتباط دوسویه را دارا نیستند.دیگر کسی به اخبارهای داخلی توجهی نمیکند،اخبار میگوید؛هوای خوزستان امروز 30 درجه است و در خیابان مردم می گویند؛بابا 30 درجه کجا بود،برویم BBC فارسی را گوش بدهیم ببینیم فردا هوا در چه وضعیست!
طوری شده است که اگر کانال داخلی برایمان بگوید شب است در باورمان نمیگنجد و خود به آسمان نگاه میکنیم!
کانالهای دیگر برایمان وحی منزل شده اند و در داخل همچنان کانال داخلی بر مواضع افسار گسیخته ی سابق خود مصر و پای فشاری میکند و مرغ همچنان یک پای دارد و بس!

لینک به مطلب:

فارسی 1، یک آسیب اجتماعی خطرناک!(وبلاگ آزاد باشیم)

یوتیوب ایران را وارد لیست تحریم خود کرد (اخبار گوگل)

سریال‌های فارسی 1 بازتاب واقعی زندگی مردم جهان(خودنویس)

ظلم صداو سیما به جامعه زنان(وبلاگ زن فردا)

رضا ایرانمش:اخراجی‌ها تیشه به ریشه سینمای دفاع مقدس زد(عصر ایرن)

فیلم سنتوری رفع توقیف شد، اما نه برای اکران عمومی (رادیو فردا)
وزیر فرهنگ و ارشاد:موضوع ماهواره در اختیار ارشاد نیست(سایت آفتاب)

خفته ی بیدار

2010-07-23T16:59:00.013+04:30

آنگونه که باید،نشد و نخواستیم تقدیرت کنیم.آن حس لعنتی تقبیح همیشه بر ما سایه فکنده،ای هم صدای دوران های محنت.افسوس که ما فراموش کنندگان را سرنوشتی جز فراموش شدن نیست،اما تو که فراموش شده نبودی و نیستی،ای صدای بن بست ها در گذرگاهان دشنه بر پشت!

در روزگاران کینه و خشم از عشق و انسانیت سرودی و بر زبان جاری ساختی،اهل تملق نبودی و از روی منشور وجودی انسان شعر گفتی.اشعار بی وزن و ناموزون رو تو موزون و پروزن نمودی ای همنشین با آیدا در آینه های زنگار بسته!در جستجوی مرغ بارانت درد مشترک را فریاد زدیم و بر سنگفرش نشستیم ای سرودی برای سپاس و پرستش.

درشبانه های تو مرثیه های خاک را از بر خواندیم و از مرگ خود سخن ها گفتیم و بر شالوده ی بودن ها فریاد آزادی را صدا زدیم ای خفته ی بیدار!

احمد شاملو/دی ماه 1357 در لندن

تو کجایی؟
         در گستره‌ی بی‌مرزِ اين جهان
                                        تو کجایی؟
من در دوردست‌ترين جای جهان ايستاده‌ام
کنارِ تو.
     تو کجایی؟
           در گستره ناپاکِ اين جهان
                                     تو کجایی؟
من در پاک‌ترين مقامِ جهان ايستاده‌ام
      بر سبزه‌شورِ اين رودِ بزرگ که می‌سُرايد
برای تو...

احمد شاملو/ترانه های کوچک غربت/لندن،دی ماه57

لینک دانلود شعر ترانه های کوچک غربت با صدای شاملو

صفحه ویژه احمد شاملو در ویکی پدیا

لینک به مطلب:

احمد شاملو؛ «غول زیبا» در بند «روزگار غریب»

مصاحبه با آیدا سرکیسیان در آستانه یازدهمین سالگرد درگذشت احمد شاملو

بيانيه‌ی کانون نويسندگان ايران به مناسبت دهمين سالگرد درگذشت احمد شاملو

خاطره های ناگفته احمد شاملو از زبان آیدا شاملو(آیدا سرکیسیان)

چراهای عریان

2010-07-21T03:32:00.004+04:30

براستی چرا جامعه ی عریان ما نمی اندیشد، سرمنزل مقصود کجاست؟

براستی چرا این فرضیه ی یا رومی رومی یا زنگی زنگی دست بردار تاریخ ما نیست؟

براستی چرا شعار زنده باد و مرده باد از تاریخ هزار نویسنده ی ما پاک نمیشود؟

تصویر اول: جامعه ی جمع گرا و رو به رشد(آنها)

تصویر دوم: جامعه ی فرد گرا و رو به زوال(ما)

بیا ز سنگ بپرسیم
درون اینه ها درپی چه می گردی ؟
بیا ز سنگ بپرسیم
که از حکایت فرجام ما چه می داند
بیا ز سنگ بپرسیم
زانکه غیر از سنگ
کسی حکایت فرجام را نمی داند
همیشه از همه نزدیک تر به ما سنگ است
نگاه کن
نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ
چه سنگبارانی ! گیرم گریختی همه عمر
کجا پناه بری ؟
خانه خدا سنگ است
به قصه های غریبانه ام ببخشایید
که من که سنگ صبورم
نه سنگم و نه صبور
دلی که می شود از غصه تنگ می ترکد
چه جای دل که درین خانه سنگ می ترکد
در آن مقام که خون از گلوی نای چکد
عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد
چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم
دلم ازین همه سنگ و درنگ می ترکد
بیا ز سنگ بپرسیم
که از حکایت فرجام ما چه می داند
از آن که عاقبت کار جام با سنگ است
بیا ز سنگ بپرسیم
نه بی گمان همه در زیر سنگ می پوسیم
و نامی از ما بر روی سنگ می ماند ؟
درون اینه ها در پی چه می گردی

فریدون مشیری/مجموعه شعر از خاموشی

تارنمای فریدون مشیری

صفحه ی ویژه فریدون مشیری در ویکی پدیا

فوتبال دائی جان ناپلئونی!

2010-07-17T03:29:00.007+04:30

از سال 85 که شروع به وبلاگ نویسی کردم هیچ گاه سعی نکردم در مورد فوتبال و شدت علاقه ام به این ورزش مطلبی رو منتشر یا که نقد کوچیکی داشته باشم و همیشه سعی میکردم توی توئیتر و فیس بوک و فرندفید در موردش بحث و تبادل نظر کنم.اما وقتی که چشمم به این بر و باند برنامه سازان صدا و سیما می افته و از بد حادثه تورنمتی در پیشه در حد مرگ ذله میشم!

دوازده سال پیش توی جام جهانی 98 فرانسه تونستیم یه دو گل ناقابل به آمریکا بزنیم و الان که سالها از اون موضوع میگذره هنوزم تیتراژ برنامه های بی محتوای تلوزیون همون دو گله و اون سرود زجرآور؛ ورزشکاران،دلاوران،نام آوران ....

تقریباً دو روز پیش بود که داشتم سایت های خبری و تحلیلی ورزشی رو یه مروری میکردم که چشمم یه خبر خنده دار سایت گل به نقل از سایت فدراسیون فوتبال ایران افتاد، با این مضمون: که ايران يکي از بهترين باشگاههاي شرق اروپا را متوقف کرد!

اولش باور نکردم گفتیم شاید سایت گل خواسته کمی سوژه بازی و مزاح کرده باشه و خیلی جدیش نگرفتم.اما یه کم که کنجکاو شدم و سری به سایت فدراسیون فوتبال ایران زدم با کمال تعجب دیدم که بله آقایون ما رو بلانسبت خودمون حسابی خر فرض نموده اند!

عیب ما ایرونی جماعت و خصوصاً مسند نشینان اینه که،همدیگر رو نفهم و خر فرض میکنیم و به این میرسیم الان توی جدیدترین رنکینگ فیفا که اعلام شده،توی رده ی 64 جهان و پائین تر از کشورهای: بورکینافاسو-هندوراس و مالی قرار داریم!

باید به حال فوتبالی که مسئولانش بازی فوتبالیستها رو در فیلم های سینمائی منع کرده(+) و یک منشور من درآوردی و خیالی رو با ذهن بسته خود طرح نموده زار و زار گریست .در این فوتبال دائی جان ناپلئونی که روی پیراهن تیم های ورزش اش به جای تبلیغ و استفاده از پول و سرمایه اسپانسرها،یه شعار مذهبی و یا سیاسی باشه عاقبتی به جز این که در قعر رنکینگ فیفا باشه در انتظارش نیست که نیست!

لینک به مطلب:

تيتر جالب سايت فدراسيون فوتبال: ايران يکي از بهترين باشگاههاي شرق اروپا را متوقف کرد!(سایت گل)

ایران یکی از بهترین باشگاههای شرق اروپا را متوقف کرد(سایت فدراسیون)

منشور اخلاقی و رفتاری فوتبال ایران(ویکی پدیا)

جدیدترین رنکینگ فیفا(سایت فیفا)

جدیدترین رده بندی فیفا( 23 تیر 1389)/ برای نمایش بزرگتر به روی تصویر کلیک کنید

وب گردی های مضاعف

2010-07-10T22:57:00.004+04:30

چند روز پیش طی وب گردی های مضاعف،حقیر از وبلاگ سایه سپیدار سر از وبسایت مؤسسه تحقیقاتی مستقل(سیاسی و اقتصادی) Legatum در آوردم! این مؤسسه حوزه فعالیتش در مورد شاخص های مختلفی از مبانی های اقتصادی و آزادی های شخصی گرفته تا ... است .

این مسئله واسم جالب توجه اومد و توی یکی از صفحاتش شروع کردم به مقایسه کشورهائی که مد نظرم بود.و واسه این کار انتخاب اولم ایران بود یه سری کشورهای درب و داغون که یه وقت این فرضیه پیش نیاد که هدفم مقایسه با کشورهای سرمایه دار و گردن کلفته! و توی ذهن مغشوشم به نتایج جالبی هم رسیدم.

پ.ن: از دوستان عزیز خواهشمندم یه وقت هوس نکنند کشور فوق العاده پیشرفته مون رو با کشورهائی مثل ژاپن و سوئیس و کانادا مقایسه کنند،که به دور از انصافه!!!

وبسایت مؤسسه ی Legatum

صفحه ی ویژه ی Legatum در ویکی پدیا

نتایج مقایسه ی مضاعف این حقیر/روی تصویر فوق کلیک کنید

نقش زن ها در پیشرفت شوهرانشان!

2010-07-06T22:56:00.003+04:30

ميگويند زنها در موفقيت و پيشرفت شوهرانشان نقش بسزايي دارند.محمد ساعد مراغه ای از نخست وزيران دوران پهلوي نقل کرده بود:
زماني که نايب کنسول شدم با خوشحالي پيش زنم آمدم و اين خبر داغ را به اطلاع سرکار خانم رساندم،اما وي با بي اعتنايي تمام سري جنباند و گفت:
خاک بر سرت کنند؛ فلاني کنسول است؛ تو نايب کنسولي؟!
گذشت و چندي بعد کنسول شديم و رفتيم پيش خانم؛ آن هم با قيافهايي حق به جانب.باز خانم ما را تحويل نگرفت و گفت:
خاک بر سرت کنند؛ فلاني معاون وزارت امور خارجه است و تو کنسولي؟!
شديم معاون وزارت امور خارجه؛ که خانم باز گفت:

خاک بر سرت؛ فلاني وزير امور خارجه است و تو...؟!
شديم وزير امور خارجه گفت:
فلاني نخست وزير است... خاک بر سرت کنند!!!
القصه آنکه شديم نخست وزير و اين بار با گامهاي مطمئن به خانه رفتم و منتظر بودم که خانم حسابي يکه بخورد و به عذر خواهي بيفتد.تا اين خبر را دادم به من نگاهي کرد؛ سري جنباند و آهي کشيد و گفت:
خاک بر سر ملتي که تو نخست وزيرش باشي!!!

صفحه محمد ساعد مراغه ای در ویکی پدیا

توضیحات بیشتر در مورد محمد ساعد مراغه ای

محمد ساعد مراغه ای از نخست وزیران دوره پهلوی

یادواره

2010-06-29T22:00:00.002+04:30

انگار همین دیروز بود(1373/04/08)که دست عجل ربودنت را به نگاره نشسته و ناباورانه عروجت را با چشمانی خیس به تماشا نشستیم.چه غمگینانه بر چله نشستیم و بر چهار ستون وجودمان عصاره ی یأس و پیری و سرخوردگی را پاشیدیم.
فرهاد جان؛شانزده سال از رفتنت سپری شده و هنوز بانیان رفتنت از قدرت سیرابند.شانزده سالمرگ از پر گشودنت بر ما گذشته و همچنان نااهلان حرف از مردم و مردمانی میزنند،که خود بدان پایبند نبوده و نیستند!
نه رخت بر بستنت را هنوز باور نداریم،زیرا که هنوز به این مبانی معتقدیم که مرده گان حقیقی همان زنده گان فاسدی هستند که همچون حشرات موزی هر جا آثاری بر جا مانده از شرینی بر کنج آواری ببینند،چون غریزه هل هله کنان بر آن میشتابند!

برادر جان؛آسوده بخواب که حق همچنان بیدار است...

پینوشت: سیلوی بندرامام خمینی(بزرگترین سیلوی خاورمیانه) در هفتم تیرماه 1373 دچار سانحه ی آتش سوزی میشود و بعد از شات دان کردن سیلو به دستور اداره بازرسی و ایمنی،با دستور مستقیم اکبر ترکان از وزیران وقت راه و ترابری در دوره رفسنجانی،مجدداً وارد چرخه ی تولید میشود که در اثر انباشته شدن گازهای سمی و خطرناک با استارت کارخانه ،صبحگاه هشتم تیر 1373 با انفجاری مهیب روبرو می گردد،که در این حادثه عده ای بی گناه جان به جان آفرین تسلیم میکنند./.

برادر جان؛آسوده بخواب که حق همچنان بیدار است...

معرفت و نیمی از معرفت

2010-06-24T13:34:00.007+04:30

چهار قورباغه روی تکه ی هیزم شناوری در کنار رودی بزرگ نشسته بودند،که ناگهان موجی سهمگین تکه ی هیزم را تا وسط رودخانه برد.
آب آنها را می برد و جریان رود به آرامی تکه ی هیزم را تکان می داد.قورباغه ها به دلیل این گردش لطیف روی آب،شادمانه می رقصیدند،زیرا تاکنون برای آنهاپیش نیامده بود که از کناره ی رودخانه به جای دورتری سفر کنند.
پس از لحظه ای،نخستین قرباغه فریاد زد: ((چه تکه ی هیزم عجیب و غریبی است.ای دوستان،ببینید چگونه مانند موجودی زنده حرکت میکند،به خدا قسم،من هرگز چیزی مثل آن را ندیده ام.))
قورباغه ی دوم گفت: ((ای دوست،این تکه ی هیزم حرکت نمی کند و این چیز شگفت آوری نیست،آن طور که تو فکر میکنی.
آب روان رودخانه طبق طبیعت خود تکه ی هیزم را به سوی دریا می برد و ما نیز با حرکت رود،حرکت میکنیم.))
قورباغه ی سوم گفت: ((نه،به جان خودم قسم،ای دوستان من! شما در خیال عجیبتان اشتباه می کنید.نه تکه ی هیزم در حرکت است و نه رودخانه.حقیقت این است که اندیشه ی ما در حرکت است و همین اندیشه است که ما را وا می دارد گمان کنیم اجسام جامد حرکت می کنند.))
قورباغه های سه گانه درباره ی اینکه،به راستی چه چیزی متحرک است،بحث می کردند و این مجادله به فریاد تبدیل شد و سرانجام هیچ کدام به یک نتیجه ی واحد نرسیدند.
سپس نظر قورباغه ی چهارم را که تا آن لحظه ساکت نشسته بود و با هوشیاری به سخنان آنها گوش می داد،در این باره جویا شدند.
قورباغه ی چهارم به آنها گفت: ((ای دوستان،همه ی شما حق دارید و هیچ کدام از شما گمراه نیست.حرکت هم در تکه ی هیزم،هم در رودخانه و هم در اندیشه ی ما به طور همزمان وجود دارد و همه چیز در دنیا در حال حرکت است.))
این برای آنها خوشایند نبود،چرا که هر کدام از آنها معتقد بود فقط او راست می گوید و دوستانش در گمراهی آشکاری هستند و آنچه پس از این اتفاق افتاد چقدر شگفت انگیز و عجیب است!
قورباغه های سه گانه پس از دشمنی با هم آشتی کردند و از در صلح وارد شدند،بنابراین،با هم یکی شدند و قورباغه ی چهارم را از تکه ی هیزم درون رودخانه انداختند!
جبران خلیل جبران/پیشتاز/معرفت و نیمی از معرفت
مترجم: سیمین پناهی فرد/انتشارات: نیک فرجام
صفحه ی جبران خلیل جبران در ویکی پدیا

پ.ن: از دوستانی که لطف می کنند و سری به وبلاگ حقیر می زنند،خواهش میشود تفسیر خودشون رو از این داستان در قسمت نظرات این پست اعلام کنند./.

حکایت کوتاه ما و حاجی مکه نرفته!

2010-06-20T13:38:00.001+04:30

امروز(1389/03/30) توی محل کارمون یه مرد متشخص و مسن و تقریباً جا افتاده به تورمون خورد.ما یهو نتونستیم جلو این دهن گشاد و لباس شخصیمون!!!! رو بگیریم و بهش گفتیم : سلام حاجی!
یارو رو میگی انگار فحش خواهر و مادر بهش داده باشم کلی ناراحت شد و فک ما رو کش آورد،که حاجی خودت و جد و آبادته!
درنگی کوتاه کردم و بعد از مدتی که رنگ رخسار طرف از قرمزی به صورتی و سفید تغییر کرد دلیل این ممانعتش از کلمه ی حاجی رو پرسیدم،با حالتی خشن و محکم گفت:
توی این مملکت به آدم های دروغگو و دزد و دغل باز میگن حاجی،و معمولاً توی ادبیات سیاسی و پاچه خارانه ی ما کاربرد داره،اما به نظرت من کدوم یک از این اشکال رو دارم؟
نه دزدم و سیاسی و نه هر دو با هم،پس حاجی خودتی و به من نگو حاجی!
یکم سعی کردم که یارو رو متقاعد کنم که هدفم احترام به طرف بوده و نه منظوری دیگری ،که طرف یه چشمک حیضی زد و دور شد. و تا الانم که دارم این پست رو مینویسم(ساعت 13:35) فک و لب و لوچه ام کج و آویزونه!!!

روایت تاریخ به تقویم خیانت

2010-06-19T02:57:00.009+04:30

بر هزارتوي تنت راهپيمايي سکوت مي‌کردم

بر کبودي خيابان‌هايت

بر ردپاي سپورهايي که هر صبح

زخم‌ها و بوسه‌ها را مي‌شستند تا من هميشه خودم را تنها ببينم.

کابوس‌هاي من بر تنت منقضي مي‌شوند

اما در شعر هيچ‌چيز تاريخ انقضا ندارد

رو در روي کلمه مي‌ايستد، با دستمالي که به صورت بسته است

نه گاز اشک آور، نه زره‌پوش‌هاي جديد چيني

مانع نمي‌شوند تا سنگ‌ها در ميدان تیان‌آن‌من فرود نيايند.

رو در روي کلمه مي‌ايستد، تا تنت را لمس کند

هرچقدر هم لباس گاردي‌ها به تنت برازنده باشد.

مي‌تواني صد پادگان کلمه به خيابان‌ بفرستي

که شعر در سکوت ميان کلمات زندگي مي‌کند

در آشوب ميان فاصله‌ي «لبخند» و «تو»

در رعشه‌هاي تنت پيش از لمس دست‌هاي من

که تو را تسخير نمي‌کنند، عريان مي‌کنند

از دوربين، بلندگو و خبر، از چاپار، جارچي و خبر

از کلمه و خبر، روشن است،

باراني که مي‌بارد، جوي آبي که به راه مي‌افتد

سيب سرخي که بر آب مي‌رود. کلمه‌اي بر زبانت مي‌گذرد

و خيالي تاريک در کوچه‌ها مي‌دود

خون، تاريک است در رگ‌هايت، خاکستر حلاج را بر دجله‌هاي تنت ‌پاشيده‌اند

و سيلابي سياه، سيب‌هاي سرخ سرگردان را مي‌بلعد

بخند! بگذار پيراهنم را بر دجله بگيرم

شايد عطر تازه‌ي مردانه‌ام شهر را نجات دهد.

المپ تاريک بود، همه‌ي اعداد

همه‌ي حروف تاريک بودند، برف سياه مي‌باريد

لک‌لک‌ها به خانه نمي‌رسيدند

و کورمال کورمال انگشت‌هايت

بر حروف تاريک مي‌لغزيد

امواج نامرئي گوزن‌هاي زخمي را بر پيراهن من حاضر مي‌کرد

صدايت در دوزخ بود و دوزخ در شکم ماري بود.

دندان مي‌زدم سيب‌هاي سرگردان را

تا مار بزايد و گناه صدايت رنگ‌ها را احضار کند.

گل‌هاي سرخ و آتش را.

در بهشت فقط اسامي را مي‌دانستم

آسانسور بالا مي‌آمد و هبوط مي‌کردم در افعال

از در در مي‌‌آمدي و حروف اضافه به اشيا مي‌چسبيد

افعال صرف مي‌شد در اول شخص مفرد، در دوم شخص جمع

در ماضي و مستقبل، آسانسور بالا مي‌آمد

و مدار زمين جابه‌جا مي‌شد، من در استوا بودم

من در قطب بودم، با تو.

آسانسور پايين مي‌رفت و من در سکوت ميان کلمات

آواهاي آواره را مي‌شنيدم، لرزش دست‌هاي شبلي را در لمس سرخي گل

مويه‌ي هوا را در لحظه‌ي پرتاب

غريو خاموش حلاج را به وقت اصابت

يا ضجه‌ي سوم شخص غايب را به وقت اجابت در هرم بوسه‌هاي تو.

نمي‌شد نگويي «خوبم، همه‌چيز خوب است»

تا گورهاي دسته‌جمعي بيشتري حفر نکني؟

نمي‌شد از پيانوي سوخته و صداي هلي‌کوپتر حرف بزني

تا اقلا هولوکاست را انکار نکرده باشي؟

شعر که قدم به خيابان مي‌گذارد، همه‌ي صفات محو مي‌شوند

روبرو بسته است. مجبوري عقب عقب بروي از ميان کوچه‌هاي تنگ محو

که خط کشي‌هاشان را از ياد برده‌اي

شتاب‌زده، انگشت در شيشه‌ي مرکب

«ما ايستاده‌ايم» ديوارهايي را سياه مي‌کني

که روزي مي‌توانستي به آن‌ها تکيه کني

و حالا در فشار عجول دست‌هايت فرو مي‌ريزند، گرد و خاکي بلند نمي‌شود

خانه‌ها خالي است، پيانوي سوخته‌ي قديمي در کوچه افتاده،

لال، اشارت دست‌هايت را نمي‌فهمد، زير انگشت‌هايت پودر مي‌شود

و نت‌هاي صامتش در غروب سياه و سفيدت منتشر مي‌شوند

سياه، سفيد، چکمه‌هاي سرخت، در سکوت کوچه مي‌گريزد.

در فاصله‌ي کلمه و شيئ، عنکبوت‌ها تار مي‌تنند

تارهاي اعصار، دهانت را پوشانده‌اند

لاشه‌ي ضميرهاي سرگردان به دهانم مي‌ريزد،

وقتي تو را مي‌بوسم.

مي‌بوسمت و کلمات مذابم کفشي مي‌شوند که به پا مي‌کني

عطر تازه‌اي که به خود مي‌زني.

هر شب خواب اجسادي را مي‌بينم

که از دهان تو در مغاک من فرو مي‌ريخت،

آواهايي سرگردان، که رستخيزي ندارند،

در تبعيد، تبعيد، خم اسيد است، وقتي لشگريان تو به شهر نزديک مي‌شوند

ماه در چاه فرو مي‌شود، و من به زبان تجزيه مي‌شوم

زبانم به کلمات، و کلمات به آواهايي تجزيه مي‌شوند

که از خطوط تلفن نمي‌گذرند، بر تارهاي دهانت مي‌پوسم

و ماه از گلوي زني بر مي‌آيد، که او را هرگز نبوسيده‌ام.

باد مي‌وزيد، زوزه مي‌کشيد، نمي‌خواستم در قاب عکس با او ديدار کنم.

نمي‌خواستم آلبوم‌ها را ورق بزنم. چشم‌ها را ببينم که نمي‌توانند بخندند.

پنجره‌ها به هم مي‌خورد، نمي‌دانستم چند خيابان از او فاصله دارم.

در تاريک روشن راه‌روهاي حکايات، در ورق زدن آلبوم‌هاي عکس،

او را با تفنگ و فانسقه در چارچوب در ديده بودم،

وقتي گل سرخي در دست مي‌گرداند، صفحه به صفحه پر پر مي‌کرد.

صفحه به صفحه، باد درها را به هم مي‌زد.

گلبرگ‌هاي لاي آلبوم را جمع مي‌کردم، عريان دراز مي‌کشيدم

گلبرگ‌ها را روي خودم مي‌ريختم.

باد مي‌وزيد، زوزه مي‌کشيد، دورش حلقه مي‌زدند

محو ماه بودند که سرخ، از گلويش بر مي‌آمد

در خيابان امير آباد، در ساعت پنج عصر

«نه! نمي‌خواهم ببينمش بگو به ماه بيايد!»

خاک صورت مهتابيش را مي‌پوشاند

آلبوم‌هاي عکس را مي‌پوشاند.

بسيار بودند، از راهپيمايي سکوت بر مي‌گشتند

از تبعيد و باد، همه‌ي شب گلبرگ‌ها را در همه‌ي شهر، پراکنده بود...

محسن عمادی/کشتی ارواح/ به خاطره‌ی او«ندا آقاسلطان»/ پنجشنبه ۲۵ فوریه ۲۰۱۰

لینک دانلود شعر با صدای محسن عمادی

وبلاگ محسن عمادی(سیرن ها)

این راهش نیست...

2010-06-13T21:16:00.004+04:30

امروز(1388/03/23) بر حسب عادت که سری به وبلاستان فارسی زدم متوجه ی فیلترینگ فله ای wordpress شدم! بابا به خدای احد و واحد این راهش نیست.جناب عمو فیلترباف عزیز و گرامی:

اگه میخواین فلانی و فلانی ها رو گوشمالی بدین،دیگرون چه تقصیری دارن.بابا یه دفعه بزنین کل این اینترنت پنیر سوئیسی و از کار بندازین بریم پی کارمون.

این عمل من و یاد روزای اول آموزشی خدمت سربازی میندازه که من افسر نگهبان رو با نارنج زدم ولی کل بچه ها رو تا صبح تنبیه کردن!

فقط امیدوارم فردا پس فردا اعلام نکنند که یه شرکت سرویس دهنده اینترنت به طور اشتباه و سرخود این عمل و انجام داده.بعضی وقتها یه جو روراست بودن و شهامت داشتن چیز بدی نیست!!!

پ.ن: بدین وسیله این ضایعه ی دردناک رو به دوستان وردپرسی از صمیم قلب تسلیت عرض نموده و برای بازماندگان(بلاگر-پرشین بلاگ) این حادثه صبر عاجل را خواستارم.

بدون شرح پر از شرح!

2010-06-11T17:52:00.002+04:30

کاریکاتور از Dave Granlund قرض گرفته و با تأسی از رفتار بزرگان مملکتم با دستکاری در وبلاگم لود نمودم!

مادر من...

2010-06-03T03:49:00.010+04:30

لینک ویدئو در یوتیوب (خسرو شکیبائی در فیلم خواهران غریب)

لینک دانلود ویدئو با فرمت Flv

سقراط: بچه‌ها تا کوچکند به ‌پدر و مادرشان مهر می‌ورزند، وقتی بزرگ شدند آن‌ها را به‌ محاکمه می‌کشند و گاهی نیز مورد عفو قرار می‌دهند(+)

خطابه‌ی تدفین(برای چه گوارا)

2010-05-28T04:38:00.004+04:30

غافلان
هم‌سازند،
تنها توفان
کودکانِ ناهمگون می‌زاید.
هم‌ساز،سایه‌سانانند،
محتاط در مرزهای آفتاب.
در هیأتِ زندگان مردگانند.
وینان؛
دل به دریا افگنانند،
به‌پای دارنده‌ی آتش‌ها
زندگانی دوشادوشِ مرگ
پیشاپیشِ مرگ
هماره زنده از آن سپس که با مرگ
و همواره بدان نام
که زیسته بودند،
که تباهی
از درگاهِ بلندِ خاطره‌شان
شرمسار و سرافکنده می‌گذرد.
کاشفانِ چشمه
کاشفانِ فروتنِ شوکران
جویندگانِ شادی
در مِجْری‌ِ آتشفشان‌ها
شعبده‌بازانِ لبخند
در شبکلاهِ درد
با جاپایی ژرف‌تر از شادی
در گذرگاهِ پرندگان.
در برابرِ تندر می‌ایستند
خانه را روشن می‌کنند.
و می‌میرند...
احمد شاملو/خطابه‌ی تدفین/دشنه در دیس/25 اردیبهشتِ 1354
دانلود شعر با صدای احمد شاملو

شهری در سایه...

2010-05-24T19:47:00.002+04:30

دیروز (89/03/02) مسجد محل بارها فریاد برآورد که ای اهالی تشنه لب و ولایتمدار،فردا صبح اتوبوس هائی در محل مسجد حاظر خواهند بود و مردم تشنه لب را برای گرامی داشت سوم خرداد و دیداری پر مهر با رئیس جمهوری محبوب و منتخب! راهی دیاری آزاده خواهند کرد!
تقریبا پارسال اربعین حسینی بود که سری به مسجد جامع خرمشهر زدم.مسجدی که از تماماً بر درب و دیوارش این جمله نقش بسته بود :
خرمشهر را خدا آزاد کرد!
اما لحظاتی که در صحن آن بیقرار به اطراف درنگی کوتاه کردم فهمیدم این شعار سالی یک بار موارد استفاده دارد و عریضه ای برای خالی نماندن یک حکایت است.دیوارهائی پوسیده و درب هائی رنگ پریده و عریان که اگر زبانی داشتند گلایه ای پر مصیبت را به عابران و رهگذران به ظاهر تشنه لب روا میداشتند.
مسجدی که در بحبوحه ی پیروزی انقلاب پایگاه جوانان و در مراحل مختلف جنگ جولان گه جان بر کفان وطن بود،امروز استفاده ای غیر از آنچه باید داشته باشد دارد و محل صف کشی های مختلف برخی میباشد!

تصویر را روزی به اسم اربعین در مسجدی به اسم جامع گرفتم.

روزی در یکی از محله های این شهر گذر میکردم که با خط درشت نوشته بود خرمشهر را خدا آزاد کرد،و عابری با خط ریز در زیرش آورده و بنده ی خدا ویرانش نمود!
امروز بعد از 22 سال از پایان جنگ هنوز خرابه های جنگ و خانه های ویران و جاده های درب و داغون رو در خرمشهر به وفور میشه پیدا کرد.هر وقت که گذرم به خرمشهر میوفته به شوخی به بعضی از رفقا میگم : مگه هنوز قطعنامه پذیرفته نشده!
مردم این شهر حتی از داشتن آب صاف و پاک هم محروم هستند.و تازه بعد از این همه توی بوق و کرنا کردن شروع کردن به نصب انشعاب گاز شهری،یعنی شهری که این همه وقت کانالهای بی خاصیت تلوزیونی وقت خود را با وام گرفتن از مردمش پر میکنند حقش این است؟!!!؟

تصویر را در عصری بی روح و در محلی به نام فلکه ی مقبل گرفتم.

دوباره سبز خواهیم شد!

2010-05-23T14:56:00.002+04:30

گفتی: پس دوباره سبز خواهیم شد؟؟!!
گفتم: در گلدان پشت پنجره ات سبز خواهم شد!
در ترانه های ننوشته ام سبز خواهی شد!
سبز سبز!
سبز غزل!
سبز دفترچه های مشق!
سبز دفترهای بزرگ نقاشی!
سبز مداد شمعی!
سبز گرگم به هوا!
سبز دفترچه ی عقاید!
سبز نامه های پنهانی!
سبز گُر گرفتنهای بی وقفه!
سبز سبز!
دوباره سبز خواهیم شد!
شهیار قنبری
دانلود دکلمه شعر با صدای شهیار قنبری

ام القری روزگار

2010-05-21T14:56:00.006+04:30

اپیزود اول: شهر کوچک ما یه استادیوم فکسنتی کوچیک داره که من بعد از مدتها دوری از میادین توپ گرد هوس کردم که برم تمرین و شروع کرده و چربی های اضافه رو آب کنم و یا به قولی خودم و نونوار کنم! تقریباً یه سه هفت های میشه که مرتب ساعت 10 شب یا به قول رسانه ی میلی ساعت 22 میرم و تمرین و شروع میکنم.توی همین مدت که میرم واقعیت های جالب و موهنی دیدم که از ورزش عطای قهرمانی رو به لقا بخشیده و بخش تندرستی و سلامتیش رو حداقل واسه خودم مبنا گذاشتم.

تقریباً سالهائی که هنوز بچه و نونهال بودم با اخوی گرامی به سر تمرین تیم مطبوعش که میرفتم و تقریباً یه پای ثابت توپ جمع کن های تیم بودم.یه به قول بچه ها پشت گل همیشه خوب بازی میکردم! یادمه اون سالها که هنوز صدا و سیمای میلی درست و حسابی بازیهای فوتبال رو پخش نمیکرد و بازیکن ها واسه عشقشون فوتبال بازی میکردن و از پول خبری نبود (حداقل توی جنوب) استادیوم ها مملو از جمعیت بودن و تا پاسی از شب و تو ظهر گرما میرفتن و تیمشون رو تشویق میکردن.

بعد از سالها که سرگرم درس و مشق و زندگی روزمره بودم با همون تفکر قدیمی به استادیوم رفتم واسه یادآوری گذشته و ورزش کردن.هر شب که به استادیوم میرفتم آدم های عجیب غریبی روی سکوها میدیدم که قیافه و ژستشون به هر چی میخورد الا ورزش و فوتبال! از یکی از بچه ها که یه پای ثابت تمرین بود و مرتب میومد سوال کردم که اینا که الان روی سکوها هستند هوادار تیمتون هستند یا....؟

رفیقمون اولش یکم سر به سرم گذاشت و گفت: امین مگه خل شدی،مگه قلیون و صور ساتشون رو نمیبینی؟!!!!!؟

بابا اینا یه مشت آدم شیره ای هستند که بهترین جا واسه این کارها رو استادیوم انتخاب کردن به این حساب که کسی بهشون شک نمیکنه و آب از آب تکون هم نمیخوره و جای دنجیه!!!

من و میگی از تمرین کردن بیزار شدم و با خودم فکر کردم اینم از برکات اعمال اخلاق گرایانه و ناب و پر ادعای آقایونه که مرتب توی بوق و کرنا میکن که ایها ناس مملکت ما ام القری اسلامه و ما هم مروج ورزش و اخلاقیم!

اپیزود دوم: همیشه که توی محفلی از بزرگترهای فامیل و قدیمی ها میشینم حرف از این میزنن که قدیما مردم دین و ایمانشون خیلی بیشتر از حالاها بود و مردم پاکتر بودند و کمتر دروغ و ریا توی کارشون بود! چیزی که باعث میشد من این حرفای بزرگترها توی سرم جا خوش کنه و استنباط بشه اینه خودم حداقل توی این 27 سال زندگیم این به تدریج و به عینه دیدم که سال به سال مردم توی مملکتی که مسئولاش ادعا میکنن ام القری اسلامه میزان اعتماد و علاقه شون به دین کمتر و کمتر میشه که هیچ و در پاره ای از اوقات خود حقیر با همین دو چشم کم سو و دو گوش دراز خودم بارها دیدم و شنیدم که وقتی به رفقا و برخی میگم الان کار دارم و میخوام برم نماز بخونم ،انگار واژه ی عجیبی به گوششون خورده و شروع میکنن به تمسخر و سربه سرم گذشتن که برو بابا مگه تو هنوز نماز میخونی؟!!!؟اصلاً مگه نمازی هم مونده که تو بری بخونی؟!!!؟ برو بابا بعد از این همه ...... هنوز تو حرف نماز و دین رو میزنی؟!!!!؟ متحجر کهنه افکار!!!!

اولش زیاد واسم توفیری نداشت این گونه پندهای پدرانه و برادرانه دوستان و در دل بهشون میخندیدم که چه ربطی داره که شیر پاستوریزه با شیرلوله!!! اما پس از مدتی ادامه پیدا کردن و اپیدمی شدن موضوع نتیجه گرفتم که شاید نه،حتماً یه جای کار داره لنگ میزنه که قشر جوون این مملکت با وجود توی پاچه کردن و خوراندن درسهای اندیشه اسلامی و اخلاق اسلامی و آشنائی با قرآن کریم و همجوار بودن با اساتید مذهبی و مسئولای پرادعای دین پیشه(البته در ظاهر) به این نتیجه ی اجمالی رسیده.

با این اوصاف پیش اومده،بی درنگ با خود تفکری کرده و بر لب زمزمه میکنم،که دین را در پستوی خانه نهان باید کرد...

اپیزود سوم: چند روز پیش بلندگوی مسجد محل داد و هوار راه انداخته بود که ای اهالی همیشه در صحنه و شهید پرور ....... الان در میدان اصلی شهر قراره یه سارق مسلح،شلاق مجازات بر پشتش همچون نگینی پرزرق و برق یادگاری گذاشته بشه!
نمیگویم که مخالف مجازات هستم،اما مگر میشود یک جوان را در میدان اصلی شهر شلاق زد؟ مگر جای دیگری نمیشود پیدا کرد برای این کار؟
اصلاً چه شده که این جوون دست به این کار سخیف زده؟
همیشه به بهانه ای عده ای رو مجازات میکنیم ولی آیا با خود اندیشیده ایم که اگر این جوون ها کار و بار و شغل مناسبی داشتن این قضایا به وجود میومد؟
وقت اون نرسیده که در این مملکت به قول آقایون،ام القری اسلامی فکری به حال این موضوع پارادوکسی بشه؟
آیا پیشگیری بهتر از درمان نیست؟؟؟

شبانه(ابراهیم در آتش)

2010-05-14T02:20:00.002+04:30

در نیست
          راه نیست
شب نیست
              ماه نیست
نه روز و
         نه آفتاب،
ما
بیرونِ زمان
              ایستاده‌ایم
با دشنه‌ی تلخی
در گُرده‌هایِمان.
هیچ‌کس
          با هیچ‌کس
                 سخن نمی‌گوید
که خاموشی
          به هزار زبان
                  در سخن است.
در مردگانِ خویش
            نظر می‌بندیم
                        با طرحِ خنده‌یی،
و نوبتِ خود را انتظار می‌کشیم
بی‌هیچ
خنده‌یی!
احمد شاملو/شبانه/ابراهیم در آتش
لینک دانلود شعر با صدای احمد شاملو

خط استوا وارد میشود!!!

2010-05-11T23:52:00.007+04:30

از روزی که وبلاگ نویسی رو شروع کردم همیشه یه حس ژورنالیستی تو وجودم بود که دوست میداشتم هر کسی را که با من ارتباط نزدیکی داره وبلاگ نویس کنم.هر روز که وبلاگی بر گرده ی این اینترنت بی جان قدم میذاشت،انگار از خداوند جان تازه و عمر جاویدانی گرفته باشم در پوست خود نمیگنجیدم.

همیشه آرزو میداشتم جامعه ی بسته و نوپای ما هم سری تو سرها داشته باشه و از قافله ی فرهنگ و فکر و اندیشه، باری همچون گذشته عقب نمونه.اولین بار پیشنهاد درست کردن وبلاگ رو بهش دادم،کمی تردید داشت اما مگر او را توان مقابله و مقاومت در برابر اصرارهای من بود؟

آری مرتضی قبول کرده و گرفتار گرداب دلنشین وبلاگ نویسی شده بود!

و اینک با قلبی آرام و روحی آزاد و رها بدو میگویم :

خوش آمدی رفیق،خوش آمدی ...

http://khate-ostova.blogspot.com

نشانی...

2010-05-11T01:23:00.001+04:30

طفلي به نام شادي،
ديريست گمشده ست
با چشمهاي روشن ِ براق
با گيسويي بلند به بالاي آرزو
هرکس از او نشاني دارد
ما را کند خبر
اين هم نشان ما:
يک سو خليج فارس
سوي دگر خزر...
دکترمحمدرضا شفیعی کدکنی

باد ولنگار

2010-05-09T02:21:00.005+04:30

روایت است در روزی نه چندان دور در جعبه ای کثیر الکذب ،عده ای از قدسیان مملکتی نشسته و بر سر خود مطراق منم منم فرود آوردند.یکی از بند نسیان ها سخن گفت و راوی دیگری از حسن همجواری با قدیسین رخت سفر بسته.
به همین منوال لحظاتی را از کیسه ی خالی از پر مردم خرج نمودند.در همین گیر و دار درگیری بر سر شمردن ستاره های دانشجویان بی ستاره مرد یشمی گفتندی: در سلسله ی چهار ساله ی حضرت عالی هر دانشجو برای خود ستاره های فراوانی دست و پا کردندی،که به زعم حقیر بر ملاجم که فشاری می آورم گوئی که هر شبه آسمان برای هر دانشجو چشمک های حیضی میزند!
آن یکی هاله منسب عنان را که بر چنان دید،به خشم آمده و بگفت: در عجبم که این ستارگان بی نور در زمانی که تخت و تاج در اختیار معین الطوایف شما بود درخشیدن بگرفت،زیرا که ما در زمان تاج و تختمان از ستاره ها استفاده های فراوان دیگری میکردیم،که این خود بماند!
این جدل بی حاصل که در جعبه ی کثیر الکذب سلسله ی عالیجنابان فاتح شکست خورده زخم در نمکدان سرگشوده بود،همچون باد ولنگاری که هیچ قید و بندی در عبور از رعش بی جان سرزمینی که تندیس بزرگانش در طرفه العینی از میادین شهر به یغما میرود،بازی پر یا پوک را شروع کرد.
قدیسان شیرین سخن مملکتی که در سریری گرداگرد جعبه ی کثیرالکذب بنشسته بودند،مضراب سخن را به سوی رخت عاریت مردم روانه ساخته و هر یک سهم خود را در این بیتوته ناچیز انگاشته و دیگری را قدر مسلم ظلمت دانستند.مرد یشم سرشت فرمود: در زمام تاج و تخت تو بود که گشت شترسواران ارشاد بر جغله گان این مرز و بوم چهارقد و زورق کجاوه نشاندند!
مرد هاله بر سر به خشم آمده و زبان بر بی گناهی خود گشود و بگفت: زهی خیال باطل که حاشا و کلاء که این سخنان جز نسیان چیزی نیست و آن که مرکب سوارانش را برای گوش مالی به این جغله گان در تنگاره ها روانه کرد حضرت عالی بود نه این حقیر و خادم وطن!!!
.
.
.
در محافل سخن و قلم پیچیده بود که طهران بر سر گسل های فروانی قرار دارد،و هر کس بنا بر شالوده ی اکابری که در آن علم آموخته بود زبان بر سخن و چه چه کردن من باب این مصبیت اعلی بر زبان جاری ساخت.نسخه های بیشماری پیچیده شد هر کس به ضن خود دو سه خطی بر جعبه ی رنگی و قلم زنگی به خورد مردم داد.روزی شخص متوهم حالی در یکی از آدینه های یزدان،راز بسیار مهمی را کشف نمود.مردم بسیاری به گرداگرد این شخص تجمع نمودند و گوش در گرو زبان لسان غیب این شخص دادند.
شخص در سابق متوهم و در حال از دانشمندان بزرگ روزگار،فرمود: من باب زلزله به کشفی عظیم نائل گشته که بر خود واجب و مبرهن میبیند که با مردم در میان بگذارد که شاید این مصیبت اعلی از این خاک رخت سفر بر بندد!
آن شخص دانشمند و لسان غیب دهان پربرکت را گشود و منور کرد نقش مجالس را که دلیل اصلی و غایت الکلمه ی زلزله در این دیار نشان دادن عورت و ملعبه های طبیعی انسانیست!
بر کله ی پر از گچ و کاه خود ضربه ای از حسرت زده و با خود تفکر کرده که چرا وقت و زمان خود را صرف آموختن علوم برق کرده و از علوم الطرائف دیگر سود و در آموختنش ممارست نبرده ام!

سخنان ناگفته

2010-05-04T02:58:00.005+04:30

دلتنگی‌های آدمی را
باد ترانه‌ای می‌خواند،
رویاهایش را
آسمان پرستاره نادیده می‌گیرد،
و هر دانه برفی
به اشكی نریخته می‌ماند.

سكوت،
سرشار از سخنان ناگفته است؛
از حركات ناكرده،
اعتراف به عشق‌های نهان
و شگفتی‌های بر زبان نیامده.

در این سكوت،
حقیقت ما نهفته است.
حقیقت تو
و من...

برای تو و خویش
چشمانی آرزو می‌کنم
که چراغها و نشانه‌ها را در ظلمات‌مان ببیند.
گوشی که صداها و شناسه‌ها را در بیهوشی‌مان بشنود.

برای تو و خویش روحی که این‌همه را در خود گیرد و بپذیرد.
و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد
و بگذارد از آن‌چیزها که در بندمان کشیده‌است سخن بگوییم.
گاه آنچه که ما را به حقیقت می‌رساند خود از آن عاریست!
زیرا تنها حقیقت است که رهایی می‌بخشد.
سخنان ناگفته/اثر مارگوت بیگل/ترچمه احمد شاملو

لینک دانلود شعر با صدای احمد شاملو

دیروز،امروز،فردا...

2010-05-02T01:42:00.002+04:30

دیروز:

جلسه دادگاه در لاهه هلند(ایران و انگلستان)

می گویند زمانی که قرار بود دادگاه لاهه برای رسیدگی به دعاوی انگلیس درماجرای ملی شدن صنعت نفت تشکیل شود ، دکتر مصدق با هیات همراه زودتر از موقع به محل رفت . در حالی که پیشاپیش جای نشستن همه ی شرکت کنندگان تعیین شده بود ، دکتر مصدق رفت و به نمایندگی هیات ایران روی صندلی نماینده انگلستان نشست .
قبل از شروع جلسه ، یکی دو بار به دکتر مصدق گفتند که اینجا برای نماینده هیات انگلیسی در نظر گرفته شده و جای شما آن جاست ، اما پیرمرد توجهی نكرد و روی همان صندلی نشست...
جلسه داشت شروع می شد و نماینده هیات انگلیس روبروی دکتر مصدق منتظر ایستاده بود تا بلکه بلند شود و روی صندلی خویش بنشیند ، اما پیرمرداصلاً نگاهش هم نمی کرد .
جلسه شروع شد و قاضی رسیدگی کننده به مصدق رو کرد و گفت که شما جای نماینده انگلستان نشسته اید ، جای شما آن جاست.
کم کم ماجرا داشت پیچیده می شد و بیخ پیدا میكرد که مصدق بالاخره به صدا در آمد و گفت :
شما فكر می کنید نمی دانیم صندلی ما کجاست و صندلی نماینده هیات انگلیس کدام است ؟
نه جناب رییس ، خوب می دانیم جایمان کدام است ...
اما علت اینكه چند دقیقه ای روی صندلی دوستان نشستم به خاطر این بود تا دوستان بدانند برجای دیگران نشستن یعنی چه ؟
او اضافه کرد که سال های سال است دولت انگلستان در سرزمین ما خیمه زده و کم کم یادشان رفته که جایشان این جا نیست و ایران سرزمین آبا و اجدادی ماست نه سرزمین آنان ...
سكوتی عمیق فضای دادگاه را احاطه كرده بود و دكتر مصدق بعد از پایان سخنانش كمی سكوت كرد و آرام بلند شد و به روی صندلی خویش قرار گرفت.
با همین ابتکار و حرکت ، عجیب بود که تا انتهای نشست ، فضای جلسه تحت تاثیر مستقیم این رفتار پیرمرد قرار گرفته بود و در نهایت نیز انگلستان محکوم شد .
امروز:

اجلاس سابقاً خلیج فارس و جدیداً خلیج العربی!

بچه که بودم از بس که فضول و شیطون بودم،مادرم تابستون ها واسه اینکه مدتی کوتاه از شر فضولی هام خلاص شه صبح اول وقت من و همراه پدرم راهی محل کارش میکرد که به زعم خود آب خوش از گلویش پائین بره! پدرم در اداره بنادر و کشتیرانی خوزستان مستقر در بندرامام خمینی مشغول کار بود.پدر که در اطاق خود مشغول انجام دادن کارهای روزمره ی کاری بود،من کنجکاوانه تموم ترمینال های کانتینری رو ول میگشتم و تموم بارگیری ها رو رصد میکردم.تموم تابستون کارم این بود که همراه پدر به اداره بندر میرفتم.کشتی های زیادی واسه بارگیری کنار ساحل پهلو گرفته بودند،یکی سویا میاورد و یکی گندم.اما همیشه یه چیزی واسم جای تعجب داشت بارگیری دسته های بزرگ گوسفند و بز و گاو!
با خودم فکر میکردم که ای خدا این همه حیوون زبون بسته رو واسه کجا میبرند؟

این وضع ادامه داشت،یه روز حیوون رو بار کشتی میکردند و یه روز خاک و شن و ماسه رو بار کشتی میکردند و یه روز دیگه کارتن های آب معدنی! دل و به دریا زده و از یکی از همکارای پدر که توی گمرک بندر خدمت میکرد پرسیدم،جواب همکار و دوست پدر این بود:
امین کوچولو این و واسه کشورهای عربی منطقه میبریم چون از بس بی عرضه و بی بخار و بی عار هستند که حتی نمیتونند آب معدنی و شربشون رو هم تهیه کنند!
امروز بعد از سالها با خودم فک میکنم چگونه کشورهای این چنینی میان و در مورد فرهنگ ایران و خلیج فارس حرف گزافه میزنند و توی رأس مملکتمون آب از آب هم تکون نمیخوره!
بعد از آن که آقایون توی اجلاس های مختلف با افتخار زیر پرچم و بیرق جعلی خلیج العربی نشسته و سینه رو مث نادر شاه افشار سپر کرده و رستم وار نشستند دریافتم که تاریخ را همچون گذشتگان،نسل پیروز خواهد نوشت.کارمان به جائی کشیده که یکی از مگس های مسؤل کشور فاحشه ها(امارات) ما رو همچون کشور اسرائیل غاصب و اشغالگر دونسته(+).
فردا:

.......................................!!!

بدون شرح...

2010-04-26T18:03:00.000+04:30

خدمتی مضاعف در سالی مضاعف!

خاک سرخ...

2010-04-24T03:19:00.019+04:30

دیروزجمعه(1389/02/03) آسمون آبی جنوب سرخگون بود.بی اختیار گوشی موبایل رو برداشته و چند تا شات ازش گرفتم.در همین گیر و دار آسمون سرخ گون، یاد آهنگ El Pueblo Unido Jamas Sera Vencido ویکتور خارای شیلیائی افتادم که سرشار از مبارزه بود،مبارزه ای که دیروز آسمان خشمگین با خاک سرخ داشت.
در شرم شرقی خود محو گوش فرا دادن به آهنگ حماسی El Pueblo Unido Jamas Sera Vencido بودم که خشم آسمان با باریدن بر خاک سرخ من و از رنج هائی که از خاک سرخ برده ام به پناه و آغوش باران و پاکی های نیالوده اش حجرتی کوتاه و قیلوله گون سوق داد.
بر پاخیز و مبارزه کن
مردم پیروز خواهند شد
زندگی در آینده بهتر خواهد بود
برای تسخیر خوشبختی‌مان
بانگ هزاران جنگجو برخواهد خاست
بخوان سرود آزادی را
با اراده وطن پیروز خواهد شد...
مردم متحد هرگز شکست نخواهند خورد
مردم متحد هرگز شکست نخواهند خورد...
لینک دانلود با صدای: Quilapayún Group
لینک دانلود فارسی آهنگ به نام برپاخیز
لینک دانلود متن و ترجمه آهنگ
لینک دانلود خاک سرخ در آسمان ماهشهر با فرمت(3gp)

ویدئوی کوتاهی از خاک سرخ در آسمان ماهشهر

در توهم دوست و دشمن...

2010-04-22T01:20:00.001+04:30

مارها قورباغه‌ها را می‌خوردند و قورباغه‌ها غمگین بودند
قورباغه‌ها به لک لک‌ها شکایت کردند
لک لک‌ها مارها را خوردند و قورباغه‌ها شادمان شدند
لک لک‌ها گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه ها
قورباغه‌ها دچار اختلاف دیدگاه شدند
عده‌ای از آنها با لک لک‌ها کنار آمدند و عده‌ای دیگر خواهان باز گشت مارها شدند
مارها بازگشتند و همپای لک لک‌ها شروع به خوردن قورباغه‌ها کردند
حالا دیگر قورباغه‌ها متقاعد شده‌اند که برای خورده شدن به دنیا می‌آیند
تنها یک مشکل برای آنها حل نشده باقی مانده است
اینکه نمی‌دانند توسط دوستانشان خورده می‌شوند یا دشمنانشان!

مرحوم منوچهر احترامی

مدیریت ملانصرالدینی از پشت عینک!

2010-04-17T00:38:00.004+04:30

پریروز(1389/01/26) مأموران فهیم شهرداری(زین پس به جای واژه ی رفتگر از واژه ی مأمور استفاده میکنم،چرا که در موقع گرفتن عکس مثل یک مأمور انتظامی با حقیر برخورد شد!) پس از مدتها خواب زمستانی و خرسی در سال کار و تلاش مضاعف(+) به محله ما قدم رنجه فرموده و مشغول تمیز کردن جوی های به اصطلاح آب(هر چیزی به جز آب در آن وجود داشت!) شدند.حضرات مضاعف پیشه ی گرامی پس از خالی کردن محتویات جوی،تمام لجن ها را به روی پیاده روی کنار جوی ریخته و برای تمیز کردن محل آلوده دوباره همون لجن ها رو به خود جوی برگردوندن و در یه چشم بر هم زدن صواب مضاعف را به کباب مضاعف تبدیل نمودند!

آخه من نمیتونم این مسأله رو درک کنم که مقامات و مسئولانی که دم از مدیریت دنیا به روش های نوین میزنند،چطور میتونند این تصاویر زیبا و شعف انگیز رو نادیده بگیرند!

مدتهاست که در فکر و توهم مدیریت جهان به سر میبریم ولی غافل از این قضیه هستیم که اول باید از داخل همین کشور این عمل انجام بگیره،بعد بیایم دایه ی مهربانتر از مادر واسه دنیا بشیم.شهرداریها که وضعشون اینه،شرکت گاز هر روز بدون هماهنگی در حال کند و کاری خیابون هاست،مخابرات که با یه بارون سه قطره ای تلفن 110 رو اشتباهی وصل میکنه تو خونه مردم! شبکه برق که با دوتا کولر روشن کردن شات دان میشه،آب آشامیدنی شهرها رو اگه تمساح بندازی داخلش در دم میمیره،از بس که توش کلر میریزن! اداره پست که حرفش و نزن،نامه رو پیشتاز میفرستی دو هفته ی دیگه میرسه،تازه در خوشبینانه ترین حالت ممکن، اگه برسه!حکایت ثبت احوال هم حکایت رنگ کردن کلاغ به جای طاووسه! هر کسی طلاق میگیره با ذکر دعای خیر مضاعف اسم طرف و بدون اینکه که آب از آب تکون بخوره،از تو شناسنامه اش نبش قبر و حذف میکنه! وضعیت دانشگاه ها که مشخصه،درس های رشته حقوق واسه یه دانشجوی ترم اولی رشته حسابداری توی سیستم ثبت میشه و دانشجوی نگون بخت هم نصف ترم و به همین منوال میگذرونه!

شاید ادامه داشته باشد!!!

پ.ن: همه ی مواردی که ذکر شد، شاید یک هزارم ماجراهای مدیریت ملانصردینی باشد!

لینک به مطلب:

آقای رحیم مشائی: نحوه ی مدیریت جدید دنیا را ارائه میکنیم(+)

آقای احمدی نژاد: برنامه ريزي مديران بر اساس استعدادهاي بومي باشد(+)

برای مشاهده تصاویر در سایز بزرگتر حتماً کلیک کنید!

وزش باد و رقص پرچم های فاتر!

2010-04-13T01:17:00.004+04:30

مشت نشانه خروار: آقای ...... انتخاب به جا و شایسته جنابعالی را به ریاست ...... تبریک عرض میکنیم!
جمعی از کارکنان ......

بچه که بودم چون مدرسه ی ما از خونه مون کمی فاصله داشت و من هم آدم پرانرژی بودم با پای پیاده مسیر خونه تا مدرسه رو طی میکردم.همیشه در طی مسیر چون مدرسه ی ما بعد از سه چهار تا اداره دولتی قرار داشت،به برخی پلاکاردها و پارچه های نصب شده به سر در ادارات برخورد میکردم که همیشه واسم مث یه علامث سوال بی جواب بود!
بزرگتر که شدم و دست چپ و راستم و شناختم،بیشتر این علامت مث آهنگ ممتد پایان برنامه های صدا و سیما روحم و آزار میداد!همیشه با خودم فکر میکردم که ای خدا یعنی هر کی میاد شایسته و بجا هستش؟یعنی مگه میشه یه اداره توی دو ماه سه تا رئیس عوض کنه و واسه همه شون پلاکارد بزنن انتخاب بجا و شایسته...
هر چی فکر میکردم واسه قانع کردن خودم جواب دهان پرکنی پیدا نمیکردم.به واسطه ارتباطات نزدیکی که با کارمندان خیلی از ادارات دارم یه روز به سرم زد از چند تاشون که در حیات مستمر کاریشون روئسای زیادی رو تجربه کرده بودند،سوأل کنم،شاید جواب درستی گرفتم.
یکیشون میگفت: به ما چه ربطی داره که کی میخواد رئیس شه،تو اصلاً بگو یه رفتگر بیاد بشه رئیس و مسئول فلان اداره و ارگان،واسه دلخوشیش و این که تو مرخصی ها هوامون رو داشته باشه این و واسش مینویسیم تا یه وقت پیش خودش فک کنه که واقعاً علی آباد هم ده بوده و بس!
با خودم فکر کردم با این نتیجه رسیدم که دموکراسی هم چیز دهان پرکنی که برخی از آقایان خارج از گود در بوق و کرنا میکنند واسه جامعه ی ما نیست و واسه جامعه ما مث شمشیر دو لبه و جام زهر میمونه و یه جور خودکشی اساسیه!جامعه ای که هنوز به ثبات رفتاری نرسیده و تکلیف خودش و با خودش مشخص نکرده چطور میتونه دم از جامعه آزاد و هزار صدائی بزنه.جامعه ای که با یه ساندیس طرفدارت میشه و با یه کرایه اضافی تاکسی و گرون شدن گوشت بهت فحش و ناسزا میگه،نباید انتظار داشته باشه که بتونه واسه خودش حرف بزنه.از جامعه ای که با 1000 تومن طرفدارت میشه و بهت رأی میده نباید انتظاری داشت.جامعه ای که رفتار باد پرچمی داره نباید دم از دموکراسی و این قسم از عبارات ناشناخته و قلمبه سلمبه بزنه. دموکراسی با این وصف الحالی که جامعه تهی ما داره یعنی تجزیه خاکی که واسش بیچارگی ها و فلاکت های وصف ناپذیری را تحمل کردیم.

تصویر فوق تزئینی است!

دشنه در دیس

2010-04-08T02:05:00.004+04:30

اتوبان (خرمشهر-آبادان) بهمن ماه 1388

راننده تاکسی: آبادان،آبادان،آبادان دو نفر...
راوی: آقا ما خیابون امیری پیاده میشیم
راننده تاکسی: (بعد از طی کردن مسیر) داداش کرایه این مسیر 1000 تومانه!
راوی: ای بابا.ما این مسیر رو هفته ای سه بار میریم و میایم،تا جائی که یادمونه کرایه این مسیر 700 تومانه؟
راننده تاکسی: نه آقا ما چون بنزین آزاد میزنیم کرایه اینجوری میگیریم!
راوی: آقا این چه حرفیه،نرخش همینه مگه سهمیه بهتون نمیدن؟
راننده تاکسی: فلان فلان این دولت بشه! فلان فلان شده ها خودشون بنزین ها رو میدزدن واس خودشون به ما بیچاره ها که میرسن بامبول بازی در میارن!
راوی: من قصدم طرفداری از دولت نیست،اما تو داری از من زیادی کرایه میگیری؟
راننده تاکسی(در حالت خشم): مث که حرف حسابی و آروم حالیت نمیشه ها؟ 1000 میدی یا جور دیگه ازت بگیرم ؟
راوی(بی پناه و بغض آلود): چرا هر کی هر کار دیگه ای میکنه میزاره تقصیر اون یکی؟ همین کارها رو کردید که الان وضعیت مملکت اینطوریه! شما به کار خودت بچسبید،دنبال دلیل و بهونه نگردید!
راننده تاکسی: وقتی که مملکت و مث گوشت قربونی کردن و هر کی از یه جاش داره برمیداره،چرا من و زن و بچه ام نخوریم؟!!!؟
راوی(بعد از کمی مکث و تأملی کوتاه در ذهن خود): مث این که این خرقه ی پوسیده جای دوختن نداره! خب بیا اینم 1000 تومن کرایه.اما خدائیش حقش نبود از من دانشجو زیادی پول گرفتیا؟
راننده تاکسی: برو بابا دلت خوشه ها،برو به درس و مشقت برس.شماها همه تون سرتون بوی قرمه سبزی میده!
این دیالوگی واقعی و کوتاه بین یک راوی بیچاره و راننده ای حق به جانب و عبوس بود!
خدائیش تا به حال چند بار با چنین دیالوگ نهادینه شده ای که الان دیگه تقریباً جزء لاینفک فرهنگ سحرآمیز ما شده،بر خورد کردین؟
ما ایرانیها همیشه یه عادت بد داریم که واسه تموم کارهامون یه بهانه میتراشیم و از زیر بار مسئولیت شونه خالی میکنیم.و اگه بهمون بگی چرا اوضاع این طوریه یه جواب واحد میشنوی : قبل از ما اینطوری بوده و ما هم طبق همون اصل داریم ادامه میدیم!
همیشه در حال تقابل و مقابله به مثلیم و اونقدر درگیر این حس مالیخولیائی میشیم که دیگه وقتی واسه تلنگر زدن به خودمون پیدا نمیکنیم. سر همین اصل غلطه که هیچ وقت نباید منتظر تحول و اصلاحات امور باشیم و توی این بازی شطرنج فقط مهره ها رو جابه جا میکنیم و روش همون روش منسوخ گذشته است.قبل از این که به دولت و خیلی از چیزها گیر بدیم اول باید به خودمون گیر بدیم که با افکار و روش غلطمون دولت و دولتها رو میسازیم.

پ.ن: نام این پست از مجمعه شعر دشنه در دیس احمد شاملو اقتباس شده./.

سیزده بدر مجازی و دور دنیا در یک روز!

2010-04-03T00:52:00.007+04:30

امروز تو وبلاگستان فارسی هر کی تا تونسته از سیزه بدر و گشتن تو روستاها و کوه و کمر نوشته،ما هم گفتیم مسنتدات عینی خودمون رو از این سیزده بدرکنون که مطمئنم هیچ کی مث من نتونسته نحسیش و بدر کنه در چند خطی بنویسیم!
خلاصه بعد از کلی کلنجار رفتن با خودمون و تصمیمات متعدد و طی فرایندی آنی شروع به گشت و گذار مجازی کردیم! بار و بندول رو شامل یه فلاکس چای بود و چند تا قند رو سرمون گذاشته و شروع به گشتن جاهائی کردیم که عمراً کسی بتونه تو یه روز طی کنه!
حدأقل تو این زمینه مطمئنم کسی نمیتونه رکورد منو جا به جا کنه.اول که میخواستم سفر رو شروع کنم یه سر به وبلاگ بر و بچ زدم دیدم سوت و کوره.یهو چشم به وبلاگ آق امیر هاشمی افتاد که حرف نماز جمعه و سیزده بدر،رو زده بود به رسم این که تهرون دم دست تر بود یه سر به نماز جمعه تهرون زدم و یه فیضی از بیانات نامفهموم(لااقل واسه خودم) آیت اله امامی کاشانی تا سر حد جان برده و سفر رو با دعای خیر خطیب همیشه امیدوار تهرون شروع کردم.ما یه آشنائی عزیزی تو Oberndorf Salzburg اتریش داریم گفتیم اول یه سر به اونجا بزنیم که کلی وقته ندیدمش.جاتون خالی کلی از ما پذیرائی شد و واقعاً خوش گذشت و چون وقت زیادی نداشتم از آشنامون خداحافظی کرده و راهی هلند و آمستردام شدم! والا چون ما محل زندگیمون با دریا فاصله چندانی نداره گفتیم به رسم عادت یه سر به لب آب و پل زیبای Graffiti In Holland بزنیم.جاتون خالی کلی صفا داشت،ولی نمیدونم چرا مردم هلند اینقده بی بند و بارند و اصلاً شئونات اسلامی رو رعایت نمیکنند،مخصوصاً که من تازه از نماز جمعه برگشته باشم!
یه نگاه به ساعت کرده و فرمون و چرخونده و به پاریس رفتم.پاریسم که شکر خدا از هر طرف نگاه کنی برج زهرمار (ببخشید ایفل) رو میبینی،کلی جهانگرد رو دیدم که از شانس بد هر چی گشتم یه ایرونی ندیدم! یه گشتی تو پاریس زدم و جاتون خالی یه دلستر خنک(فکر بد نکند خوب نیگاش کردم روش نوشته بود حلال!!!) نوش جان کرده و راهی فلورانس ایتالیا شدم.البته قصد داشتم به ونیز برم که گویا فرمون قاط زده و یهو تو فلورانس ولو شدم! تعریف بستنی فلورانسی رو خیلی شنیده بودم،نتونستم طاقت بیارم و با اینکه با خودم عهد کردم زیاد پرخوری نکنم یه حمله جانانه به بستنی ها کردم!
یه نیگاهی به ساعت تسک بار ویندوز کردم و دیدم وقت زیادی ندارم و باید برم و به کارهای عقب افتادم برسم.یهو به سرم زد برم برزیل. از بچگی این کشور رو به خاطر تیم ملی فوتبالش دوست میداشتم.تعریف سائوپائولو رو خیلی شنیده بودم استخاره نکرده و فلفور به سائو رفتم.یه چیزائی شنیده بودم ولی حقیقتش واسم هذمش یه ذره سخت بود.خیلی طول کشید تا تونستم ترافیک رو رد کنم.تا به حال شهری به این بزرگی و شلوغ پلوغی ندیده بودم.بین راه یه سر به تمرین تیم سائوپائلو زدم،محو بازی زیبای تمرینی بچه ها شده بودم که نفهمیدم چی شد که یهو برق کم و زیاد شد و کامپیوترم خاموش شد!!!

پ.ن/1 : گوگل ارت (به انگلیسی: Google Earth)،برنامه‌ای است که توسط شرکت کی‌هول ساخته شده‌است و برای مشاهدهٔ تصاویر ماهواره‌ای گرفته شده توسط شرکت‌های satellite imagery و aerial photography و GIS 3D از سراسر زمین استفاده می‌شود. این برنامه در سه گواهینامه ارائه می‌شود.این برنامه همچنین امکان دیدن نقشهٔ جاده‌ها و خیابان‌های شهرها و روستاهای مختلف جهان را فراهم کرده و از دیگر امکانات این برنامه می‌توان به جستجو در هتل‌ها، رستوران‌ها و دیگر اماکن مختلف شهرها اشاره کرد./ویکی پدیا

1. تصویر و مستندات من از نماز جمعه تهرون به دعوت آق امیر هاشمی به اضافه عکس(+)
2. تصویر و مستندات من از سفر به Oberndorf Salzburg اتریش به اضافه عکس(+)
3. تصویر و مستندات من از سفر به آمستردام هلند به اضافه عکس(+)
4. تصویر و مستندات من از سفر به پاریس فرانسه به اضافه عکس(+)
5. تصویر و مستندات من از سفر به فلورانس ایتالیا به اضافه عکس(+)
6. تصویر و مستندات من از سفر به سائوپائولو برزیل به اضافه عکس(+)

پ.ن/2 : امتحان کردنش ضرر نداره!!!

لینک دانلود برنامه گوگل ارت/Google Earth

دروغ های سیزده پرش اولی!

2010-03-30T18:39:00.012+04:30

1. استاد شجریان با پخش آثارش از صدا و سیما موافقت کرد و افزود باعت افتخار است که آثارش در لیست پخش این رسانه ملی قرار گرفته است.
2. بعد از وجود بحران خفقان و عدم آزادی ها اجتماعی ،تجار و هنرمندان دبی را به سمت کیش و قشم ترک کردند.
3. تیم ملی فوتبال ایران با 50 نفر بازیکن و همراه برای بازیهای جام جهانی وارد آفریقای جنوبی شد.
4. حقوق معوقه کارگران پرداخت گردید.
5. مجلس شورای اسلامی با قاطعیت چهارشنبه سوری را به عنوان میراث بزرگ فرهنگی ایران نام گذاری و تصویب کرد.
6. آرامگاه کوروش کبیر بازسازی شد.
7. هیئت دولت در تخت جمشید تشکیل جلسه داد.
8. مسعود ده نمکی محبوب ترین کارگردان تاریخ سینما لقب گرفت و از شارون استون برای ایفای نقش در فیلم جدیدش دعوت کرد.
9. وزیر نفت در جمع خبرنگاران افزود بزودی چهار پالایشگاه بنزین به بهره برداری میرسد.
10. کارت شناسائی و کیف دستی مسروقه امین(نویسنده وبلاگ پرش اول) پیدا شد.
11. اعراب پذیرفتند از این به بعد زیر نقشه و نام خلیج فارس جلسات خود را برگذار کنند.
12. میرحسین و کروبی نتیجه انتخابات را تأئید و نشانه قدرت و اقتدار حاکمیت دانستند.
13. دانشگاه آزاد اسلامی شهریه ها را کاهش داده و اعلام کرد به زودی با صادر کنندگان مدارک جعلی و صوری برخورد خواهد کرد.

پ.ن/1: البته موارد دیگری هم وجود داشته و دارد ولی وبلاگ پرش اول و نویسنده ملاحظه کارش برای جلوگیری از سوء تفاهم و حضور بی شائبه عمو فیلترباف از ذکر آنها به شدت معذور است.
پ.ن/2: بعضی از بچه ها لطف کردن و پیشنهاد من حقیر و استجابت نمودند که جا داره ازشون تشکر ویژه ای بشه.

لبخندها و ضیافت خاک برهنه...

2010-03-29T02:20:00.003+04:30

اپیزود اول :
تقریباً پنج سال پیش مقارن با روی کار آمدن دولت کریمه! حلول گرد و غبار در بعضی از افق های مهین اسلامی روئیت گردید.خوزستان هم تو این موضوع از قافله عقب نموند.ما خوزستانی ها که از هفت بلای طبیعی دنیا همین گرد و غبار رو کم داشتیم کم کم این کلکسیون هفت گانه رو کامل و کاملتر دیدیم!
اوایل با تعطیلات یک روزه مدرسه ای قضیه ماست مالی شد تا این که دست بر قضاء گرد و غبار همچون سپاه فاتح اسکندر بر فتوحات خویش افزوده و آسمان دودآلود تهران رو هم در نوردید! ما همچنان بر موضع سابق و خرافات گونه خویش ادله کردیم که شاید لایه اوزون بازیش گرفته و دست از سر ما بر نمیداره! اما با ورود این خاک برهنه به آسمان شهرهای همیشه صاف و ابری کشور دیگر این تو بمیری واس ما تو بمیری سابق نبود!
استان کرمان و شهر رفسنجان به علت شرایط کویری و خشک همیشه مشکل آب و رساندن آن به مزارع را داشته.از همین رو در بسیاری از موارد از هواپیماهای مخصوصی برای شلیک به ابرها و بارور کردن مصنوعی آن برای آبیاری باغهای پسته استفاده بهینه میشه.اما به جای این حربه قدمی و ساده بعضی از افراد مسئول امروز مملکت با تعطیلات ساده لوحانه یک روزه سر ته قضیه رو هم میارن! تعطیلاتی که اگه از منظر اقتصادی بهش نگاه کنیم میلیونها دلار ضرر مالی و عقب گرد و به همراه داره و اگر هم از منظر انسانی اون رو مد نظر قرار بدیم کارمان با کرامت الکاتبینه !
به قول شهیار قنبری :
بوی گندم مال من***هر چی که که دارم مال تو
یه وجب خاک مال من*** هر چی میکارم مال تو!!!
اپیزود دوم :
انگار همین دیروز بود که از درخت کهنسال همسایه و آشنای قدیمی مان بالا رفته و میوه کُنار را در ورای شیطنت ذاتیم بر زمین سرد رها کردم.یادش بخیر کودکی و نوجوانی ام را با این درخت کهنسال و بارور گذراندم.شادی ها و غم هایم را با این درخت بارور و کهنسال تقسیم مینمودم.تنها بهانه ای که غم فرهاد را از برم به یغما برد خاطرات خانه قدیمی و درخت خاطرهایش بود.اما کنون این درخت خشک و بی بار،همچون عروسک بی دست و پائی بر من نیشخند میزند که دریغا گذشته با گذشته گان دمخور است نه با آینده بغض آلود نیامده!
این روزها واسم روزهای نابیه.مدتها بود ازشان خبری نداشتم.عیب کار هم در خودم بود زیرا که پیله ای خودساخته داشتم.آری امروز که از کنار آن درخت خشکیده و بی بار گذشتم ناخودآگاه غمی دیرپا مرا غرق در ابهام و اندوه کرد و شعر باغی در صدای سهراب در دیدگانم نقش بست...

در باغی رها شده بودم
نوری بیرنگ و سبک بر من می وزید
ایا من خود بدین باغ آمده بودم
و یا باغ اطراف مرا پر کرده بود ؟
هوای باغ از من می گذشت
شاخ و برگش در وجودم می لغزید
ایا این باغ
سایه روحی نبود
که لحظه ای بر مرداب زندگی خم شده بود ؟
ناگهان صدایی باغ را در خود جا داد
صدایی که به هیچ شباهت داشت
گویی عطری خودش را در ایینه تماشا می کرد
همیشه از روزنه ای نا پیدا
این صدا در تاریکی زندگی ام رها شده بود
سر چشمه صدا گم بود
من ناگاه آمده بودم
خستگی در من نبود
راهی پیموده نشد
ایا پیش از این زندگی ام فضایی دیگر داشت ؟
ناگهان رنگی دمید
پیکری روی علفها افتاده بود
انسانی که شباهت دوری با خود داشت
باغ درته چشمانش بود
و جا پای صدا همراه تپشهایش
زندگی اش آهسته بود
وجودش بی خبری شفافم را آشفته بود
وزشی برخاست
دریچه ای بر خیرگی ام گشود
روشنی تندی به باغ آمد
باغ می پژمرد
و من به درون دریچه رها می شدم
سهراب سپهری/باغی در صدا/از مجموعه زندگی خوابها 1332

به یاد خانه و درخت قدیمی اش این عکس رو لود میکنم!

سورنوشت ها

2010-03-18T01:30:00.013+03:30

بر آتش سجده نمیکنم ولی آتش را تقدس میکنم و در طاقچه کوچک آلونک قدیمیمان زندانی میدارم برای شبهائی که وطن در خوف و وحشت چکمه داران بی وطن سر در دامن تردید دارد.چه بسا که این شعله ی کوچک چراغ هدایتم گردد در شبهای پر از صدای گرگینه های سیراب شده از نعش خونین وطن.
بر آتش سجده نمیکنم ولی آتش را تقدس میکنم،زیرا که در تنگناها و بزنگاه های تاریخ وطن که پر از صلابه کشیدن دختران و مادران مصلوب است خشم کوچکم را به خشمی خونابه چکنده مبدل میسازد که در راستای خط استوای زمان این سرزمین را از وجود اهریمن های زمان پاک و مقدس نمایم!
بر آتش سجده نمیکنم ولی آتش را تقدس میکنم که در شب با آن همه رعب و وحشت برخاسته از تاریکی اهریمنان روشنائی را بر چشمان رنج دیده جوانان وطن نمایان میکند که راه از بی راه را همچنان در گروی دل سپردن به گرمی آتش و حلقه زدن به دور عنصر بر آمده از اتحاد و همدلی دیرین و نهفته در زیر خاک این سرزمین یغماهاست!
بر آتش سجده نمیکنم ولی آتش را تقدس میکنم زیرا که در جهنم سوزان و منزل گه جلادان تاریخ ابزار مشعشع شکنجه قلب کنندگان واقعیات میگردد.چهارشنبه ها را دوست نمیدارم،زیرا که در روز پس از سه شنبه مبهوت زندگی ام همانند سردار خونین پیروز بر سپاه حق بر خون همرزمم خنده های سخیفی روا میدارد!
نه،ولی اسفند را بدون چهارشنبه نمیتوانم از خود عبور دهم! اسفند را با چهارشنبه آخرین گلبرگ فتاده بر زیر پای عابر بی رمق کوچه های سرزمین پاک و رنگ پریده وطن دوست میدارم،باری گر از اسب فتاده ایم و لاکن از اصل نه!
باری،چهارشنبه وداع آخر اسفند با تاریکی هاست و سورش همچون روشنائی دم مرگ در حال رقص بر تاریخ به یغما رفته این سرزمین پایکوبان فریاد بر می آورد :

چهارشنبه سوری جشنواره نبرد نور با تاریکیهاست...

پاسداری یک نوجوان پارسی از آئین پاک چهارشنبه سوری!

دزدان فی البداهه و نوکیسه گان درباری

2010-03-14T15:29:00.004+03:30

روبروی خونه ما یه سطل زباله قرار داره که هر از چند گاهی مردم همیشه در صحنه و سرشار از فرهنگ ناب انقلابی و اصیل ایرانی میان و در نیمه های شب و به طور ژانگولری اون و غنیمت ور میدارن!
خلاصه این عمل نهادینه شده یه دو سه باری پشت سر هم انجام شد و سر و صدای اهالی محله در اومد که ای بابا چرا شهرداری نمیاد یه سطل زباله واس محله بزاره.ما هم که سرمون واسه این کارهای غدیر ژانگولری غش میره رفتیم و با یکی از اعضای شورای شهر که از دوستای قدیمیمونه سر صحبت و باز کردیم که حرف حسابتون چیه؟ چرا یه سطل زباله ناقابل نمیارین واس محله ما نصب کنید!
اون طفلی هم حرفی نداشت ولی میگفت گیریم که ما نصب کردیم ،خب دوباره میان به غنیمت ورش میدارن،ما که نمیتونیم هی از بودجه فلاکت زده شهرداری خرج کنیم!ولی طی یه حس قدیمی مخ زنی که از دوران اصلاحات هنوز تو وجودم باقی مونده بود مخ یار رو زده و متقاعدش کردم که بیاد یه فرصت دیگه به محله بده!
بالاخره حرفمون به کرسی نشست و سطل زباله رو آوردن،نشستیم و فکر کردیم که اگه فکری نکنیم دوباره هم همین آش و همین کاسه! آق شمس از دوستان و همسایگان فکر بکری کرد و سطل زباله و به کمک یه زنجیر سه متری به دیوار وصلش کرد که دیگه کسی نتونه به غنیمت برش داره!(جا داره توی این وبلاگ از آق شمس تشکر ویژه ای بشه!!!)
فلاش بک: یکی اشخاص به ظاهر مخلص جنگ و نوکیسه کنونی که در زمان جنگ هشت ساله تموم هم و غمش پرونده سازی برای لشکریان مخلص ملت بود،طی چند نوبت که پاش به مجلس باز شده بود نقل کرده که تموم ثروت و دارائی اش رو از راه زحمت و ممارست بدست آورده! ما هم منکر زحمت و ممارستش نیستیم(مگه همین دزد محله ما زحمت نمیکشه که تا پاسی از شب بیدار بمونه و واس بردن سطل زباله ها رنج و مشقتی وصف ناشدنی رو تحمل کنه!) از قضاء این فرد فوق العاده مخلص شده وزیر یکی از وزارت خانه هائی که ارتباط مستقیم با رنج مردم و معیشت مردم داره.این شخص مخلص که فضای مطبوعاتی امروزه کشور را برای جولان دادن و بداهه گوئی مناسب دیده گفته: من نرخ تورم و خط فقر رو اصلاً قبول ندارم و همش کاغذ بازی و آمارهای پمپ بنزینیه! کی گفته گوشت کیلو بیست هزار تومنه،من خودم همین دیشب گوشت خریدم کیلو 7500!
یه چیزی تو سر بی مغزم نمیره،یا من مث اصحاب کهف یه پانصد سالی توی غار بودم و از اوضاع بازار خبر ندارم یا که شاید از خوشی زیاد نمیدونم ناخوشی یعنی چه!

دو سه واحد درس پرش اولی: دزدی در فرهنگ اجتماعی جهان شمول! ما بر سه قسمه:
دزدی عریان(همین دزد سطل زباله های محله ما)
دزدی نهان(اختلاس های میلیاردی آقازاده ها)
دزدی شرعی(مصادره اموال)

اگر بخوام از منصب عدالت و آموزه های کتاب وحی آسمانی(قرآن) به این سه قسم نهادینه شده در فرهنگ مسروقه ما یه نظری بندازم هر سه مورد هیچ فرقی با هم ندارند،تازه دزد نوع اول صواب اعمالش تا بیکرانه،چون واس سیر کردن شکم زن و بچه اش دست به این کار زده!

دعاهای پرش اولی آخر سال: پروردگارا این مملکت را از شر دزد و دروغگو به هر نحوی که زیست میکنند مصون بدار!!!

برای مشاهده تصاویر در سایز بزرگتر حتماً کلیک کنید!

اسفند نوشت

2010-03-06T01:37:00.011+03:30

امروز هم به سختي تونستم بلاگر رو باز کنم،خدا پدر و مادر اين AOL رو واسش نگه داره که بدادم رسيد،بعضي وقتها که با خودم تنها ميشم به اين فکر ميکنم که اگه AOL هم ما رو تنها بزاره و بره ديگه کي توي دنيائي که هميشه مرغ يه پا داشته من و ما رو همراهي ميکنه.
باري،اسفند هم به نيمه رسيد و بهمن فرسايشي از خاطر نيمه جانمان رخت بربست!هميشه طي يه رسمي که خودم واسه خودم بابش کردم شب قبل از نيمه اسفندماه ميشينم و سالي که توش قرار دارم و يه مروري ميکنم و واسه سال بعد به يه جمع بندي نهائي ميرسم،زياد هم سعي نميکنم اين جمع بندي رو عمومي کنم و تو دل خودم نگهش ميدارم و واسه سال بعدي که در شرف اومدنه برنامه ريزي ميکنم.
باري،اما امسال خيلي با خودم نشستم و دو دوتا چهارتا کردم و سبک و سنگين،ولي اصلاً نتيجه اي نگرفتم.اينم از شانس نگون بختمه که هر وقت نتيجه اي نگيرم اون سال بدترين سال در مياد.از يه طرف ميپرم که از درخت کال و بي مصرف محل يه خوشه اي بچينم.ولي ميبينم که سه متر با درخت فاصله دارم! از يه طرف رد ميشم ميبينم که صف عريض و طويلي جمع شده که با هل دادن و دعوا مشغول گرفتن سهامه،با خودم فکر ميکنم اينا الان دارن واسه چهل تومن که پول لاستيک دوچرخه هم نميشه اين جور تقلا ميکنند واي به حال روزي که ...
باري،خسته و نا اميد يه سر به احمد شاملو ميزنم و جوياي شعرش ميشوم،احمد با زبان بي زباني و سترون شعر گونه بر من حجت را تمام ميکند :

سینِ هفتم
         سیبِ سُرخی‌ست،
حسرتا
       که مرا
              نصیب
                     ازاین سُفره‌ی سُنّت
                                        سروری نیست.
شرابی مردافکن در جامِ هواست،
شگفتا
      که مرا
            بدین مستی
                    شوری نیست.
سبوی سبزه‌پوش
                 در قابِ پنجره ــ
آه
چنان دورم
          که گویی جز نقشِ بی‌جانی نیست.
و کلامی مهربان
                در نخستین دیدارِ بامدادی ــ
فغان
     که در پسِ پاسخ و لبخند
                              دلِ خندانی نیست.
بهاری دیگر آمده است
آری
اما برای آن زمستان‌ها که گذشت
نامی نیست
نامی نیست.
احمد شاملو/هجراني(ترانه هاي کوچک غربت)/اسفند ماه 1357لندن

لینک دانلود/شعر هجرانی

اینترنت یا پنیر سوئیسی

2010-03-03T01:32:00.001+03:30

امروز هوس کردم یه زره صفحات وب و زیر سبیلی یه نگاهی کنم،این تن بمیره به هر چی سایت میرفتم سر و کله عمو فیلترباف پیدا میشد.از سایت لواشک و آلوچه و برندهای مختلف کلوچه و ساندیس بگیر و الی غیر همه فیلتر شده بودند!

اصولاً ما ایرانی به همه چیز به شکل پارادوکس نگاه میکنیم،خوب و بدش هم واسه مون هیچ توفیری نداره.مثلاً اگه به یه کشور اروپائی بریم و یه زن خوشگل ببینیم عمراً اگه یه نگاهی بهش بکنیم،ولی تو همین کشور در باطن اسلامی مون! اگه یه صدای نازکی از کنار گوشهای درازمون ولو بشه،قرنیه چشممون مث تلسکوپ هابل میشه!خلاصه ما ایرونی ها رو هر چی بیشتر تو نادونی و کف بزاری و اما و اگر واسش ببافی،برعکس به جای دوری از اون بیشتر خودشو بهش نزدیک میکنه!بعضی آقایون به خیال این که بشه این فیلترنت و مث پنیر سوئیسی کرد،که از چشم و دل بیوفته و کسی سمتش دیگه نره،اما طبق یه اصل و قانون قدیمی که تو ژن ما ایرونی ها به طور خدادادی قرار داره کلاً اثر عکس میده!

دیروز که دانشگاه رفته بودم،آبدارچی دانشگاه و دیدم بعد از چند تا تعارف و یه کلاغ و چهل کلاغ بهم گفت بیا یه گوشه ای کارت دارم!یه لحظه به شک افتادم گفتم چی شده که آبدارچی دانشگاه سراغ منو میگیره،نکنه کاری کردم و باید برم کمیته انضباطی!تموم گزینه ها رو تو مغزم آنالیز کردم،به جائی نرسیدم،دل و به دریا زدم و بهش گفتم : خیره؟مگه چیزی شده؟

آبدارچی محترم گفت : بین خودمون باشه،چطوری میشه سایت بالاترین و دنباله رو باز کرد؟

من و میگی،اگه خبر برنده شدن تو قرعه کشی بانک و بهم میدادن اینقدر تعجب نمیکردم!

با خودم فکر کردم که اگه آقایون این اینترنت و فیلترنت نمیکردن به جای لم دادن تو خونه و کافی نت ها الان تو کافی شاپ و پارکها ولو بودیم!!!

پ.ن : بلاگنوشت هم فیلتر شد!!!

تشکرنامه

2010-03-01T02:03:00.003+03:30

بالاخره قالب وبلاگم درست شد ویه نفس راحتی کشیدم.سه روز عزا گرفته بودم،اصلاً حال و حوصلۀ نوشتن نداشتم.که ناگهان آقا مجتبی از عالم غیب با شمشیر پولادین و اسب شاخدار به کمکم اومد!

در مورد آقا مجتبی این جوون بی ادعا هر چی بگم کم گفتمه.بدون هیچ چشم داشت مالی و حب و بغضی داره یک تنه بلاگر فارسی رو میچرخونه.

آقا مجتبی ،از راه دور و از پشت خلیج پر تلاطم فارس بهت سلام و دست مریزاد میگم.

پند و مقایسه پرش اولی : آقا مجتبی جوون بی ادعا و یه سری وبلاگ نویس خرابات نشین کجا،این هکرهای بی کلاس مواجب بگیر DNS ی کجا!!!

وبلاگ آقا مجتبی /باغبانباشی

تیم بلاگر فارسی

شکوایه های شتاب زده

2010-02-26T01:44:00.001+03:30

نمیدونم چی شده،مث اینکه بلاگر رو چشم زدن.اول عکس های آپلود شده ام از سرویس خارج شد حالا هم قالب وبلاگم به ملکوت اعلا پیوست!

بعد از دلخوشی آزادی از زندان مهندس جیمیل عزیز که به قرار موقت و مرخصی چند روزه آزاد شده این بار نوبت بلاگره!

نتیجه گیری اجمالی و شتاب زده : به یه گوگل دلمون خوش بود که اونم تو زرد از آب در اومد!!!

نتیجه گیری بعد از تفکر : فکر کنم سروری که قالب وبلاگم توش ساخته شده از دسترس خارج شده.

پندهای پرش اولی!!!

2010-02-24T00:47:00.011+03:30

یه چند روزی سرور دیتابیس شرکت ارتباطات سیار ایران (همراه اول) دچار مشکل شده بود و سیم کارتهای اعتباری که با شماره های - - - - - - 8 - 091 شروع میشدند رایگان میشد! بنا به مقتضیات کاری که دارم هر روز چهره مردم همیشه در صحنه! رو میدیدم که شاد و بشاش به من میگفتند: که داداش برو واسه خودت حال کن!
منم میگفتم ای بابا من و حال! یه بیست و چهار ساعتی از کنایه های مردم همیشه در صحنه سپری شده بود که کنجکاو شدم ببینم قضیه از چه قراره.ته توی قضیه رو درآوردم.تقریباً پنج شش روزی مکالمه این شماره ها رایگان شده بود! تو نگو این آدم های الکی خوش به این خیال که الان بهترین فرصته و دیگه از این فرصتها گیرمون نمیاد تا صبح علی یارت با عشقشون بلغور میکردند!
سرتون و درد نیارم اولین پس لرزه ها را پریروز (88/12/3) حس کردم که یکی بهم مراجعه کرد که من تو سیم کارتم مبلغ 17 هزار تومن هست،ولی این مبلغ رو اصلاً شارژ نکرده ام.تازه اصلاً نمیتونم باهاش تماس بگیرم،تو رو خدا مشکلم و حل کن!
بعد از کلی ماچ و بوس کردن من و تو آغوش گرفتن،قبول کردم مشکلش و حل کنم! یه سری به سیستم زدم دیدم ای بابا یارو 17 هزار تومان بدهکار شده و یه منفی گنده جلوی اکانتشه!
بهش گفتم مگه چیکار کردی داداش؟
بعد کلی حاشیه و صغری و کبری کردن گفت : تو این چند وقت که رایگان بوده تا صبح مشغول دل و قلوه دادن بوده!طفلی فکر کرده تو این مملکت هم چیز رایگانی پیدا میشه!خلاصه بعد از اینکه کارشناس های شرکت مشکل فنی سیستم رو حل کردن تموم این نگون بخت ها رو بدهکار کردن!

نتیجه اخلاقی و پند پرش اولی : تو این مملکت چیز رایگان پیدا نمیشه،اگر هم بود واسه من و تو نیست!

یهو یاد داستان عبرت آموز به دنبال فلک افتادم،گفتم بزارمش واسه پیام بازرگانی شاید در آینده ربطی به این پست پیدا کنه!

به دنبال فلک

مرد فقيري بود كه آه در بساط نداشت و به هر دري كه مي زد كار و بارش رو به راه نمي شد. شبي تا صبح از غصه خوابش نبرد. نشست فكر كرد چه كند, چه نكند و آخر سر نتيجه گرفت بايد برود فلك را پيدا كند و علت اين همه بدبختي را از او بپرسد.
خرت و پرت مختصري براي سفرش جور كرد؛ راه افتاد رفت و رفت تا در بياباني به گرگي رسيد. گرگ جلوش را گرفت و گفت «اي آدمي زاد دوپا! در اين بر بيابان كجا مي روي؟»
مرد گفت «مي روم فلك را پيدا كنم. سر از كارش در بياورم و علت بدبختيم را از او بپرسم.»
گرگ گفت «تو را به خدا اگر پيداش كردي اول از قول من سلام برسان؛ بعد بگو گرگ گفت شب و روز سرم درد مي كند. چه كار كنم كه سر دردم خوب بشود.»
مرد گفت «اگر پيداش كردم, پيغامت را مي رسانم.»
و باز رفت و رفت تا رسيد به پادشاهي كه در جنگ شكست خورده بود و داشت فرار مي كرد. پادشاه تا چشمش افتاد به مرد, صداش زد «آهاي! از كجا مي آيي و به كجا مي روي؟»
مرد جواب داد «رهگذرم. دارم مي روم فلك را پيدا كنم و از سرنوشتم باخبر شوم.»
پادشاه گفت «اگر پيداش كردي بپرس چرا من هميشه در جنگ شكست مي خورم.»
مرد گفت «به روي چشم!»
و راهش را گرفت و رفت تا رسيد به دريا و ديد اي داد بي داد ديگر هيچ راهي نيست و تا چشم كار مي كند جلوش آب است. نااميد و با دلي پر غصه نشست لب دريا كه ناگهان ماهي بزرگي سر از آب درآورد و گفت «اي آدمي زاد! چه شده زانوي غم بغل گرفته اي و نشسته اي اينجا؟»
مرد گفت «داشتم مي رفتم فلك را پيدا كنم و از او بپرسم چرا من هميشه آس و پاسم و روزگارم به سختي مي گذرد كه رسيدم اينجا و سفرم ناتمام ماند. چون نه كشتي هست كه سوار آن شوم و نه راهي هست كه پياده بروم.»
ماهي گفت «تو را مي برم آن طرف دريا؛ به شرطي كه قول بدي فلك را كه پيدا كردي از او بپرسي چرا هميشه دماغ من مي خارد.»
مرد قول داد و ماهي او را به پشتش سوار كرد و برد آن طرف دريا.
مرد باز هم رفت و رفت تا رسيد به باغ بزرگي كه انتهاش پيدا نبود و پر بود از درخت هاي سبز شاداب و بوته هاي زرد پژمرده. خوب كه نگاه كرد, ديد كرت درخت هاي شاداب پر آب است و كرت بوته هاي پژمرده از خشكي قاچ قاچ شده.
مرد جلوتر كه رفت باغبان پيري را ديد كه ريش بلند سفيدش را بسته دور كمر؛ پاچة شلوارش را زده بالا؛ بيلي گذاشته رو شانه و دارد آبياري مي كند.
باغبان از مرد پرسيد «خير پيش! به سلامتي كجا مي روي؟»
مرد جواب داد «مي روم فلك را پيدا كنم.»
باغبان گفت «چه كارش داري؟»
مرد گفت «تا حالا كه پيداش نكرده ام؛ اگر پيداش كردم خيلي حرف ها دارم از او بپرسم و از ته و توي سرنوشتم با خبر شوم.»
باغبان گفت «هر چه مي خواهي بپرس. من همان كسي هستم كه دنبالش مي گردي.»
مرد ذوق زده پرسيد «اي فلك! اول بگو بدانم اين باغ بي سر و ته با اين درخت هاي تر و تازه و بوته هاي پلاسيده مال كيست؟»
فلك جواب داد «مال آدم هاي روي زمين است.»
مرد پرسيد «سهم من كدام است؟»
فلك دست مرد را گرفت برد دو سه كرت آن طرفتر و بوتة پژمرده اي را به او نشان داد.
مرد به بوتة پژمرده و خاك ترك خوردة آن نگاه كرد. از ته دل آه كشيد و بيل را از دست فلك قاپيد. آب را برگرداند پاي بوتة خودش و گفت «حالا بگو بدانم چرا هميشه دماغ آن ماهي بزرگ مي خارد؟»
فلك گفت «يك دانه مرواريد درشت توي دماغش گير كرده. بايد با مشت بزنند پس سرش تا دانة مرواريد بپرد بيرون و حالش خوب بشود.»
مرد پرسيد «چرا آن پادشاه در تمام جنگ ها شكست مي خورد و هيچوقت پيروزي نصيبش نمي شود؟»
فلك جواب داد «آن پادشاهي كه مي گويي دختري است كه خودش را به شكل مرد درآورده. اگر مي خواهد شكست نخورد, بايد شوهر كند.»
مرد گفت «يك سؤال ديگر مانده؛ اگر جواب آن را هم بدهي زحمت كم مي كنم و از خدمت مرخص مي شوم.»
فلك گفت «هر چه دلت مي خواهد بپرس.»
مرد پرسيد «دواي درد آن گرگي كه هميشه سرش درد مي كند, چيست؟»
فلك جواب داد «بايد مغز آدم احمقي را بخورد تا سر دردش خوب بشود.»
مرد جواب آخر را كه شنيد, معطل نكرد. شاد و خندان راه برگشت را پيش گرفت و رفت تا دوباره رسيد به كنار دريا. ماهي بزرگ كه منتظر او بود و داشت ساحل را مي پاييد, تا او را ديد, پرسيد «فلك را پيدا كردي؟»
مرد گفت «بله.»
ماهي گفت «پرسيدي چرا هميشه دماغ من مي خارد؟»
مرد گفت «اول من را برسان آن طرف دريا تا به تو بگويم.»
ماهي او را برد آن طرف دريا و گفت, حالا بگو ببينم فلك چي گفت.»
مرد گفت «مرواريد درشتي توي دماغت گير كرده. يكي بايد محكم با مشت بزند پس سرت تا مرواريد بيايد بيرون.»
ماهي خوشحال شد و گفت «زودباش محكم بزن پس سرم و مرواريد را بردار براي خودت.»
مرد گفت «من ديگر به چنين چيزهايي احتياج ندارم؛ چون بوتة خودم را حسابي سيراب كرده ام.»
هر چه ماهي التماس و درخواست كرد, حرفش به گوش مرد نرفت كه نرفت و مرد او را به حال خودش گذاشت و راهش را گرفت و بي خيال رفت.
پادشاه هم سر راه مرد بود و همين كه او را ديد, پرسيد «پيغام ما را به فلك رساندي؟»
مرد گفت «بله. فلك گفت تو دختر هستي و خودت را به شكل مرد درآورده اي. اگر مي خواهي در جنگ پيروز شوي بايد شوهر كني.»
دختر گفت «سال هاي سال كسي از اين راز سر در نياورد؛ اما تو سر از كارم درآوردي. بيا بي سروصدا من را به زني بگير و خودت به جاي من پادشاهي كن.»
مرد گفت «حالا كه بوته ام را سيراب كرده ام, پادشاهي به چه دردم مي خورد. حيف است آدم وقتش را صرف اين كارها بكند.»
دختر هر قدر از مرد خواهش و تمنا كرد و به گوش او خواند كه بيا و من را بگير, مرد قبول نكرد. آخر سر به دختر تشر زد و رفت و رفت تا رسيد به گرگ. گرگ گفت «اي آدمي زاد دوپا! خيلي شنگول و سرحال به نظر مي رسي. دروغ نگفته باشم فلك را پيدا كرده اي.»
مرد گفت «راست گفتي! دواي سر درد تو هم مغز يك آدم احمق است و بس.»
گرگ گفت «برايم تعريف كن ببينم چطور توانستي فلك را پيدا كني و در راه به چه چيزهايي برخوردي؟»
مرد رو به روي گرگ نشست و هر چه را شنيده و ديده بود با آب و تاب تعريف كرد.
گرگ كه نزديك بود از تعجب شاخ در بياورد, گفت «بگو ببينم چرا مرواريد درشت را براي خودت ورنداشتي و براي چه با آن دختر عروسي نكردي؟»
مرد گفت «خدا پدرت را بيامرزد! ديگر به مرواريد درشت و تخت پادشاهي چه احتياج دارم؛ چون بوتة بختم را حسابي سيراب كرده ام و تا حلا حتماً براي خودش درخت شادابي شده.»
گرگ سري جنباند و گفت «اگر تو از اينجا بروي من از كجا احمق تر از تو پيدا كنم؟»
و تند پريد گلوي مرد را گرفت. او را خفه كرد و مغزش را درآورد و خورد.

داستان : برگرفته از شبکه اطلاع رسانی کهربا

Birthday Song

2010-02-22T19:04:00.006+03:30

Beautiful Happy Birthday
Happy birthday on this beautiful day,
There's so many things, I just want to say.
You inspire many, with your thoughts and actions,
We're all so grateful, for your calm reactions.
Happy birthday on this beautiful day,
You've always been there, when we needed you to stay.
Kindness and thoughtfulness is your forte,
Our love for you, we wish to convey.
Happy birthday on this beautiful day,
We wish you the best, without any delay.
Hope you enjoy it, from beginning till end,
Here's a hug and kiss, we're ready to send.
Happy Birthday most beautiful bird sky!!!
With Loud Cry I express noshina Happy Birthday...
by Martin Dejnicki/From Reply Uncle Amin!
...

برای دیدن تصاویر در سایز بزرگتر کلیک کنید!

اعترافات نابخشوده من

2010-02-20T15:23:00.008+03:30

دیر زمانی نزدیک من همچون پرنده ای آبستن بر فراز حوادث روزگار چهارسوی خاک را پرسه میزدم! چهارسوئی که ندانستم راه و بی راهش به کدامین سوی در گذر است.هر زمان عقرب صفتی در نظرم شب را روز و روز را شب جلوه گر می ساخت.شبانه هایم همه در ظلمت و روزانه سپهرم همه در سراب در گذر بود.درد فراغی نبود که بر دارم کند و این افسار لجام گسیخته ام را همچون اسب چموش بی آب و علفی در رخسار زهی کند.این گونه ایام بر روزهای نوجوانی ام سایه فکند و من همچون معماری ناشی خشت ها ر در ورای ابهام کج گذاردم.
شر و شوری با هم بر من چنگ و عود میزد و من راه گریزی در انهنای آن نمیافتم.زندگی ام به سان ساعت هفت میماند که در روشنائی غروب کرده لنگر تکانده بود.قافله ام ساربان نداشت و شترم در بیابان راه گم کرده بود!
شب سراسر،زنجیر زنجره بود تا سحر.در کسالت گرم تابستان به نجواهای بی صله تکبیر میگفتم و در شبی قدر گونه تا صبح بیدار بیماری ناشناخته ام بودم در سوگ قناریهای بی آواز نوجوانی ام!
باری! باری اگر دوست بر من نمی افروخت شمع جان در همان ساعت که صداها همه خاموش میشوند من هم درشب بی غایت ،غایتیم بر باد بود.آری دوست بود ودوست!
ای کاش آب بودم و در قمار این شک و تردید ماندن و رفتن بخار میشدم و در ردای ابری بی باران،که جان را فدای دوست کنم.
باری! باری اگر ابر زوال از من رخت بربست،دوست بر من فرود آورد هزار معبد در برای او به نماز.کنون من مانده ام و اعترافات نابخشوده ای که هر از چند گاهی به دردم نمک تازه گی میفشاند، که شاید دگر در هوس تکرار این زخم چرکین چرت نزنم در زیر سایه ی درخت خشکیده و بی بار!

پ . ن : نه ای برادرم،در حقیقت امری از آنچه که در ظاهر آن نمایان است،استدلال مکن و سخن شخص یا کاری از کارهایش را برای شکستن او به کار نبر.چه بسا آن کسی که او را نمیشناسی و با وجود لکنت در زبانش و سستی در لهجه اش،دارای وجدانی آگاه و بیدار و قلبش جایگاه فرود آمدن وحی باشد.(اندیشه های نو و شگفت/جبران خلیل حبران)

بر سرِ این ماسه‌ها دراز زمانی‌ست

کشتیِ فرسوده‌یی خموش نشسته‌ست

لیک نه فرسوده آنچنان که دگر هیچ

چشمِ امیدی به سویِ آن نتوان بست.

حوصله کردم بسی، که ماهی‌گیران

آیند از راه سویِ کشتیِ معیوب؛

پُتک ببینم که می‌فشارد با میخ

ارّه ببینم که می‌سراید با چوب.

مانده به امید و انتظار که روزی

این به شن‌افتاده را بر آب ببینم ــ

شادی بینم به روی ساحلِ آباد

وین زغم‌آباد را خراب ببینم.

پاره ببینم سکوتِ مرگ به ساحل

کآمده با خشّ و خِشِّ موجِ شتابان

هم‌نفس و، زیرِ کومه‌ی منِ بیمار

قصه‌ی نابود می‌سراید با آن...

پنجره را باز می‌کنم سوی دریا

هر سحر از شوق، تا ببینم هستند؟

مرغی پَر می‌کشد ز صخره هراسان.

چلّه نشسته قُرُق به ساحل اگر چند،

با دلِ بیمارِ من عجیب امیدی‌ست:

از قُرُقِ هوشیار و موجِ تکاپوی

بر دو لبش پوزخنده‌یی‌ست ظفرمند،

وز سمجِ این قُرُق نمی‌رود از روی!

کرده چنانم امیدوار که دانم

روزی ازین پنجره نسیمکِ دریا

کلبه‌ی چوبینِ من بیاکنَد از بانگ

با تنِ بیمار برجهانَدَم از جا.

خم شوم از این دریچه شسته ز باران

قطره‌یی آویزَدَم به مژه ز شادی:

بینم صیادهای بحرِ خزر را

گرم به تعمیرِ عیبِ کشتیِ بادی.

نعره ز دل برکشم ز شادیِ بسیار

پنجره برهم زنم ز خودشده، مفتون.

کفش نجویم دگر، برهنه‌سروپای

جَست زنم از میانِ کلبه به بیرون!

شعر : بیمار/احمد شاملو/1330

افسانه تغییر

2010-02-18T22:30:00.008+03:30

سالهای ساله که بشر خاکی داره واسه تغییرات تلاش میکنه.این تغییرات هر چیزی میتونه باشه و هر عاملی داشته باشه.به اعتقاد خیلی ها بهترین نوع تغییر میتونه دارای آیتم های مختلفی از جمله موراد ذیل باشه :
1) به گامهاي كوچكتر شكسته شوند 2) از طرح خوبي برخوردار باشند 3) در جهت بهبود شما يا زندگي شما طرح شده باشند 4) محسوس باشند 5) به ياد ماندني باشند 6) دوستان و خويشان در آ ن سهيم باشند 7) در دفتر زندگي درج شوند 8) در اعماق دل جان نفوذ كنند 9) با اعتقادات هماهنگ باشند 10) دست يافتني باشند.
البته اینهائی که نام بردم یه تئوری و طرحه و همیشه هم اینطوری نیست.بعضی وقتها این تغییرات میتونه منفی باشه،نمونه اش و بارها تو محیط دانشگاه دیدم.
تو زندگی ما انسانها مرور زمان و محیط مربوطه تو شکل گرفتن تغییرات خیلی تأثیر گذاره،همیشه احساس نیاز میتونه محرک اصلی تغییرات باشه.حالا فرقی نمیکنه این نیاز چی باشه.
نوشتن این پست باز کردن پروندۀ مختومه ایه که این شبها واسم دوباره باز شده،افسانۀ تغییر.بهانه ای نوستالوژیک که بتونم با حس آشنای احساسم تلفیقش کنم،دوست عزیز و مهربانی میگفت : از احساس دست بردار،بدو گفتم اگر این احساس نبود لاکن این تغییر افسانه ای بیش نبود!
در این هنگام کتاب ماسه و کف جبران خلیل را باز میکنم و همانند مرغی سبکبال و خالی از وهم و تغییر با احساس به جا مانده از دوران های صمیمیت دیرپای ضمیرانه ام زمزمه میکنم :
زمانی ازدردی می نالم که لذت من در آن است،چقدر عجیب جلوه گر میشوم.
هفت بار خودم را خوار شمردم :
نخستین بار هنگامی بود که او دم از فروتنی می زد تا به مقام عالی برسد...
دومین بار،هنگامی که دیدم او در مقابل مخلصان خیز برمی دارد...
سومین بار،هنگامی که میان سخت و آسان مختار شد و آسان را برگزید...
چهارمین بار،زمانی که مرتکب گناهی شد و خود را دلداری می داد که دیگران همانند او گناه می کنند...
پنجمین بار،هنگامی که به خاطر ضعفش، آنچه برایش اتفاق افتاده بود،تحمل کرد.ولی بردباری خود را از
توانایی خویش دانست...
ششمین بار،زمانی که نفس،زشتی چهره ای را خوار شمرد و بعد معلوم شد آن چهره یکی از نقاب های اوست...
هفتمین بار،هنگامی که ترانه ی مدح و ستایش سر داد و آن را فضیلت پنداشت...
میان درک و گمان انسان مسافتی است که جز با محبت نمی توان آن را طی کرد.

پندهای پرش اولی: اگر همواره مثل گذشته بیندیشید، همان چیزی را بدست می‌آورید که تاکنون کسب کرده‌اید./.

کتاب ننوشته

2010-02-15T02:05:00.012+03:30

حرفهايي هست براي نگفتن و ارزش عميق هر كسي به اندازه ي حرفهايی است كه براي نگفتن دارد و كتاب هايی نيز هست براي ننوشتن و من اكنون رسيده ام به آغاز چنين كتابي...

آخرین سنگر سکوته...حق ما گرفتنی نیست

آسمونشم بگیرید...این پرنده مردنی نیست

آخرین سنگر سکوته...خیلی حرفا گفتنی نیست

ای برادرای خونی...این برادری،تنی نیست

موج دستای من و تو،دست دریا رو گرفته

عکس تو با سرمه ی خون...چشم دنیا رو گرفته

ما که از آوار و ترکش...همه رو به جون خریدیم

تو بگو همسنگر من...ما تقاص کی رو می دیدم

آخرین سنگر سکوته...حق ما گرفتنی نیست

آسمونشم بگیرید...این پرنده مردنی نیست

آخرین سنگر سکوته...خیلی حرفا گفتنی نیست

ای برادرای خونی...این برادری،تنی نیست!!!

خون بازی(داریوش) / لینک دانلود آهنگ(MP3)
شعر : امیر علی شجره/آهنگساز : مهرداد قادری

اندر احوالات آشپزی ما

2010-02-04T15:15:00.005+03:30

قديما!!! يادمه اون موقعي که خيلي ريز و ميزه بودم واسم يه دنيا تعجب و سوال بود که چطوري ميشه آشپزي کرد.هي بزرگتر و بزرگتر ميشدم اين علامت سوال هم بزرگتر و گنده تر ميشد،اين علامت سوأل و اگه با تير چراغ برق دم در خونه مون مقايسه اش کنم بد و بيراه نگفتم!!!

خلاصه زمونه گذشت و گذشت و ما هم سري تو سرها پيدا کرديم.خدمت خيلي خيلي مقدس سربازي! که رفتم تازه ياد گرفتم که چطوري ميشه تخم مرغ و درست کرد،تازه تا اينجا پيش رفته بودم که انواع و اقسام پخت تخم مرغ و هم ياد گرفته بودم!!! تا مدتها به همه با زير چشمي ميگفتم بابا ما هم بلديم تخم مرغ درست کنيما،اونم هم ته دلش به ما ميخنديد که اي بابا يارو چقدر .... است!منم که بي خبر از خنده و باطن يارو فکر ميکردم داره تحصينم ميکنه،ولي زهي خيال باطل!!!

قديميا به يه چيز خيلي معتقدند که خدا ميگه از تو حرکت و از من برکت.خلاصه دل و زديم به دريا و گفتيم يا اين بار ميشه يا واسه هميشه بايد به همين تخم مرغ بسنده کنم و لام تا کام حرف نزنم!طي يه عمليات ژانگولري من و آقا ميلاد(دوست عزيزم) که اهل اهوازه دست به يه جنايت بيرحمانه زده و تموم پولمون و به باد داديم و رفتيم واسه شام يه مقدار(يه مقدار که چه عرض کنم) خرت و پرت خريديم!يه يا علي گفتيم و دور از چشم آقا هاني(مسئول سوئيت مخابرات) رفتيم به جنگ سرنوشت طلسم شده.

دوتائي هر چي تو چنته داشتيم رو کرديم تا بتونيم اين غذاهائي رو که تو تصوير زير ميبينيد آماده کنيم،البته اين وسط نبايد از سامان گلريز هم بي توجه بود چون به خاطر ديدن برنامه ايشون يه دو سه باري توسط بچه هاي سوئيت ملامت شديم!!! خيلي به خودم فشار آوردم که اتفاقي نيوفتاده ولي حريف آقا ميلاد نشدم و مجبور شدم تو وب منتشرش کنم.

پ.ن : البته اين کلم? نامتجانسي که توي عکس دوم هست ( َدبل ) نام مستعار يکي از بچه هاست که مرتب از شستن ظرف ها طفره ميره،با اين کارمون به ايشون فهمونديم که اين بار نوبت توست و اونم راهي جز قبول اين قضيه نداشت.

براي ديدن تصوير بزرگتر روي عکس کليک کنيد

براي رضا

2010-01-28T02:17:00.011+03:30

روزهاي پاياني قبل امتحانات روزهاي خوب و خوش خبري نبود.رفيق و هم دوره اي عزيزم آقا رضا دچار برق گرفتگي شديد شد و بعد از يه هفته دست و پنجه نرم کردن با مرگ و زندگي از ميان ما رفت (اونم با 74 درصد سوختگي و يک هفته زندگي زجرآگین).
خيلي دردناک بود موقعي که برگ امتحان رو ميگرفتيم و صورت جلسه رو امضاء ميکرديم،سوال بود،امتحان بود،ما بوديم ولي رضا در ميان ما ....

ما بوديم و برگه هاي خط خطي،زمان بود و برگه خالي و خودکار بي خط رضا.

برگ امتحان را که تحويل گرفتيم بي اختيار سکوتي سنگين و بغضي نشکسته بر ما نشست،استاد مهربان و دلسوز ما در غمش نوشته بود :

Rest on peace to spirit of reza hallaf

پ . ن : البته قصد داشتم در مورد پايان امتحانات دو سه سطري بنويسم،ولي عزيزي مرا به خود آورد که رضا را از ياد برده اي؟

خزان نوشت

2010-01-20T23:09:00.004+03:30

یه چند روزی به دلایل مختلف نبودم و آپ جدیدی نداشتم،لااقل مطمئنم تو این مدتی که نبودم آب از آب تکون نخورد و کسی از ننوشتنم ککش نگزید!
خیالی نیست،جز ... !
الان هم که دست به کیبورد زدم ،خیلی هم دل و دماغ و حوصله لمس کیبورد رو نداشتم واصلاً هم دلم واسه نوشتن غش نرفته! فقط دلم گرفته بود و گفتم حالا که فردا (1388/11/01) تولدمه و قراره توی بیست و هفتمین خزان زندگیم برم یه آرزوئی کنم.قدیما میگفتن آرزو بر جوانها عیب نیست ولی ما توی این 27 خزان غیر از این دیدیم و شنیدیم. ولی خب رسمه و خوب و بدش پای قدیمی ها که این و باب کردند و،واسه ما هم هیچ توفیری نداره خوب یا بد بودنش!
امشب (1388/10/30) در آخرین لحظات دی ماه بعد یه روز خاموش بودن کامل خط همراهم و ندادن هیچ اس ام اسی به دوستان پایه و همیشگی ام طبق یه رسم قدیمی آرزوی خودم و در قالب شعری از مرحوم فریدون مشیری مینویسم :

عدالت

گفت روزي به من خداي بزرگ
نشدي از جهان من خشنود!
اين همه لطف و نعمتي كه مراست
چهره‌ات را به خنده‌اي نگشود!
اين هوا، اين شكوفه، اين خورشيد
عشق، اين گوهر جهان وجود
اين بشر، اين ستاره، اين آهو
اين شب و ماه و آسمان كبود!
اين همه ديدي و نياوردي
همچو شيطان، سري به سجده فرود!
در همه عمر جز ملامت من
گوش من از تو صحبتي نشنود!
وين زمان هم در آستانه مرگ
بي‌شكايت نمي‌كني بدرود!
گفتم: آري درست فرمودي
كه درست است هرچه حق فرمود
خوش سرايي‌ست اين جهان، ليكن
جان آزادگان در آن فرسود
جاي اين‌ها كه بر شمردي، كاش
در جهان ذره‌اي عدالت بود.

زنده یاد فریدون مشیری